Michał Kunicki

Michał Kunicki herbu Bończa (ur. 7 października 1698 r. w Czułczycach, zm. 9 listopada 1751 r. w Krakowie) – archidiakon krakowskiej kapituły katedralnej w latach 1726-1742[1], kustosz sandomierski, kanonik gnieźnieńskiej kapituły katedralnej od 1724 roku[2], kanonik płocki i opat mogilski, biskup sufragan krakowski od 1727 r, przedstawiciel dyplomatyczny Rzeczypospolitej w Państwie Kościelnym w 1733[3].

Michał Kunicki
biskup tytularny Arsinoë in Arcadia
Herb Michał Kunicki
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 7 października 1698
Czułczyce
Data i miejsce śmierci 9 listopada 1751
Kraków
biskup sufragan krakowski
Okres sprawowania 1726–1751
Wyznanie katolickie
Kościół łaciński
Prezbiterat 19 października 1721
Nominacja biskupia 23 grudnia 1726
Sakra biskupia data nieznana
Sukcesja apostolska
Konsekrator Teodor Andrzej Potocki
Współkonsekratorzy Jan Joachim Tarło
Andrzej Stanisław Załuski

Syn podczaszego czernihowskiego Kaspra i Anny Potockiej[4].

Studiował w Krakowie i w Rzymie, w 1721 r. otrzymał święcenia kapłańskie, kanonik warmiński, od 1724 r. kanonik gnieźnieński, rok później kanonik krakowski i jednocześnie kustosz w Sandomierzu. Był deputowanym kapituły krakowskiej do Trybunału Głównego Koronnego, generalny zastępcą biskupa krakowskiego jako księcia siewierskiego, specjalny sędzia przy sądzie konsystorskim. W 1734 r. witał w Krakowie króla Augusta III Sasa. W Prandocinie założył dom dla ubogich, przyczynił się do odbudowy zabudowań kościoła i klasztoru Cystersów w Mogile po pożarze w 1743 r.

Propagator kultu maryjnego, zabiegał o podniesienie poziomu wykształcenia kleru diecezjalnego, odbył wizytację 13 dekanatów diecezji krakowskiej, starał się o ulepszenie administracji parafialnej.

Opiekował się spokrewnionym ze sobą Ignacym Krasickim, którego miał namówić do wyboru stanu duchownego.

PrzypisyEdytuj

  1. Jan Szczepaniak, Spis prałatów i kanoników kapituły katedralnej oraz kapituł kolegiackich diecezji krakowskiej (XVIII wiek), Kraków 2008, s. 13.
  2. Prałaci i kanonicy katedry metropolitalnej gnieźnieńskiej od roku 1000 aż do dni naszych. Podług źródeł archiwalnych, opracował Jan Korytkowski, t. II, Gniezno 1883, s. 388-389.
  3. Rocznik Służby Zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na 1 kwietnia 1938. Warszawa, 1938, s. 143.
  4. Prałaci i kanonicy katedry metropolitalnej gnieźnieńskiej od roku 1000 aż do dni naszych. Podług źródeł archiwalnych, opracował Jan Korytkowski, t. II, Gniezno 1883, s. 388-389.

BibliografiaEdytuj

  • Encyklopedia Krakowa. Kraków: wyd. PWN, 2000.
  • Jan Kracik: Przeciw reformacji. [w:] Kościół krakowski w Tysiącleciu. Kraków: wyd. "Znak", 2000. ​ISBN 83-7006-968-1​.