Otwórz menu główne

Melchior Weiher (Wejher, Weyher) (ur. 1574, zm. 1643) – podskarbi ziem pruskich i ekonom malborski w latach (1616-1624), kasztelan elbląski w latach (1619-1635), wojewoda chełmiński od 1626. Był także starostą tczewskim, nowodworskim, wałeckim, człuchowskim, kościerskim, kowalewskim oraz prefektem lęborskim i bytowskim.

Melchior Weiher[1]
POL COA Weicher.svg
herb Weiherów
Data urodzenia 1574
Data śmierci 1643
Ród Weiherowie herbu własnego
Rodzice Ernest
Anna z Mortęskich
Małżeństwo Anna Prynówna
Wojny i bitwy Wojna polsko-szwedzka 1626-1629
Administracja podskarbi ziem pruskich i ekonom malborski,starosta tczewski, nowodworski, wałecki w latach 1620-1643, człuchowski, kościerski, kowalewski, kasztelan elbląski, wojewoda chełmiński.

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w 1574 w rodzinie szlacheckiej Weiherów herbu własnego, był czwartym synem wojewody chełmińskiego Ernesta i Anny Mortęskiej, bratem Ludwika. W latach 1616-1624 pełnił urząd podskarbiego pruskiego i ekonoma malborskiego. Był posłem na sejm w 1616, wybrano go wówczas komisarzem do spraw Inflant. W 1619 został mianowany kasztelanem elbląskim. Cieszył się zaufaniem dworu królewskiego. Zygmunt III Waza cenił jego zdolności dyplomatyczne, na początku 1620 został wysłany z poselstwem do elektora saskiego Jana Jerzego. Do Drezna przybył w lutym 1620 na czele okazałego orszaku, celem misji było przekonanie elektora do zawarcia sojuszu z Habsburgami w wojnie przeciw Czechom[2]. Z zadania wywiązał się doskonale, protestancka Saksonia poparła wybór na cesarza Ferdynanda II Habsburga i przystąpiła do działań wojennych w Czechach po stronie obozu habsburskiego. W 1621 nie wziął udziału w wojnie chocimskiej, sejm powierzył mu przygotowanie obrony Malborka na wypadek inwazji szwedzkiej, w czasie gdy niemal całe wojsko koronne zajęte było rozprawą z Turcją. Wystawił wtedy własnym sumptem 800 ludzi do obrony malborskiej twierdzy[3]. W 1626 został mianowany wojewodą chełminskim. Był uczestnikiem wojny polsko-szwedzkiej 1626-1629[4], pod jego znakiem walczyły wówczas chorągiew kozacka i prywatna chorągiew piechoty. Był elektorem Władysława IV Wazy z województwa chełmińskiego w 1632 roku[5]. 11 kwietnia 1637 wykorzystujac zamieszanie po bezpotomnej śmierci księcia Bogusława XIV zajął z polecenia i w imieniu króla Władysława IV, dotychczasowe lenno Rzeczypospolitej ziemię lęborsko-bytowską[6].

Zmarł bezpotomnie w 1643 w Człuchowie, został pochowany w Chełmnie w krypcie kościoła franciszkanów, obok zmarłej w 1635 żony Anny Prynówny[7].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Jerzy Antoni Kostka, Kostkowie herbu Dąbrowa. Wyd. Z.P. POLIMER Koszalin 2010, ​ISBN 978-83-89976-40-6​, s. 257.
  2. August Mosbach, Kilka kart z dziejów austryacko-szląsko-polskich, mianowicie za Zygmunta III, Roczniki Towarzystwa Przyjaciół Nauk Poznańskiego, tom-5, Poznań 1869, s. 227.
  3. Kasper Niesiecki, Herbarz polski Kaspra Niesieckiego powiększony dodatkami z późniejszych autorów, rękopismów, dowodów urzędowych i wydany przez Jana Nep. Bobrowicza, tom IX, Lipsk 1841, s. 272.
  4. Leszek Podhorodecki, Rapier i koncerz, Książka i Wiedza, Warszawa 1985, s. 154.
  5. Suffragia Woiewodztw y Ziem Koronnych, y W. X. Litewskiego, Zgodnie ná Naiásnieyssego Władisława Zygmunta ... roku 1632 ... Woiewodztwo Krákowskie., s. D2.
  6. Dzieje ziemi bytowskiej, Stanisław Gierszewski (red.), Wyd. Poznańskie, Poznań 1972, s. 173.
  7. Kasper Niesiecki, Herbarz polski Kaspra Niesieckiego powiększony dodatkami z późniejszych autorów, rękopismów, dowodów urzędowych i wydany przez Jana Nep. Bobrowicza, tom IX, Lipsk 1841, s. 272-273.