Michał Garapich

Michał Grzegorz Garapich de Sichelburg (ur. 12 marca 1850, zm. 28 lutego 1917 w Krakowie) – właściciel dóbr, poseł do Rady Państwa i Sejmu Krajowego Galicji VIII, IX i X kadencji od 1901 do 1914.

Michał Garapich
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 12 marca 1850
Lwów
Data i miejsce śmierci 28 lutego 1917
Kraków
Poseł do Rady Państwa
Poseł na Sejm Krajowy Galicji
Okres od 1901
do 1914

ŻyciorysEdytuj

Urodził się jako syn Władysława Garapich de Sichelburg herbu własnego (1815–1867) i Józefy z domu Słoneckiej, herbu Korab (1830–1906). Jego rodzeństwem byli Stanisław (1851–1883), Alfred (1857–1918) i Maria (1859–1942).

Był właścicielem dóbr: Cebrów, Koniuszki Królewskie, Palczyńce, Seredyńce, Worobijówka[1].

Był wybierany posłem do Rady Państwa oraz z I kurii, w obwodzie tarnopolskim posłem Sejmu Krajowego Galicji VIII kadencji (1901-1907), IX kadencji (1908-1913) i X kadencji (1913-1914).

Został prezesem Towarzystwa Gospodarskiego w Tarnopolu. W 1888 rozpoczął pracę w Towarzystwie Wzajemnych Ubezpieczeń w Krakowie jako członek Rady nadzorczej[2], a w 1906 został wybrany I dyrektorem zastępując na tym stanowisku Zenona Słoneckiego.

Zmarł 28 lutego 1917 w Krakowie i został pochowany w grobowcu rodziny Wodzickich na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie 3 marca 1917[3][4][5].

Jego żoną została Laura z domu Wodzicka herbu Leliwa (1855–1935), z którą miał synów Kazimierza (1878-1940) i Pawła (1882-1957). Jego brat Stanisław poślubił siostrę Laury, Karolinę Wodzicką.

Wnukiem Michała i synem Kazimierza był Michał Józef Paweł Garapich de Sichelburg, który poległ 12 września 1939 roku jako podporucznik rezerwy kawalerii, dowódca II plutonu w 3 szwadronie 1 Pułku Kawalerii KOP[6].

PrzypisyEdytuj

  1. Baza właścicieli i dóbr ziemskich. Garapich. genealogia.okiem.pl. [dostęp 16 kwietnia 2015].
  2. Nekrologia Michał Garapich Czas s.3 nr 100 z 1 marca 1917.
  3. Kronika. „Gazeta Lwowska”. 50, s. 4, 3 marca 1917. 
  4. Kronika. „Czas”. 99, s. 1, 1 marca 1917. 
  5. Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. Internetowy lokalizator grobów.. rakowice.eu. [dostęp 2017-10-13].
  6. Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1934, s. 129, 593.

BibliografiaEdytuj