Otwórz menu główne
Profil trasy wyścigu 2006

Mediolan-San Remo, wł. Milano-Sanremo – jeden z najsłynniejszych klasycznych (jednodniowych) wyścigów kolarskich, rozgrywany corocznie w marcu; nazywany niekiedy "wiosennymi mistrzostwami świata", zaliczany do pięciu tzw. kolarskich monumentów, do których należą ponadto: Ronde van Vlaanderen, Paryż-Roubaix, Liège-Bastogne-Liège i Giro di Lombardia.

Organizatorem wyścigu jest włoski dziennik La Gazzetta dello Sport. Inauguracja miała miejsce w 1907 roku, a pierwszym zwycięzcą został Francuz Lucien Petit-Breton. Od 2005 roku decyzją UCI wyścig został włączony do cyklu ProTour. Jest to najdłuższy wyścig klasyczny rozgrywany obecnie.

Najwięcej zwycięstw w wyścigu – siedem – odniósł Belg Eddy Merckx (1966–1967, 1969, 1971–1972, 1975–1976).

Dwukrotnie w czołowej dziesiątce wyścigu był Zbigniew Spruch (3. w 1999 i 4. w 2000 roku), w 2017 zwycięzcą został Michał Kwiatkowski.

Najciekawsze edycjeEdytuj

1910

3 kwietnia 1910 r. na starcie wyścigu stanęło tylko 71 zawodników. Z powodu niepewnej pogody i zapowiedzi opadów śniegu na podjeździe Turchino Pass rozważano nawet odwołanie imprezy. Organizatorzy nie zdecydowali się na to i kolarze ruszyli na 289 kilometrową trasę. Drogi były błotniste i zmrożone, warunki pogodowe nie sprzyjały zawodnikom, którzy dzielnie walczyli na premiach.

Przed Turchino Pass spadł śnieg, a temperatura gwałtownie spadła. Na wzniesieniu do ataku ruszył obrońca tytułu, Luigi Ganna. Jego ucieczka została skasowana przez francuskiego zawodnika Eugène Christophe'a, który nie poprzestał na dogonieniu Włocha, ale sam ruszył do przodu. Na szczycie część zawodników wycofała się ze względu na skrajnie niebezpieczne warunki jazdy – na zjazdach leżało miejscami do 20 cm śniegu, co utrudniało jazdę nie tylko zawodnikom, ale nawet samochodom.

Francuz również padł ofiarą niesprzyjających warunków – po wywrotce stracił sporo pozycji, a dodatkowo dostał skurczy żołądka. Zmarznięty i ledwo trzymający się na nogach dotarł do pobliskiej gospody, gdzie przez godzinę dochodził do siebie. W tym czasie minęło go jeszcze czterech zawodników, a kilkunastu kolejnych zrezygnowało ze startu. Christophe mimo namów nie poddał się i ruszył na trasę. Przed sobą miał kilku konkurentów, których minął i na niecałe 100 km przed metą znalazł się na czele wyścigu. Miejsca tego nie oddał już do końca i wieczorem, po ponad 12 godzinach jazdy dotarł do mety. Następny finiszował Luigi Ganna, ale jego wynik nie został zaliczony, ponieważ część trasy przejechał w samochodzie. Tak więc drugie miejsce zajął Giovanni Cocchi, ze stratą godziny i minuty. Trzeci na mecie, chwilę później, zameldował się Giovanni Marchese. Czwarte (i ostatnie) miejsce przypadło Enrico Sali. Pozostali zawodnicy nie byli w stanie dojechać do San Remo. Zwycięzcę zaraz po przybyciu do celu przewieziono do szpitala, gdzie spędził miesiąc, doprowadzając do normalności odmrożone ręce i nogi[1].

1946

Wyjątkowa edycja, rozegrana tuż po wojnie. Włochy były krajem mocno zniszczonym, a La Primavera stanowiła wielkie wydarzenie sportowe i narodowe. Trasa liczyła 293 km, a trudności jej dodawał fakt, że spora część dróg nie miała jeszcze odpowiedniej nawierzchni.

Do wyścigu najbardziej przygotowywał się Il CampionissimoFausto Coppi. Wyścig rozpoczął się od serii ataków, celem których były nagrody pieniężne, zdobywane na premiach w miasteczkach na trasie. Coppi znalazł się w jednej z atakujących grupek już po ok. 50 km ścigania. Zdając sobie sprawę z tego, że peleton będzie go gonił, konsekwentnie przechodził z grupy do grupy, tak by przed podjazdem pod Turchino Pass znaleźć się wśród prowadzących wyścig i rozpocząć natarcie. Udało mu się zgubić wszystkich rywali (jako ostatniego Luciena Teisseire'a) i wypracować sobie dwuminutową przewagę na ponad 140 km przed metą. Mimo prób grupek kolarzy jadących za nim, "fruwającego" Coppiego nie udało się dogonić. Włoch systematycznie powiększał przewagę, wygrywając różnicą 14 minut. Drugi finiszował Lucien Teisseire, a trzeci Mario Ricci.

Mediolan-San Remo 1946 r. (nazywany czasem "wielką podróżą Coppiego") otworzył nowy rozdział ścigania w powojennej Europie. Wojna i totalitaryzmy rozdzieliły dwie sławy kolarstwa: Coppiego i Bartalego. Il Campionissimo walczył w armii włoskiej i dostał się do niewoli brytyjskiej, Bartali zaś działał w ruchu oporu. Powojenne lata ich rywalizacji na polu sportowym przyczyniły się do olbrzymiego wzrostu zainteresowania kolarstwem i pomogły w powolnym zabliźnianiu się wojennych ran.[2]

1954

Na starcie pojawiło się ponad 200 zawodników, w tym takie sławy jak Fausto Coppi (w koszulce mistrza świata), Gino Bartali, Louison Bobet czy Loretto Petrucci. Trasa wyścigu została nieco zmieniona – organizatorzy nie zdecydowali się na poprowadzenie trasy przez podjazdy Cipressa i Poggio, więc ostatnim wzniesieniem na trasie był podjazd Capo Berta, 39 km przed metą. Tam też rozpoczęło się prawdziwe ściganie. Od peletonu oderwało się 3 zawodników (m.in. Stan Ockers), którym udało się zyskać niewielką przewagę. Chwilę później kontratakował Coppi, którego tempa nie wytrzymali sprinterzy. Rozpoczęła się gonitwa, Coppi i kolarze jadący za nim za wszelką cenę chcieli dogonić prowadzącą trójkę, a zgrupowani w peletonie sprinterzy robili wszystko aby te dwie grupy powstrzymać. Zakończyło się to połączeniem obu goniących grup, tuż przed San Remo. Chwilę potem dogoniono uciekinierów i 50-osobowa grupa rozpoczęła przygotowania do sprintu.

Na ostatnim kilometrze do akcji wkroczyli sprinterzy. Najszybszy na Via Roma okazał się Rik Van Steenbergen, który przewagą kilku metrów pokonał Francuza Francisa Anastasiego. Trzecie miejsce (minimalnie przed Coppim) zajął Giuseppe Favero[3].

1992

Jeżeli masz 100 metrów przewagi na szczycie Poggio to wygrasz wyścig.

Sean Kelly

W 1992 r. to stwierdzenie próbował zakwestionować Włoch Moreno Argentin. Jego mocny atak na wspomnianym podjeździe pozwolił mu na uzyskanie niewielkiej przewagi. W pogoń ruszyła spora grupa zawodników, prowadzona przez 36-letniego Seana Kelly'ego. Argentin jechał bardzo szybko i wydawało się, że nikt nie jest w stanie mu zagrozić.

Mediolan-San Remo 1992 przeszedł do historii nie z powodu obalenia twierdzenia Kelly'ego, ale karkołomnego zjazdu w jego wykonaniu. Irlandczyk na finałowym odcinku ruszył do ataku. Początkowo jechał na czele większej grupy, jednak w połowie zjazdu udało mu się od niej oderwać. Przewaga Argentina zaczęła powoli spadać, a szaleńcza pogoń Kelly'ego zakończyła się sukcesem kilometr przed metą – tłumy kibiców i sam Argentin nie mogli uwierzyć, że Irlandczyk zniwelował różnicę. Na ostatnich metrach Kelly, jako dobry sprinter, nie miał problemów z wyprzedzeniem Włocha i jako pierwszy wpadł na metę. Tuż za uciekającą dwójką dotarła pierwsza część peletonu, z której najszybszy okazał się Johan Museeuw i to on zajął trzecie miejsce.

Było to ostatnie wielkie zwycięstwo Seana Kelly'ego w karierze[4].

Lista zwycięzcówEdytuj

1907 Lucien Petit-Breton   Francja
1908 Cyrille Van Hauwaert   Belgia
1909 Luigi Ganna   Włochy
1910 Eugène Christophe   Francja
1911 Gustave Garrigou   Francja
1912 Henri Pélissier   Francja
1913 Odile Defraye   Belgia
1914 Ugo Agostini   Włochy
1915 Ezio Corlita   Włochy
1917 Gaetano Belloni   Włochy
1918 Costante Girardengo   Włochy
1919 Angelo Cremo   Włochy
1920 Gaetano Belloni   Włochy
1921 Costante Girardengo   Włochy
1922 Giovanni Brunero   Włochy
1923 Costante Girardengo   Włochy
1924 Pietro Linari   Włochy
1925 Costante Girardengo   Włochy
1926 Costante Girardengo   Włochy
1927 Pietro Chesi   Włochy
1928 Costante Girardengo   Włochy
1929 Alfredo Binda   Włochy
1930 Michele Mara   Włochy
1931 Alfredo Binda   Włochy
1932 Alfredo Bovet   Szwajcaria
1933 Learco Guerra   Włochy
1934 Jozef Demuysere   Belgia
1935 Giuseppe Olmo   Włochy
1936 Angelo Varetto   Włochy
1937 Cesarde Del Cancia   Włochy
1938 Giuseppe Olmo   Włochy
1939 Gino Bartali   Włochy
1940 Gino Bartali   Włochy
1941 Pierino Favalli   Włochy
1942 Adolfo Leoni   Włochy
1943 Cino Cinelli   Włochy
1946 Fausto Coppi   Włochy
1947 Gino Bartali   Włochy
1948 Fausto Coppi   Włochy
1949 Fausto Coppi   Włochy
1950 Gino Bartali   Włochy
1951 Louison Bobet   Francja
1952 Loretto Petrucci   Włochy
1953 Loretto Petrucci   Włochy
1954 Rik Van Steenbergen   Belgia
1955 Germain Derijcke   Belgia
1956 Fred De Bruyne   Belgia
1957 Miguel Poblet   Hiszpania
1958 Rik Van Looy   Belgia
1959 Miguel Poblet   Hiszpania
1960 René Privat   Francja
1961 Raymond Poulidor   Francja
1962 Émile Daems   Belgia
1963 Joseph Groussard   Francja
1964 Tom Simpson   Wielka Brytania
1965 Arie Den Hartog   Holandia
1966 Eddy Merckx   Belgia
1967 Eddy Merckx   Belgia
1968 Rudi Altig   Niemcy
1969 Eddy Merckx   Belgia
1970 Michele Dancelli   Włochy
1971 Eddy Merckx   Belgia
1972 Eddy Merckx   Belgia
1973 Roger De Vlaeminck   Belgia
1974 Felice Gimondi   Włochy
1975 Eddy Merckx   Belgia
1976 Eddy Merckx   Belgia
1977 Jan Raas   Holandia
1978 Roger De Vlaeminck   Belgia
1979 Roger De Vlaeminck   Belgia
1980 Pierino Gavazzi   Włochy
1981 Fons De Wolf   Belgia
1982 Marc Gomez   Francja
1983 Giuseppe Saronni   Włochy
1984 Francesco Moser   Włochy
1985 Hennie Kuiper   Holandia
1986 Sean Kelly   Irlandia
1987 Erich Maechler   Szwajcaria
1988 Laurent Fignon   Francja
1989 Laurent Fignon   Francja
1990 Gianni Bugno   Włochy
1991 Claudio Chiappucci   Włochy
1992 Sean Kelly   Irlandia
1993 Maurizio Fondriest   Włochy
1994 Giorgio Furlan   Włochy
1995 Laurent Jalabert   Francja
1996 Gabriele Colombo   Włochy
1997 Erik Zabel   Niemcy
1998 Erik Zabel   Niemcy
1999 Andrei Tchmil   Belgia
2000 Erik Zabel   Niemcy
2001 Erik Zabel   Niemcy
2002 Mario Cipollini   Włochy
2003 Paolo Bettini   Włochy
2004 Oscar Freire   Hiszpania
2005 Alessandro Petacchi   Włochy
2006 Filippo Pozzato   Włochy
2007 Oscar Freire   Hiszpania
2008 Fabian Cancellara   Szwajcaria
2009 Mark Cavendish   Wielka Brytania
2010 Oscar Freire   Hiszpania
2011 Matthew Goss   Australia
2012 Simon Gerrans   Australia
2013 Gerald Ciolek   Niemcy
2014 Alexander Kristoff   Norwegia
2015 John Degenkolb   Niemcy
2016 Arnaud Démare   Francja
2017 Michał Kwiatkowski   Polska
2018 Vincenzo Nibali   Włochy
2019 Julian Alaphilippe   Francja

Polacy w Mediolan-San RemoEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Cycling Revealed_Top20Clsscs, www.cyclingrevealed.com [dostęp 2017-11-25].
  2. Cycling Revealed_Top20Clsscs, www.cyclingrevealed.com [dostęp 2017-11-25].
  3. Cycling Revealed_Top20Clsscs, www.cyclingrevealed.com [dostęp 2017-11-25].
  4. Cycling Revealed_Top20Clsscs, www.cyclingrevealed.com [dostęp 2017-11-25].

Linki zewnętrzneEdytuj