Michał Woysym-Antoniewicz

Michał Jerzy Woysym-Antoniewicz (ur. 7 lipca 1897 w Krakowie, zm. 12 grudnia 1989 w Austin) – major kawalerii Wojska Polskiego, srebrny i brązowy medalista olimpijski w jeździectwie.

Michał Jerzy Woysym-Antoniewicz
Ilustracja
major kawalerii major kawalerii
Data i miejsce urodzenia

7 lipca 1897
Kraków

Data i miejsce śmierci

12 grudnia 1989
Austin

Przebieg służby
Lata służby

1914–1945

Siły zbrojne

Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie

Formacja

Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie

Stanowiska

rejonowy inspektor koni w Tarnowie

Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Odznaka Honorowa Olimpijska (III Rzesza)
Dorobek medalowy
Igrzyska olimpijskie
srebro Amsterdam 1928 jeździectwo
skoki - drużynowo
brąz Amsterdam 1928 jeździectwo
wkkw - drużynowo

ŻyciorysEdytuj

 
Krajowe zawody konne 1932 na hipodromie w Łazienkach Królewskich w Warszawie - mjr Michał Woysym-Antoniewicz w skoku przez przeszkodę

Urodził się w rodzinie Wacława i Ewy z d. Ostoja. Od 13 roku życia należał do Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Krakowie. Latem 1914. po wybuchu I wojny światowej, wstąpił do 2 pułku Ułanów Legionów Polskich. Wykorzystując przerwy w służbie wojskowej, ukończył III Państwowe Gimnazjum im. Króla Jana Sobieskiego w Krakowie[1], 6 września 1916 zdał maturę w „terminie przyspieszonym”. W roku akademickim 1917/18 rozpoczął studia na Wydziale Prawa UJ. Po kryzysie przysięgowym (w lipcu 1917) służył w Polskim Korpusie Posiłkowym. Po bitwie pod Rarańczą internowany w Száldobos i Synowódzku[2].

Od listopada 1918 służył w Wojsku Polskim. Był oficerem w 2 pułku Szwoleżerów Rokitniańskich (1918–1924). Brał udział m.in. w wyprawie kijowskiej. W latach 1924–1934 był instruktorem i szefem nauki jazdy (ekwitacji) w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. 2 grudnia 1930 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1931 i 14. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[3]. Od października 1935 pełnił służbę na stanowisku rejonowego inspektora koni w Tarnowie.

Czterokrotnie uczestniczył w prestiżowym Pucharze Narodów, odnosząc 2 zwycięstwa (1927 Nowy Jork na koniu Readgledcie, 1928 Warszawa na koniu Banzaj). Podczas jednego z treningów uległ wypadkowi. Został przygnieciony przez konia (został operowany – po usunięciu płuca startował z jednym). Był uczestnikiem wojny obronnej 1939. Po 17 września 1939 przeszedł na Węgry, gdzie przebywał do marca 1944. Po wkroczeniu wojsk niemieckich do końca wojny był jeńcem oflagów w Kaiserslautern, Luckenwalde i Genshagen[2].

Po wojnie na emigracji w Wlk. Brytanii, następnie zamieszkał na stałe w USA, pracując jako trener – koordynator. W 1956 był trenerem jeździeckiej reprezentacji USA podczas Igrzysk Olimpijskich w Melbourne.

Od 1932 żonaty z Zofią Julianną Brengosz, miał jednego syna – Piotra Jana (ur. 1936).

Zmarł w Austin. Pochowany w Forest Hill Memorial Park Lexington, Davidson County.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Absolwenci 1883–1939 | II Liceum Ogólnokształcące (Antoniewicz-Woysym Michał Jerzy), www.sobieski.krakow.pl [dostęp 2022-05-16].
  2. a b c Antoniewicz-Woysym Michał Jerzy - Żołnierze Niepodległości, zolnierze-niepodleglosci.pl [dostęp 2022-05-16].
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 3 grudnia 1930, s. 330.
  4. M.P. z 1931 r. nr 132, poz. 199 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  5. M.P. z 1928 r. nr 14, poz. 20 „za wybitne zasługi, położone na polu propagandy polskiego sportu konnego na konkursach hipicznych w Ameryce”.
  6. „Krzyż zasługi” dla zwycięskich kawalerzystów. „Żołnierz Polski”, s. 98, Nr 5 z 29 stycznia 1928. 
  7. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. Zezwolenie na przyjęcie i noszenie orderów. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 39, 11 listopada 1937. 
  8. Zarządzenia Ministra Spraw Wojskowych. Zezwolenie na przyjęcie i noszenie orderów. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 55, 11 listopada 1937. 

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj