Otwórz menu główne

Michał Listkiewicz

polski sędzia piłkarski, prezes PZPN

Michał Listkiewicz (ur. 20 maja 1953 w Warszawie) – polski sędzia piłkarski, działacz sportowy, w latach 1999–2008 prezes Polskiego Związku Piłki Nożnej.

Michał Listkiewicz
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 20 maja 1953
Warszawa, Polska
prezes Polskiego Związku Piłki Nożnej
Okres urzędowania od 28 czerwca 1999
do 30 października 2008
Poprzednik Marian Dziurowicz
Następca Grzegorz Lato
Paweł Janas i Michał Listkiewicz na dworcu we Frankfurcie w 2005

ŻyciorysEdytuj

Syn Olgi Koszutskiej – aktorki i reżysera warszawskiego Teatru Polskiego oraz Zygmunta Listkiewicza – aktora filmowego[1]. Jego syn, Tomasz Listkiewicz, został także sędzią piłkarskim[2].

Absolwent XLI LO im. Joachima Lelewela w Warszawie, w 1977 ukończył filologię węgierską na Uniwersytecie Warszawskim. Uprawiał piłkę nożną w klubie Marymont Warszawa, koszykówkę w Polonii Warszawa oraz piłkę ręczną w Spójni Warszawa. W czasie studiów był kierownikiem drużyny koszykarzy Polonii Warszawa i sekretarzem sekcji piłki nożnej w tym klubie. Podczas odbywania służby wojskowej zapisał się do PZPR (później wystąpił z tej partii).

DziennikarzEdytuj

Od 1969 pracował jako dziennikarz sportowy w redakcjach „Tempa” i „Sztandaru Młodych”, po ukończeniu studiów, w latach 1977–1987, był warszawskim korespondentem dziennika „Sport”, w latach 1987–1989 pracował w tygodniku „Tak i Nie”.

SędziaEdytuj

W 1973 został sędzią piłkarskim, a 13 lat później arbitrem międzynarodowym (uprawnienia FIFA od 1986). Sędziował w Mistrzostwach Europy w 1988, Igrzyskach Olimpijskich w 1988, Mistrzostwach Świata w 1990 (gdzie jako pierwszy i dotychczas jedyny polski sędzia podczas meczu finałowego wystąpił w roli asystenta sędziego głównego, ponadto został swego rodzaju rekordzistą, ponieważ sędziował najwięcej meczów podczas jednych finałów Mistrzostw Świata, mianowicie 8, oraz jako jedyny sędziował zarówno półfinał jak i finał, dodajmy, że sędziował również mecz otwarcia[3]) i Mistrzostwach Świata w 1994. Karierę sędziowską zakończył w 1996 z dorobkiem ok. 1100 meczów, w tym 150 międzynarodowych.

Działacz sportowyEdytuj

Od 1979 do 1984 zasiadał w zarządzie Polskiego Związku Koszykówki. W 1989 został rzecznikiem prasowym PZPN, później kolejno sekretarzem ds. międzynarodowych i zastępcą sekretarza generalnego PZPN, w latach 1995–1998 sekretarzem generalnym. Pracując jako sędzia społecznie pełnił także funkcję wiceprezesa PZPN, z której zrezygnował w połowie 1993 po odebraniu mistrzostwa Polski Legii Warszawa w edycji 1992/1993 I ligi polskiej (podczas tzw. „niedzieli cudów” 20 czerwca 1993 sędziował mecz ŁKS Łódź - Olimpia Poznań)[4]. 21 kwietnia 1998, wraz z całym kierownictwem PZPN, zawieszony w pełnionej funkcji przez ówczesnego przewodniczącego Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki, ministra Jacka Dębskiego – całkowicie zrezygnował z niej w listopadzie 1998. Od 28 czerwca 1999 do 30 października 2008 pełnił funkcję 23. prezesa PZPN, zastępując Mariana Dziurowicza. Mianował czterech kolejnych trenerów (Jerzego Engela, Zbigniewa Bońka, Pawła Janasa i Leo Beenhakkera) na stanowisko selekcjonera reprezentacji. W trakcie jego prezesury reprezentacja Polski awansowała do finałów Mistrzostw Świata w 2002 i 2006 oraz Mistrzostw Europy w 2008. Działając aktywnie na forum międzynarodowym został wiceprzewodniczącym Komisji Pucharów Europejskich UEFA oraz obserwatorem UEFA. W lipcu 2007 wszedł w skład ośmioosobowej Komisji Sędziowskiej FIFA. W listopadzie 2007 objął stanowisko koordynatora UEFA ds. Euro 2012. Współorganizował również skuteczną kampanię na rzecz przyznania Polsce wraz z Ukrainą prawa do organizacji Mistrzostw Europy.

Od maja 2016[5] do 5 czerwca 2018[6] pełnił funkcję przewodniczącego komisji sędziowskiej czeskiego związku piłki nożnej. W kwietniu 2018 został pełnomocnikiem Zarządu SKS Bałtyk Gdynia[7].

FilmEdytuj

Zagrał epizod w filmie Poranek kojota[8].

PrzypisyEdytuj