Otwórz menu główne

Michał Jastrzębski (superintendent)

litewski i polski duchowny ewangelicko-reformowany
Ten artykuł dotyczy duchownego. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.

Michał Józef Jastrzębski (ur. 29 września 1859 w Izabelinie koło Wołkowyska, zm. 16 czerwca 1938 w Wilnie) – polski duchowny ewangelicko-reformowany, superintendent Jednoty Wileńskiej (19021938).

Michał Jastrzębski
superintendent
Kraj działania  II Rzeczpospolita
Data i miejsce urodzenia 29 września 1859
Izabelin
Data i miejsce śmierci 16 czerwca 1938
Wilno
superintendent Jednoty Wileńskiej
Okres sprawowania 19021938
proboszcz
Okres sprawowania 18881938
Wyznanie kalwińskie
Kościół ewangelicko-reformowany
Diakonat 9 listopada 1888

Urodził się jako syn Stanisława Jastrzębskiego – pastora sprawującego posługę na terenie izabelińskiej parafii reformowanej.

Po ukończeniu gimnazjum w Słucku, naukę kontynuował na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu w Dorpacie. W czasie studiów został przyjęty w poczet korporacji akademickiej "Konwent Polonia".

W 1888 roku ordynowano go na diakona, po kilku miesiącach objął funkcję proboszcza w Wilnie, którą sprawował do śmierci. Troszczył się o terytorialny rozrost parafii wileńskiej, sprawował opiekę nad kalwińskimi ośrodkami w Ostaszynie, Datnowie, Brześciu nad Bugiem, Mińsku i Kojdanowie.

Angażował się w życie religijne Czechów wołyńskich, sprawując posługę duchową w Michałówce i Boratynie na Wołyniu.

W 1905 roku to m.in. dzięki jego twardej postawie ponownie wprowadzono język polski do urzędowych czynności kościelnych na terenie Litwy.

Od 1907 roku sprawował urząd superintendenta generalnego Kościoła Ewangelicko-Reformowanego Synodu Wileńskiego. W 1919 roku został superintendentem Jednoty wileńskiej, przyczynił się do powrotu do przedrozbiorowego ustroju kościoła reformowanego, sprzeciwiając się połączeniu Jednoty wileńskiej z Kościołem Ewangelicko-Reformowanym w Warszawie.

W dwudziestoleciu międzywojennym był obiektem krytyki prasy oraz warszawskiego środowiska kalwinów ze względu na praktyki rozwodowe Jednoty wileńskiej.

Udzielał się społecznie na terenie Wileńszczyzny: od 1906 roku był członkiem Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Wilnie, działał również w Polskiej Macierzy Szkolnej.

Od 1920 roku należał do zarządu Towarzystwa Miłośników Historii Reformacji im. Jana Łaskiego, sprawował funkcję redaktora naczelnego dwumiesięcznika "Szlakiem Reformacji", od 1898 roku publikował też w "Zwiastunie Ewangelickim".

Zmarł w nocy 15/16 czerwca 1938[1]. Został pochowany na wileńskim cmentarzu ewangelickim na Pohulance.

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj


Poprzednik
Andrzej Kader
  Superintendent Jednoty Litewskiej (Jednoty wileńskiej)
1902-1938
  Następca
Konstanty Kurnatowski