Otwórz menu główne

Michael Faraday

fizyk i chemik angielski

Michael Faraday (ur. 22 września 1791, zm. 25 sierpnia 1867) – fizyk i chemik angielski, eksperymentator, samouk. Profesor Instytutu Królewskiego i Uniwersytetu Oksfordzkiego, członek Royal Society, w młodości asystent H.B. Davy’ego.

Michael Faraday
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 22 września 1791
Newington Butts, Surrey, Anglia
Data i miejsce śmierci 25 sierpnia 1867
Pałac Hampton Court, Surrey, Anglia
Michael Faraday signature.svg

Spis treści

OdkryciaEdytuj

 
Michael Faraday

FizykaEdytuj

Największe znaczenie miały prace Faradaya dotyczące elektryczności. W 1831 r. odkrył zjawisko indukcji elektromagnetycznej[1], co przyczyniło się do powstania elektrodynamiki.

Faraday odkrył również zjawisko samoindukcji, zbudował pierwszy model silnika elektrycznego. W 1845 r. stwierdził, że diamagnetyzm jest powszechną właściwością materii, odkryty zaś przez niego paramagnetyzm – właściwością szczególną niektórych jej rodzajów. Faraday wprowadził pojęcie linii sił pola i wysunął twierdzenie, że ładunki elektryczne działają na siebie za pomocą takiego pola[2]. W 1848 r. odkrył zjawisko magnetooptyczne[3]. Jako pierwszy podjął próbę zunifikowania grawitacji z elektromagnetyzmem (1849)[4][5].

Odkrycia Faradaya z zakresu elektrodynamiki miały ogromne znaczenie z dwóch powodów. Po pierwsze, prawo Faradaya ma podstawowe znaczenie w teorii elektromagnetyzmu. Po drugie, indukcja elektromagnetyczna może być wykorzystana do wytwarzania prądu elektrycznego, co zademonstrował sam Faraday budując pierwszą prądnicę. Nowoczesne generatory elektryczne są znacznie bardziej złożone, jednak wszystkie opierają się na tej samej zasadzie – indukcji elektromagnetycznej.

Od jego nazwiska jednostka pojemności elektrycznej nazywana jest faradem.

ChemiaEdytuj

Stworzył podstawy elektrochemii. W latach 1833-1834 sformułował prawa elektrolizy i wprowadził nomenklaturę dla opisu tego zjawiska. W 1825 roku odkrył benzen [6], wydzielił naftalen, heksachloroetan, koloidalne złoto. Był też twórcą prostej metody skraplania gazów. W 1823 roku jako pierwszy skroplił chlor[7].

Prowadził pionierskie prace nad stalami stopowymi i szkłem optycznym. Stwierdził katalityczne działanie światła w reakcjach chlorowców na węglowodory (nasycone)[8].

Życie prywatneEdytuj

2 czerwca 1821 ożenił się z Sarą (Sarah) Barnard; związek był bezdzietny. Faraday był członkiem sandemanianów[9], sekty protestanckiej (pierwotna nazwa: glasjanie), utworzonej w Szkocji ok. 1730 r. przez Johna Glasa (1695–1773)[10].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Gamow 1967 ↓, s. 151-154.
  2. Gamow 1967 ↓, s. 157-158.
  3. Gamow 1967 ↓, s. 154-156.
  4. M. Faraday. Experimental Researches in Electricity. Twenty-Fourth Series. On the Possible Relation of Gravity to Electricity. „Abstracts of the Papers Communicated to the Royal Society of London”. 5, s. 994–995, 1850. DOI: 10.1098/rspl.1843.0267. 
  5. Gamow 1967 ↓, s. 156-157.
  6. Eichstaedt 1973 ↓, s. 108.
  7. Eichstaedt 1973 ↓, s. 182.
  8. Słownik chemiczny pod red. Jerzego Chodkowskiego, Wiedza Powszechna, Warszawa 1982, ​ISBN 83-214-0323-9
  9. Wróblewski 2007 ↓, s. 301.
  10. Sandemanian (ang.). Encyclopædia Britannica. [dostęp 2016-09-22].

BibliografiaEdytuj