Otwórz menu główne

Michaił Wołkoński (ros.) Михаил Никитич Волконский (ur. 9 października 1713, zm. 8 grudnia 1788) – książę, wojskowy i dyplomata rosyjski. W latach 1769-1771 poseł nadzwyczajny i minister pełnomocny Katarzyny II w Rzeczypospolitej.

Michaił Nikitycz Wołkoński
Ilustracja
Herb
Herb książąt Wołkońskich
Rodzina Wołkońscy
Data urodzenia 9 października 1713
Data śmierci 8 grudnia 1788
Ojciec Nikita Fiodorowicz Wołkoński
Matka Agryppina Pietrowna z Biestużewów
Żona

Elżbieta Aleksiejewna z Makarowów

Dzieci

Aleksander Wołkoński
Aleksy Wołkoński
Anna z Wołkońskich Prozorowska
Piotr Wołkoński
Maria Wołkońska
Lew Wołkoński
Paweł Wołkoński

Odznaczenia
Order św. Andrzeja (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Aleksandra Newskiego (Imperium Rosyjskie) Order Orła Białego

ŻyciorysEdytuj

W 1732 wstąpił do korpusu kadetów. Wziął udział w wojnie rosyjsko-tureckiej (1735-1739) i wojnie siedmioletniej (1756-1763). W 1761 mianowany generał-lejtnantem armii rosyjskiej, dowodził oddziałami rozlokowanymi w Poznaniu, krwawo stłumił wystąpienia wielkopolskiej szlachty przeciwko rosyjskiej okupacji. Mianowany generałem en-chef, dowodził w 1764 korpusem rosyjskim, który osłaniał przeprowadzanie przez Familię Czartoryskich zamachu stanu w Rzeczypospolitej, który wyniósł do tronu Stanisława Augusta Poniatowskiego. 22 maja 1769 został rosyjskim posłem w Warszawie. Po zakończeniu misji w Polsce został 5 listopada 1771 generał-gubernatorem Moskwy.

W 1757 odznaczony Orderem Orła Białego[1].

PrzypisyEdytuj

  1. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 190.


Poprzednik
Nikołaj Repnin
  rosyjski ambasador w Polsce
1769-1771
  Następca
Kasper von Saldern