Mięsień łopatkowo-gnykowy

Mięsień łopatkowo-gnykowy (łac. musculus omohyoideus) – jeden z mięśni szyi człowieka, parzysty i składający się z dwóch brzuśców, należący do grupy mięśni podgnykowych[1]. Razem z innymi mięśniami podgnykowymi swoim działaniem obniża lub ustala kość gnykową[1].

Mięsień łopatkowo-gnykowy

Rozpoczyna się na górnym brzegu łopatki i więzadle poprzecznym łopatki, u góry zaś na trzonie kości gnykowej[1]. Blaszka przedtchawicza powięzi szyi sięga bocznie do brzegów tego mięśnia, zawijając się na nim – toteż kurcząc się napina on tę blaszkę, przez co zmniejsza jej nacisk na żyłę szyjną wewnętrzną[1][2]. Mięsień posiada dwa brzuśce, górny i dolny (łac. venter superior, venter inferior), rozdzielone ścięgnem pośrednim (łac. tendo intermedius). Ścięgno to przechodzi do tyłu za mięśniem mostkowo-obojczykowo-sutkowym[1]. Brzusiec dolny mięśnia łopatkowo-gnykowego dzieli trójkąt boczny szyi na trójkąt łopatkowo-obojczykowy i trójkąt łopatkowo-czworoboczny[3].

Unaczyniony od tętnic tarczowych: dolnej i górnej, unerwiony poprzez pętlę szyjną[1].

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Adam Bochenek, Michał Reicher, Anatomia człowieka. Tom I. Anatomia ogólna. Kości, stawy i więzadła, mięśnie, wyd. XIII, Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2019, ISBN 978-83-200-4323-5.