Mercedes-Benz W154

samochód wyścigowy

Mercedes-Benz W154 – samochód Grand Prix konstrukcji Mercedesa, używany w sezonach 19381939. Pojazdem tym Rudolf Caracciola zdobył mistrzostwo Europy w 1938 roku. Po II wojnie światowej W154 był sporadycznie wykorzystywany w wyścigach Indianapolis 500.

Mercedes-Benz W154
Ilustracja
Kategoria Grand Prix
Konstruktor Mercedes-Benz
Projektant Max Sailer
Rudolf Uhlenhaut
Dane techniczne
Nadwozie przestrzenna rama rurowa, karoseria z aluminium
Zawieszenie
przednie
wahacze, sprężyny, amortyzartory hydrauliczne
Zawieszenie
tylne
oś De Dion, drążki skrętne, amortyzartory hydrauliczne
Silnik Mercedes M154/M163 3,0S
Skrzynia biegów Mercedes, manualna, 5 biegów
Opony Continental
Historia
Debiut Grand Prix Francji 1938
Kierowcy Hermann Lang
Manfred von Brauchitsch
Rudolf Caracciola
Richard Seaman
Używany 19381939
Mistrzostwa
Kierowców 1938Rudolf Caracciola
Wyścigi
Wyścigi 8
Wygrane 6
Pole position 7
Najszybsze okrążenie 8

HistoriaEdytuj

Zaprojektowanie przez Mercedesa następcy W125 było konieczne w związku z wprowadzeniem nowych przepisów. We wrześniu 1936 roku AIACR ogłosiła nowy regulamin na sezon 1938. Najważniejszą zmianą było zmniejszenie pojemności silników do 4,5 litra lub 3 litrów w przypadku silników doładowanych. Ponadto ustalono minimalną masę pojazdu na poziomie od 400 do 850 kg w zależności od umiejscowienia silnika[1].

W 1937 roku Mercedes rozważał różne rozwiązania[1]. Zwrócono się o pomoc do Porsche, które zaproponowało zastosowanie jednostki w układzie W24 z wtryskiem paliwa. Ten silnik rozwijał jednak moc 305 KM, co nie zadowalało Mercedesa[2]. Ostatecznie w celu uniknięcia przegrzewania Mercedes opracował silnik V12 projektu Alberta Heessa. Ta jednostka miała cztery zawory na cylinder i dwie sprężarki Rootsa, zastąpione w 1939 roku jedną dwustopniową. Jako płyn chłodzący wykorzystano glikol, który rozgrzewał się do 125°C[1]. Wykorzystano dziewięć pomp oleju, zdolnych przetłaczać sto litrów oleju na minutę. Do napędzania pojazdu służyła specjalna mieszanka paliwowa, zawierająca alkohol metylowy, nitrobenzen, aceton i eter dietylowy. Samochód, spalający około litr na kilometr, dysponował dwoma zbiornikami paliwa o łącznej pojemności 400 litrów, przy czym część paliwa była używana do chłodzenia tłoków[3]. Cały silnik ważył około 500 kg i początkowo rozwijał 427 KM przy 8000 obr./min, jednakże w Grand Prix Francji 1938 egzemplarz Hermanna Langa dysponował mocą 474 KM, przez co kierowca osiągnął prędkość 283 km/h. Jednostka była zamontowana głęboko i pod kątem, a z chłodnicy wystawały wloty powietrza gaźników. Napęd był przekazywany za pośrednictwem pięciobiegowej przekładni[1].

Zawieszenie zostało zaprojektowane przez Maxa Wagnera. Jego zadaniem było stworzenie układu dobrze pasującego do podwozia. Wagner zdecydował się zastosować w przeważającej części rozwiązania z modelu W125, jednak zwiększył odporność na skręcanie o 30%[1]. Z kolei przesunięcie silnika spowodowało, iż wał napędowy znalazł się obok kierowcy, w efekcie czego zawodnik siedział nisko[3]. To rozwiązanie obniżyło środek ciężkości i miało dobry wpływ na trzymanie się drogi[1].

Pierwsze testy Mercedes odbył w styczniu 1938 roku[1]. W debiutanckim Grand Prix Pau, przy absencji Auto Uniona, Mercedes zajął drugie miejsce, za René Dreyfusem w Delahaye[2]. Pierwszym ważnym wyścigiem dla W154 było Grand Prix Francji 1938, rozgrywane w ramach mistrzostw Europy. Mercedesy zdobyły w nim trzy pierwsze miejsca: wygrał Manfred von Brauchitsch przed Rudolfem Caracciolą i Hermannem Langiem. Mercedes zdominował sezon 1938, a Caracciola zdobył tytuł mistrzowski. Ogółem w 1938 roku Mercedes wyprodukował czternaście samochodów i dziewiętnaście silników[3].

Na przełomie 1938 i 1939 roku udoskonalono samochód poprzez ulepszenie silnika (o mocy 483 KM), zwiększenie obrysu kokpitu i poprawę bezpieczeństwa oraz zamontowanie nowej tablicy przyrządów z obrotomierzem i wskaźnikami temperatury oleju i cieczy chłodzącej[1]. Sezonu 1939 nie dokończono z powodu wybuchu wojny. Latem Mercedes zbudował oparty na W154 model W165 z silnikiem V8[2]. Po zakończeniu wojny pojazd w latach 19471948 uczestniczył w wyścigu Indianapolis 500, a jego kierowcami byli odpowiednio Duke Nalon oraz Chet Miller, Ken Fowler i Louis Tomei, jednakże w żadnym starcie model W154 nie ukończył zawodów. Model rywalizował również w dwóch wyścigach Argentyńskiej Formuły Libre, również bez sukcesów[4].

WynikiEdytuj

Samochodowe mistrzostwa EuropyEdytuj

Sezon Zespół Kierowcy Wyniki w poszczególnych eliminacjach Wyniki
kierowców
1938         Pkt. Msc.
Daimler-Benz AG   Rudolf Caracciola 2 2 1 3 8 1
  Manfred von Brauchitsch 1 NU 3 NU 15 2
  Hermann Lang 3 NU 10 NU 17 3
  Richard Seaman - 1 2 NU 18 4
1939         Pkt. Msc.
Daimler-Benz AG   Rudolf Caracciola NU NU 1 2
  Hermann Lang 1 NU NU 1
  Manfred von Brauchitsch 3 NU NU 3
  Richard Seaman NU - - -
  Heinz Brendel - - NU -
  Hans-Hugo Hartmann - - - 6

Mistrzostwa świata Formuły 1Edytuj

Sezon Zespół Silnik Kierowcy Wyniki w poszczególnych eliminacjach Wyniki
kierowców
Wyniki
konstruktora
1957                 Pkt. Msc. Pkt. Msc.
James E Shreve Jaguar   Danny Kladis - - NZ - - - - - 0 NS

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h Mercedes-Benz W154, Mercedes AMG Petronas F1 Team [dostęp 2020-08-09].
  2. a b c Przemysław Rosołowski, Mercedes-Benz W 154, AutoGEN, 28 lipca 2012 [dostęp 2020-08-09].
  3. a b c Mercedes W 154, Grand Prix History [dostęp 2020-08-09].
  4. Wouter Melissen, Mercedes-Benz W154, AutoGEN, 21 grudnia 2009 [dostęp 2020-08-09].