Otwórz menu główne

Michaił Worobjow

wojskowy radziecki, marszałek

Michaił Pietrowicz Worobjow, ros. Михаил Петрович Воробьёв (ur. 29 grudnia 1896 w Chasawjurcie, zm. 12 czerwca 1957 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, szef wojsk inżynieryjnych Wojsk Lądowych Armii Radzieckiej, marszałek wojsk inżynieryjnych (1944).

Michaił Pietrowicz Worobjow
Михаил Петрович Воробьёв
marszałek wojsk inżynieryjnych marszałek wojsk inżynieryjnych
Data i miejsce urodzenia 29 grudnia 1896
Chasawjurt
Data i miejsce śmierci 12 czerwca 1957
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 19161917 (armia carska)
19181957 (Armia Czerwona)
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg armia carska
Red star.svg Armia Czerwona
Stanowiska dowódca 1 Armii Saperskiej, szef wojsk inżynieryjnych Wojsk Lądowych Armii Radzieckiej, zastępca dowódcy Nadbałtyckiego Okręgu Wojskowego ds. kwatermistrzowskich
Główne wojny i bitwy wojna domowa w Rosji,
II wojna światowa:
Odznaczenia
Order Lenina Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order Suworowa I klasy Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Medal "20 lat Radzieckich Sił Zbrojnych" Medal "30 lat Radzieckich Sił Zbrojnych"

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 17 grudnia?/29 grudnia 1896 w Chasawjurcie w Dagestanie. Był synem radiotelegrafisty na kolei. Od 1906 mieszkał wraz z rodziną we Władykaukazie. W 1914 rozpoczął studia w Instytucie Górniczym w Sankt Petersburgu, lecz wkrótce został wcielony do armii. Służbę wojskową rozpoczął w 1916. W 1917 ukończył szkołę chorążych w Orenburgu. W 1929 ukończył studia na fakultecie inżynieryjnym w Wojskowej Akademii Technicznej im. Feliksa Dzierżyńskiego w Moskwie.

Od 1918 pełnił służbę w Armii Czerwonej. Od marca do listopada 1918 był sekretarzem radzieckiego przedstawicielstwa dyplomatycznego w Danii. Od 1919 był członkiem RKP(b)/KPZR. W czasie wojny domowej w Rosji dowodził samodzielną kompanią drogowo-mostową 13 Dywizji Strzeleckiej, potem był inżynierem 3 Brygady 33 Kubańskiej Dywizji Strzeleckiej na Frontach: Zachodnim, Południowym i Kaukaskim. Po wojnie był dowódcą batalionu saperów oraz szefem łączności korpusu strzeleckiego. W 1924 został skierowany na wyższe studia wojskowe. Po ukończeniu studiów w akademii był inżynierem brygady a następnie - inżynierem dywizji. Od marca 1932 był wykładowcą, a od lipca 1932 komendantem fakultetu w Wojskowej Akademii Technicznej im. Feliksa Dzierżyńskiego w Moskwie. W 1935 został adiunktem a następnie docentem w tej akademii. W 1936 nadano mu stopień wojskowy inżyniera wojskowego I rangi. Był autorem wielu prac naukowych z zakresu budowy umocnień inżynieryjnych i fortyfikacji. Od 1936 był komendantem odznaczonej Orderem Czerwonego Sztandaru Szkoły Wojsk Inżynieryjnych im. Kominternu w Leningradzie. Był uczestnikiem wojny radziecko fińskiej. 4 czerwca 1940 został mianowany na stopień generała majora wojsk inżynieryjnych. Od lipca 1940 był generałem-inspektorem wojsk inżynieryjnych RChACz.

Od czerwca 1941 był szefem zarządu inżynieryjnego, a następnie szefem wojsk inżynieryjnych Frontu Zachodniego. Jednocześnie od grudnia 1941 dowodził 1 Armią Saperską. W 1941 kierował budową umocnień obronnych pod Moskwą. Od kwietnia 1942 był zastępcą ludowego komisarza obrony (ministra) – szefem Wojsk Inżynieryjnych RChACz. Kierował budową zapór inżynieryjnych pod Stalingradem, na Froncie Leningradzkim i Wołchowskim oraz na łuku kurskim. 29 marca 1943 został awansowany na stopień generała porucznika wojsk inżynieryjnych, a 16 września 1943 na stopień generała pułkownika wojsk inżynieryjnych. 21 lutego 1944 został mianowany marszałkiem wojsk inżynieryjnych. Funkcję szefa Wojsk Inżynieryjnych pełnił do kwietnia 1946.

Po wojnie – od kwietnia 1946 – był szefem wojsk inżynieryjnych Wojsk Lądowych Armii Radzieckiej. Następnie pełnił służbę na coraz niższych stanowiskach. W ramach represji 9 listopada 1951 został zdegradowany do stopnia generała pułkownika wojsk inżynieryjnych. Od 1952 był szefem Wojsk Inżynieryjnych Kijowskiego Okręgu Wojskowego. Od 1954 był zastępcą szefa zakwaterowania i budownictwa Moskiewskiego Okręgu Wojskowego. Po XX Zjeździe KPZR, 8 marca 1956 przywrócono mu stopień marszałka wojsk inżynieryjnych. Jako marszałek wojsk inżynieryjnych pełnił służbę na stanowisku zastępcy dowódcy Nadbałtyckiego Okręgu Wojskowego do spraw zakwaterowania i budownictwa. Funkcję tę sprawował do śmierci.

Zmarł po długiej i ciężkiej chorobie, 12 czerwca 1957 w Moskwie. Został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym.

AwanseEdytuj

OdznaczeniaEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Bolesław Potyrała, Hieronim Szczegóła, Czerwoni marszałkowie. Elita Armii Radzieckiej 1935–1991, Zielona Góra: Wyd. WSP im. Tadeusza Kotarbińskiego, 1997, ISBN 83-86832-23-1, OCLC 835148265.
  • Bolesław Potyrała, Władysław Szlufik, Who is who? Trzygwiazdkowi generałowie i admirałowie radzieckich sił zbrojnych z lat 1940–1991, Częstochowa: WSP, 2001, ISBN 83-7098-662-5, OCLC 831020923.
  • Aleksander Mazur, Order Krzyża Grunwaldu 1943-1985, Warszawa 1988.
  • (ros.) Radziecka Encyklopedia Wojskowa, t. II, Moskwa
  • (ros.) Wielka Encyklopedia Radziecka, t. 5, s. 358, Moskwa 1969–1978
  • (ros.) Wojskowy słownik encyklopedyczny, Moskwa 1986
  • Воробьев Михаил Петрович – Проект ХРОНОС (ros.)

Linki zewnętrzneEdytuj