Otwórz menu główne

Michaił Stiepanowicz Szumiłow (ros. Михаил Степанович Шумилов) (ur. 17 listopada 1895[a], zm. 28 czerwca 1975 Moskwa) – radziecki wojskowy, generał pułkownik, Bohater Związku Radzieckiego.

Michaił Stiepanowicz Szumiłow
Михаил Степанович Шумилов
ilustracja
generał-pułkownik generał-pułkownik
Data i miejsce urodzenia 17 listopada 1895
Wierchnaja Tiecza
Data i miejsce śmierci 28 czerwca 1975
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 1916–1975
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Gwardia Czerwona,
Armia Czerwona, Armia Radziecka
Stanowiska dowódca 64. i 7. Gwardyjskiej Armii;
dowódca Białomorskiego i Woroneskiego OW
Główne wojny i bitwy I wojna światowa;
Wojna domowa w Rosji

Hiszpańska wojna domowa;
Agresja ZSRR na Polskę
II wojna światowa

Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa I klasy (ZSRR) Order Kutuzowa I klasy (ZSRR) Order „Za Służbę Ojczyźnie w Siłach Zbrojnych ZSRR” III klasy (ZSRR)

ŻyciorysEdytuj

Urodził się we wsi Wierchnaja Tiecza w obwodzie kurgańskim.

W 1916 roku powołany do armii rosyjskiej, gdzie ukończył Czuhujewską Szkołę Piechoty, chorąży. Brał udział w I wojnie światowej na Froncie Zachodnim jako młodszy oficer 32 Kremenczuckiego pułku piechoty.

W 1917 roku wstąpił do Gwardii Czerwonej, a od 1918 roku wstąpił do Armii Czerwonej. Brał udział w walkach na Froncie Wschodnim i Froncie Południowym, był kolejno dowódcą plutonu, kompanii i pułku. W 1919 roku został dowódcą 85. Samodzielnej Brygady Strzeleckiej, która jako pierwsza przekroczyła Siwasz i wzięła udział w szturmie Perekopu broniony przez oddziały generała Wrangla.

Po zakończeniu wojny domowej był dowódcą batalionu, a następnie po ukończeniu Wyższego Kursu dla dowódców i komisarzy politycznych w 1924 roku został szefem sztabu pułku strzeleckiego. W 1929 roku ukończył Kurs Doskonalący Strzelecko-Taktyczny dla dowódców Armii Czerwonej „Wystriał” i został dowódcą oraz równocześnie komisarzem pułku strzeleckiego. W 1933 roku został szefem sztabu dywizji strzeleckiej, a w 1937 roku dowódcą dywizji strzeleckiej.

W latach 1937–1938 roku był doradcą wojskowym wojsk republikańskich w czasie wojny domowej w Hiszpanii.

W kwietniu 1938 roku został dowódcą 11. Korpusu Strzeleckiego w Białoruskim Specjalnym Okręgu Wojskowym i 17 września 1939 jako dowódca tego korpusu uczestniczył w aneksji Zachodniej Białorusi (agresji na Polskę). Następnie uczestniczył w wojnie „zimowej” radziecko-fińskiej. Po jej zakończeniu korpus pozostał w Nadbałtyckim Specjalnym Okręgu Wojskowym.

Po ataku Niemiec na ZSRR nadal był dowódcą korpusu, brał udział w walkach na terenie Łotwy i Estonii. W sierpniu 1941 roku został zastępcą dowódcy 55. Armii broniącej od południa Leningradu. W listopadzie 1941 roku został odwołany ze stanowiska i do stycznia 1942 roku był w dyspozycji Głównego Wydziału Kadr Ludowego Komisariatu Obrony.

W styczniu 1942 roku został zastępcą dowódcy 21. Armii wchodzącej w skład Frontu Południowo-Zachodniego. Na tym stanowisku uczestniczył w operacji charkowskiej, w której wyróżnił się jako dowódca.

W sierpniu 1942 roku został dowódcą 64 Armii. Jako jej dowódca uczestniczył w bitwie pod Stalingradem. Za zasługi w czasie tej bitwy 64 Armia w dniu 16 kwietnia 1943 roku została przemianowana w 7 Gwardyjską Armię.

Następnie jego armia uczestniczyła w bitwie kurskiej, forsowaniu Dniepru.

26 października 1943 roku został wyróżniony tytułem Bohatera Związku Radzieckiego za umiejętne dowodzenie i osobiste męstwo w czasie forsowania Dniepru.

Następnie armia pod jego dowództwem brała udział w walkach w składzie 2 Frontu Ukraińskiego w operacji jassko-kiszyniowskiej, debreczyńskiej, bratysławsko-brneńskiej i praskiej.

Po zakończeniu wojny do 1947 roku dowodził 7. Gwardyjską Armią. W 1948 roku ukończył Wyższy Kurs Akademicki przy Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa, a następnie został dowódcą Białomorskiego Okręgu Wojskowego i od 1949 roku Woroneskim Okręgiem Wojskowym do 1955 roku.

W 1956 roku został przeniesiony do rezerwy. W 1958 roku ponownie powołany do wojska i wcielony do grupy generalnych inspektorów Ministerstwa Obrony ZSRR.

Zmarł w Moskwie, pochowany został na cmentarzu wojennym na Kurhanie Mamaja.

AwanseEdytuj

  • kombrig (15 czerwca 1937)
  • komdyw (4 listopada 1939)
  • generał-major (4 czerwca 1941)[b]
  • generał-lejtnant (31 grudnia 1942)
  • generał-pułkownik (20 października 1943)

OdznaczeniaEdytuj

UwagiEdytuj

  1. Według kalendarz juliańskiego ur. 5 listopada 1895 roku.
  2. W związku ze zmianą systemu stopni wojskowych w ZSRR.

BibliografiaEdytuj

  • Praca zbiorowa: Великая Отечественная. Командармы. Военный биографический словарь. Moskwa: Кучково поле, 2005, s. 272-273. ISBN 5-86090-113-5. (ros.)
  • Praca zbiorowa pod redakcją marsz. N. Ogarkowa: Советская военная энциклопедия T. 8. Moskwa: Воениздат, 1976, s. 545-546. (ros.)
  • Praca zbiorowa: Военный энциклопедический словарь T. 1. Moskwa: Большая Российская энциклопедия, 2001, s. 770-771. ISBN 5-85270-219-6.
  • Praca zbiorowa pod red. gen. armii M. Kozłowa: Великая Отечественная война 1941-1945: Энциклопедия. Moskwa: Сов. энциклопедия, 1985, s. 799. (ros.)
  • Шумилов Михаил Степанович (ros.). Герои страны. [dostęp 2012-01-20].