Otwórz menu główne
POL COA Czartoryski.svg

Michał Jerzy Czartoryski herbu Pogoń Litewska (ur. 1621, zm. 13 kwietnia 1692 w Podhorcach) – polski wojewoda sandomierski od 1680, wojewoda wołyński od 1661, wojewoda bracławski od 1658, kasztelan wołyński od 1653, książę na Klewaniu i Żukowie, wicemarszałek Trybunału Głównego Koronnego w 1668 roku[1], wielki poseł do cara Fiodora III Romanowa w 1678 roku[2].

Założyciel linii klewańskiej Czartoryskich.

KarieraEdytuj

Był synem Mikołaja Czartoryskiego (zm. 1662) – wojewody wołyńskiego, dziedzica na Klewaniu i Żukowie i Izabeli Kordeckiej.

Studiował na licznych studia zagranicznych. Od 1642 r. był dworzaninem królewskim, w 1645 został starostą kamienieckim. Poseł sejmiku łuckiego na sejm zwyczajny 1652 roku[3].

W 1653 został kasztelanem wołyńskim, a w 1658 wojewodą bracławskim, a w 1661 wołyńskim.

W 1667 pełnił funkcję komisarza do spraw granicznych z Mołdawią. W 1672 był członkiem konfederacji gołąbskiej. Elektor Jana III Sobieskiego z województwa wołyńskiego w 1674 roku[4].

W 1680 otrzymał stanowisko wojewody sandomierskiego.

Zmarł 13 kwietnia 1692 Podhorcach Pozostawił m.in. Listy /kopie/ w rękopisie.

Drzewo genealogiczneEdytuj

Jego pierwszą żoną była Rosine Margarethe von Eckenberg (1625 – 13 października 1648), córka NN von Eckenberga i Margarethe von Toll, którą poślubił 16 czerwca 1646.

Jego drugą żoną była Eufrozyna Stanisławska (18 kwietnia 1629 – 2 stycznia 1668, Warszawa), córka Jana Andrzeja Stanisławskiego i Zofii Kozłowskiej, którą poślubił 2 lutego 1650, w Warszawie.

Jego trzecią żoną była Joanna Weronika Olędzka (zm. 1 sierpnia 1729), córka Tomasza Olędzkiego i Anny Grzybowskiej, którą poślubił 15 grudnia 1668, w Zakroczymiu. Para miała syna:

4. Jerzy Czartoryski (ok. 1560-1621)      
    2. Mikołaj Jerzy Czartoryski (zm. 1662)
5. Izabela Aleksandra Wisniowiecka (zm. 1612)        
      1. Michał Jerzy Czartoryski
6. Joachim Kordecki    
    3. Izabela Kordecka    
7. Anna Chodkiewicz      
 

PrzypisyEdytuj

  1. Herbarz polski, t. I, Lipsk 1839-1846, s. 380.
  2. Historia dyplomacji polskiej, t. II: 1572-1795, pod redakcją Zbigniewa Wójcika, Warszawa 1982, s. 264.
  3. Stefania Ochmann-Staniszewska, Zdzisław Staniszewski, Sejm Rzeczypospolitej za panowania Jana Kazimierza Wazy. Prawo - doktryna - praktyka, tom II, Wrocław 2000, s. 340.
  4. Volumina Legum, t. V, Petersburg 1860, s. 154.

BibliografiaEdytuj