Otwórz menu główne

Melodifestivalen – coroczny konkurs muzyczny organizowany od 1959 przez szwedzkich nadawców publicznych – Sveriges Television (SVT) i Sveriges Radio (SR), a jednocześnie krajowe eliminacje do Konkursu Piosenki Eurowizji. Od 2000 najbardziej popularny w Szwecji program telewizyjny[1], nadawany zarówno w telewizji, radiu jak i internecie.

Danny Saucedo podczas próby półfinałowej Melodifestivalen 2011

Sześciu zwycięzców festiwalu wygrywało jednocześnie Konkurs Piosenki Eurowizji, a osiemnastu kolejnych uplasowało się w najlepszej piątce. Same zawody mają również wpływ na szwedzki rynek muzyczny, w tym listy przebojów.

Od powstania konkursu, zwycięzca wybierany był przez zespół jurorów. Zmiany nastąpiły dopiero w 1999, kiedy to wybór reprezentanta Szwecji podzielono równo pomiędzy jury a publiczne głosowanie telefoniczne. Od 2002 rozgrywane są cztery półfinały, dzięki czemu liczba uczestników zwiększyła się z 12 do 32.

Od 2002 organizowany jest dziecięcy odpowiednik konkursu, Lilla Melodifestivalen, w którym wyłaniany jest reprezentant Szwecji w Konkursie Piosenki Eurowizji dla Dzieci.

Lekko zaaranżowane piosenki pop, typowe dla tego festiwalu, są określane w Szwecji mianem szlagierów. Dlatego też, również sam konkurs często nazywany jest przez szwedzkie media Schlagerfestivalen – festiwalem szlagierów[2]. Nie oznacza to jednak, że inne style muzyczne jak rap, reggae czy glam rock nie pojawiają się na festiwalu.

W 2012 półfinały przyciągnęły średnio 3,3 mln widzów, a ponad 4 mln Szwedów obserwowało finał konkursu[3][4]. Finał Melodifestivalen przyciąga również corocznie do stolicy kraju – Sztokholmu znaczną liczbę turystów.

Zwycięzcy poszczególnych edycji konkursuEdytuj

Rok Piosenka Artysta Rezultat w Konkursie
Piosenki Eurowizji
Punkty Półfinał Punkty
1958[5] Lilla stjärna Alice Babs 4. miejsce 10 Brak rundy
półfinałowej
1959 Augustin Siw Malmkvist 9. miejsce
(wykonywana przez Britę Borg[6])
4
1960 Alla andra får varann Östen Warnerbring/Inger Berggren 10. miejsce
(wykonywana przez Siw Malmkvist[6])
4
1961 April, April Siw Malmkvist/Gunnar Wiklund 14. miejsce
(wykonywana przez Lill-Babs[6])
2
1962 Sol och vår Inger Berggren/Lily Berglund 7. miejsce 4
1963 En gång i Stockholm Monica Zetterlund/Carli Tornehave 13. miejsce 0
1965 Annorstädes vals Ingvar Wixell 10. miejsce
(jako „Absent Friend”)
6
1966 Nygammal vals Lill Lindfors i Svante Thuresson 2. miejsce 16
1967 Som en dröm Östen Warnerbring 8. miejsce 7
1968 Det börjar verka kärlek, banne mej Claes-Göran Hederström 5. miejsce 15
1969 Judy, min vän Tommy Körberg 9. miejsce 8
1971 Vita vidder Family Four 6. miejsce 85
1972 Härliga sommardag Family Four 13. miejsce 75
1973 Sommaren som aldrig säger nej Malta[7] 5. miejsce
(jako „You’re Summer”)
94
1974 Waterloo ABBA 1. miejsce 24
1975 Jennie, Jennie Lasse Berghagen 8. miejsce 72
1977 Beatles Forbes 18. miejsce 2
1978 Det blir alltid värre framåt natten Björn Skifs 14. miejsce 26
1979 Satellit Ted Gärdestad 17. miejsce 8
1980 Just nu! Tomas Ledin 10. miejsce 47
1981 Fångad i en dröm Björn Skifs 10. miejsce 50
1982 Dag efter dag Chips 8. miejsce 67
1983 Främling Carola 3. miejsce 126
1984 Diggi-Loo Diggi-Ley Herreys 1. miejsce 145
1985 Bra vibrationer Kikki Danielsson 3. miejsce 103
1986 E' de' det här du kallar kärlek? Lasse Holm i Monica Törnell 5. miejsce 78
1987 Fyra bugg och en Coca Cola Lotta Engberg 12. miejsce
(jako „Boogaloo[8])
50
1988 Stad i ljus Tommy Körberg 12. miejsce 52
1989 En dag Tommy Nilsson 4. miejsce 110
1990 Som en vind Edin-Ådahl 16. miejsce 24
1991 Fångad av en stormvind Carola 1. miejsce 146
1992 I morgon är en annan dag Christer Björkman 22. miejsce 9
1993 Eloise Arvingarna 7. miejsce 89
1994 Stjärnorna Roger Pontare i Marie Bergman 13. miejsce 48
1995 Se på mej Jan Johansen 3. miejsce 100
1996 Den vilda One More Time 3. miejsce 100 1[a] 227
1997 Bara hon älskar mig Blond 14. miejsce 36 Brak rundy
półfinałowej
1998 Kärleken är Jill Johnson 10. miejsce 53
1999 Tusen och en natt Charlotte Nilsson 1. miejsce
(jako „Take Me to Your Heaven”)
163
2000 När vindarna viskar mitt namn Roger Pontare 7. miejsce
(jako „When Spirits Are Calling My Name”)
88
2001 Lyssna till ditt hjärta Friends 5. miejsce
(jako „Listen to Your Heartbeat”)
100
2002 Never Let It Go Afro-Dite 8. miejsce 72
2003 Give Me Your Love Fame 5. miejsce 107
2004 Det gör ont Lena Philipsson 5. miejsce
(jako „It Hurts”)
170 Top 11[b]
2005 Las Vegas Martin Stenmarck 19. miejsce 30 Top 12[c]
2006 Evighet Carola 5. miejsce
(jako „Invincible”)
170 4 214
2007 The Worrying Kind The Ark 18. miejsce 51 Top 10
2008 Hero Charlotte Perrelli 18. miejsce 47 12[9] 54
2009 La voix Malena Ernman 21. miejsce 33 4 105
2010 This Is My Life Anna Bergendahl 11. miejsce (półfinał) brak awansu 11 62
2011 Popular Eric Saade 3. miejsce 185 1 155
2012 Euphoria Loreen 1. miejsce 372 1 181
2013 You Robin Stjernberg 14. miejsce 62 Organizator[d]
2014 Undo Sanna Nielsen 3. miejsce 218 2 131
2015 Heroes Måns Zelmerlöw 1. miejsce 365 1 217
2016 If I Were Sorry Frans 5. miejsce 261 Organizator[e]
2017 I Can’t Go On Robin Bengtsson 5. miejsce 344 3 227
2018 Dance You Off Benjamin Ingrosso 7. miejsce 274 2 254
2019 Too Late For Love John Lundvik 5. miejsce 334 3 238

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Television in Sweden (ang.) [dostęp 3 luty 2013]
  2. Jag koncentrerar mig på schlagerfestivalen (szw.) [dostęp 5 luty 2013]
  3. MMS - Mediamätning i Skandinavie (szw.) [dostęp 3 luty 2013]
  4. Över fyra miljoner såg finalen (szw.) [dostęp 3 luty 2013]
  5. Reprezentanta wraz z piosenką wybrana przez komisję, nie przez publiczne preselekcje.
  6. a b c Piosenkarze w latach 1959–1961 wybierani byli przez SVT, piosenka natomiast w Melodifestivalen.
  7. Nazwa zespołu została zmieniona na „Nova”, ponieważ uczestniczył wtedy również kraj pod tym samym tytułem.
  8. Nazwa piosenki została zmieniona, ponieważ w Konkursie Piosenki Eurowizji nie można używać nazw produktów.
  9. W 2008 dziesiątego finalistę wybierali jurorzy, przyznając „dziką kartę”. W drugim półfinale otrzymała ją Charlotte Perrelii.

UwagiEdytuj

  1. Podczas imprezy w 1996 roku zorganizowano rundę kwalifikacyjną, mającą na celu zmniejszenie liczby państw biorących udział w finale widowiska. Etap eliminacyjny nie był transmitowany w telewizji ani nagrywany, krajowe komisje jurorskie przesłuchiwały wersje studyjne wszystkich konkursowych propozycji i przyznawały im punkty. Spośród 30 utworów nadesłanych przez publicznych nadawców, do finału zakwalifokowały się 22 propozycje. Jedynym krajem, który nie brał udziału w rundzie kwalifikacyjnej był gospodarz konkursu, czyli Norwegia.
  2. Zgodnie z regulaminem, w konkursie w 2004 kraje z pierwszej dziesiątki poprzedniego konkursu (nienależące do państw tzw. Wielkiej Czwórki), automatycznie kwalifikowane były do finału bez konieczności rywalizacji w półfinale.
  3. Zgodnie z regulaminem, w konkursie w 2005 kraje z pierwszej dziesiątki poprzedniego konkursu (nienależące do państw tzw. Wielkiej Czwórki), automatycznie kwalifikowane były do finału bez konieczności rywalizacji w półfinale.
  4. Kraj wygrał finał konkursu w 2012, dlatego nie musiał rywalizować w półfinałach w 2013.
  5. Kraj wygrał finał konkursu w 2015, dlatego nie musiał rywalizować w półfinałach w 2016.

Linki zewnętrzneEdytuj