Metoda Seldingera

Zestaw do wkłucia metodą Seldingera

Metoda Seldingera – w medycynie metoda bezpiecznego uzyskania dostępu naczyniowego. Polega na umieszczeniu w naczyniu krwionośnym cewnika o dużej średnicy za pomocą niewielkiej igły (przez to zabieg jest obarczony stosunkowo niewielkim ryzykiem powikłań). Jest najczęściej wykorzystywana w radiologii i anestezjologii. Nazwa pochodzi od szwedzkiego radiologa Svena-Ivara Seldingera (1921–1998), który po raz pierwszy w 1953 zastosował tę procedurę[1]. Do tego momentu zakładanie dużych dojść naczyniowych było obarczone dużym ryzykiem[2].

WykonanieEdytuj

Do wybranego naczynia wprowadza się stosunkowo niewielki trokar, przez jego światło później wprowadza się giętką prowadnicę. Po usunięciu trokara i poszerzeniu miejsca wkłucia za pomocą rozszerzadła po prowadnicy wprowadza się duży cewnik albo dren. Następnym krokiem jest usunięcie prowadnicy i umocowanie do skóry założonego cewnika.

ZastosowanieEdytuj

Metodę Seldingera stosuje się przy:

PowikłaniaEdytuj

Nakłucie naczynia czy organu może prowadzić do krwotoku, perforacji, infekcji, utraty prowadnicy („zgubienie” wewnątrz naczynia)[3].

PrzypisyEdytuj

  1. Seldinger SI. Catheter replacement of the needle in percutaneous arteriography; a new technique. „Acta radiol.”. May;39(5), s. 368–376, 1953. PMID: 13057644. 
  2. Higgs ZC, Macafee DA, Braithwaite BD, Maxwell-Armstrong CA. The Seldinger technique: 50 years on. „Lancet.”. Oct 15-21;366(9494), s. 1407–1409, 2005. PMID: 16226619. 
  3. Schummer W, Schummer C, Gaser E, Bartunek R. Loss of the guide wire: mishap or blunder?. „Br J Anaesth.”. Jan;88(1), s. 144–146, 2002. PMID: 11881872. 

BibliografiaEdytuj

  • Specjalistyczne zabiegi resuscytacyjne. Podręcznik do kursu „Specjalistyczne zabiegi resuscytacyjne u osób dorosłych”. Kraków: Wydawnictwo PANDIT, 2006, s. 99. Materiał do użytku wewnętrznego.

Linki zewnętrzneEdytuj