Otwórz menu główne

Michał, imię świeckie Wasilij Fiodorowicz Jermakow (ur. 31 lipca 1862 (stary styl) w Petersburgu, zm. 30 marca 1929 w Kijowie) – rosyjski biskup prawosławny.

Michał
Wasilij Jermakow
metropolita kijowski i egzarcha Ukrainy
Ilustracja
Kraj działania  ZSRR
Data i miejsce urodzenia 31 lipca 1862 (stary styl)
Petersburg
Data i miejsce śmierci 30 marca 1929
Kijów
metropolita kijowski i egzarcha Ukrainy
Okres sprawowania 1924–1929
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Inkardynacja Eparchia kijowska
Śluby zakonne 19 czerwca 1887
Prezbiterat 29 czerwca 1887
Sakra biskupia 31 stycznia 1899
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 31 stycznia 1899
Konsekrator Joannicjusz (Rudniew)
Współkonsekratorzy Antoni (Wadkowski), Włodzimierz (Bogojawleński), Teognost (Lebiediew), Dymitr (Sambikin), Guriasz (Burtasowski), Nikanor (Kamienski), Mikołaj (Ziorow), Jan (Kratirow)

ŻyciorysEdytuj

Ukończył seminarium duchowne w Kijowie, po czym w 1887 uzyskał tytuł kandydata nauk teologicznych w Kijowskiej Akademii Duchownej. 19 czerwca 1887 złożył wieczyste śluby mnisze, zaś 29 czerwca tego samego roku został wyświęcony na hieromnicha i zatrudniony jako wykładowca w seminarium duchownym, którego był absolwentem. Od 1888 do 1890 był inspektorem seminarium duchownego w Orle. Od 1890 do 1891 był p.o. inspektora Petersburskiej Akademii Duchownej, zaś od roku następnego był na stałe zatrudniony na tym stanowisku. Otrzymał również godność archimandryty. Od 1893 był rektorem seminarium duchownego w Mohylewie, następnie zaś w Krzemieńcu.

31 stycznia 1899 miała miejsce jego chirotonia na biskupa nowogrodzko-siewierskiego, wikariusza eparchii czernihowskiej, w której wzięli udział jako konsekratorzy metropolita kijowski i halicki Joannicjusz, metropolita petersburski i ładoski Antoni, metropolita moskiewski i kołomieński Włodzimierz, arcybiskup nowogrodzki i staroruski Teognost, arcybiskup twerski i kaszyński Dymitr, biskup samarski Guriasz, biskup orłowski i siewski Nikanor, biskup taurydzki i symferopolski Mikołaj oraz biskup saratowski i carycyński Jan. Od 20 października 1899 był biskupem kowieńskim, wikariuszem eparchii wileńskiej i litewskiej. W 1903 objął katedrę omską i siemipałatyńską, zaś w 1905 został przeniesiony na katedrę grodzieńską i brzeską. W 1912 otrzymał godność arcybiskupią. Działał w rosyjskim ruchu nacjonalistycznym i monarchistycznym[1]. W 1915 opuścił Grodno, udając się na bieżeństwo do Moskwy.

Uczestniczył w Soborze Lokalnym Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Od 1921 tymczasowo zarządzał eparchią kijowską. W 1924 locum tenens Patriarchatu Moskiewskiego metropolita Piotr nadał mu godność metropolity kijowskiego i egzarchy Ukrainy, jak również wyznaczył go na drugiego z trzech kandydatów do objęcia zadań locum tenens Patriarchatu na wypadek swojego aresztowania. W roku następnym metropolita Michał został aresztowany i osadzony w więzieniu, następnie zaś skazany na zesłanie do Turkiestanu. W 1927 wrócił na Ukrainę i ponownie podjął zarząd eparchii kijowskiej. Zmarł w 1929.

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

Poprzednik
Nikanor (Kamienski)
Biskup grodzieński
1905 – 1915
Następca
Sawa (Sowietow)
Poprzednik
Makary (Karmazin)
Metropolita kijowski
1924 – 1929
Następca
Dymitr (Werbycki)