Melecjusz (Zaborowski)

Melecjusz, imię świeckie Michaił Zaborowski (ur. 7 lipca 1869 w guberni tobolskiej, zm. 6 kwietnia 1946 w Harbinie) – rosyjski biskup prawosławny.

Melecjusz
Michaił Zaborowski
metropolita harbiński
Ilustracja
Kraj działania  Chiny
Data i miejsce urodzenia 7 lipca 1869
gubernia tobolska
Data śmierci 6 kwietnia 1946
Miejsce pochówku Cerkiew Zwiastowania w Harbinie
metropolita harbiński
Okres sprawowania 1939–1946
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Śluby zakonne 1898
Prezbiterat 8 października 1889
Sakra biskupia 21 listopada 1908
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 21 listopada 1908
Miejscowość Tomsk
Miejsce Sobór Narodzenia Matki Bożej
Konsekrator Makary (Niewski)
Współkonsekratorzy Eutymiusz (Sczastniew), Innocenty (Sokołow)

Był synem kapłana prawosławnego. Ukończył seminarium duchowne w Tobolsku (1889); 8 października 1889 został wyświęcony na kapłana jako mężczyzna żonaty. Dwa lata później jego żona zmarła. W 1898 złożył wieczyste śluby mnisze. Rok później ukończył wyższe studia teologiczne w Kazańskiej Akademii Duchownej, uzyskał tytuł kandydata nauk teologicznych, po czym został zatrudniony jako asystent nadzorcy szkoły duchowne w Sarapule. W roku następnym został kierownikiem szkoły katechetów-misjonarzy w Bijsku. Cztery lata później otrzymał godność archimandryty, zaś w 1906 został rektorem seminarium duchownego w Tomsku[1].

21 listopada 1908 w Tomsku odbyła się jego chirotonia biskupia, po której został biskupem barnaułskim, wikariuszem eparchii tomskiej. W charakterze konsekratorów w ceremonii udział wzięli arcybiskup tomski Makary, biskup jenisiejski Eutymiusz i biskup bijski Innocenty. Cztery lata później objął zarząd eparchii jakuckiej i wilujskiej[1]. W 1916 został biskupem zabajkalskim i nerczyńskim[2]. W 1920 emigrował do Chin[2]. Od 1920 (według innych źródeł od 1929) był biskupem harbińskim[2]. Przyjął jurysdykcję Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji i w jego ramach w 1930 został ponownie mianowany biskupem zabajkalskim i nerczyńskim, z siedzibą w Harbinie. Od 1931 lub 1932 ponownie był biskupem harbińskim[2]. W 1939 otrzymał godność metropolity harbińskiego[1]. W Harbinie zorganizował kursy teologiczne przygotowujące kandydatów do kapłaństwa, seminarium duchowne, bractwo św. Jana Teologa, zainicjował druk ksiąg liturgicznych i powstanie towarzystw dobroczynnych, przyczynił się do powstania czterech klasztorów. W latach 1943–1944, po zajęciu Mandżurii przez Japonię sprzeciwił się szerzeniu kultu japońskiej bogini Amaterasu wśród prawosławnych. Zmarł w 1946[1].

PrzypisyEdytuj