Otwórz menu główne

Michał Górski (narciarz)

biegacz narciarski

Michał Jan Górski (ur. 15 września 1911 w Zakopanem, zm. 19 marca 1985 tamże) – polski biegacz narciarski, uczestnik Zimowych Igrzysk Olimpijskich w 1936 w Garmisch-Partenkirchen. Z zawodu inżynier architekt.

Michał Jan Górski
Data i miejsce urodzenia 15 września 1911
Zakopane, Polska
Data i miejsce śmierci 19 marca 1985
Zakopane, Polska
Grób Michała Górskiego, jego żony Anny i jej matki, na Nowym Cmentarzu w Zakopanem

ŻyciorysEdytuj

Wczesne lataEdytuj

Urodził się 15 września 1911 w Zakopanem jako syn Michała i Anieli Galicy. W Zakopanem ukończył szkolę podstawową i średnią. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową. Do 1939 był słuchaczem Wyższej Szkoły Budownictwa. Przed wybuchem wojny pracował w fabryce papieru i celulozy Żyrardowie.

Kariera sportowaEdytuj

Narciarstwo zaczął uprawiać w trakcie nauki szkolnej. Specjalizował się w kombinacji klasycznej. Reprezentował barwy Wisły Kraków oddział Zakopane. W 1934 został mistrzem Polski w biegu sztafetowym 5x10 km. W 1935 został mistrzem Polski w sztafecie 4x10 km biegu na 18 km oraz wicemistrzem w kombinacji klasycznej. W latach 1937-1938 był wicemistrzem w biegu sztafetowym 4x10 km[1]. W 1936 roku był członkiem Polskiej sztafety 4x10 km w biegach narciarskich na Olimpiadzie w Garmisch-Partenkirchen – zespół ukończył konkurencję na 7. pozycji. Wystartował też w biegu na 18 km, który ukończył na 22. pozycji[1]. W 1939 był uczestnikiem akademickich mistrzostw świata w Trondheim zajmując 8 miejsce w biegu na 18 km 7 w skokach narciarskich i 9 w kombinacji klastycznej[1].

Wojna i dalsze losyEdytuj

We wrześniu 1939 nie zdążył się zmobilizować. W latach 1940-1944 pracował jako technik budowlany w administracji miasta. W 1944 został aresztowany skierowany do obozu pracy w Nowym Sączu. Po wojnie do 1949 pracował przy odbudowie Warszawy na kierowniczych stanowiskach. W 1948 był uczestnikiem wystawy Ziem Odzyskanych we Wrocławiu, a także stoiska polskiego na kongresie Organizacji Narodów Zjednoczonych w Paryżu. W 1949 powrócił do Zakopanego gdzie według M. Pikierta i J. Zdebskiego zorganizował „Miejskie Przedsiębiorstwo Budowlane[1]. Nadzorował budowy i remonty takich schronisk jak: Hala Ornak, Hala Gąsienicowa oraz schronisk w Dolinie Pięciu Stawów Polskich. W latach pięćdziesiątych pracował przy tworzeniu tras narciarskich w Beskidach i kolei linowej na Skrzyczne w Szczyrku[1]. W 1957 został zatrudniony w Centralnym Ośrodku Sportowym w Zakopanem, kierował budowami hotelu sportowego ‘’Zakopane’’, linii kolejowej na Nosalu, boisk sportowych i toru łyżwiarskiego, przebudowy skoczni narciarskiej[1]. Zmarł 19 marca 1985 w Zakopanem. Po śmierci został pochowany na Nowym Cmentarzu w Zakopanem [1].

PrywatnieEdytuj

W 1942 roku ożenił się z architektką schronisk górskich Anną Tołwińską, mieli jedyną córkę Ewę Górską-Schumacher[2].

Linki zewnętrzneEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Ryszard Wryk: Olimpijczycy Drugiej Rzeczypospolitej. Poznań: Nauka i Innowacje, 2015, s. 245-246. ISBN 978-83-64864-22-3.
  1. a b c d e f g Wryk 2015 ↓, s. 246.
  2. Jolanta Flach. Nie była typową babcią. „Gościniec”. 5 (9), 2003. ISSN 16420853.