Otwórz menu główne

Michela Figini

szwajcarska narciarka alpejska

Michela Figini (ur. 7 kwietnia 1966 w Prato) – szwajcarska narciarka alpejska, dwukrotna medalistka olimpijska, trzykrotna medalistka mistrzostw świata oraz dwukrotna zdobywczyni Pucharu Świata.

Michela Figini
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 7 kwietnia 1966
Prato, Szwajcaria
Klub SCO Club Airolo
Wzrost 168 cm
Debiut w PŚ Sezon 1982/1983
Pierwsze punkty w PŚ 21.01 1983, Schruns (10. miejsce – kombinacja)
Pierwsze podium w PŚ 5.03 1983, Mont-Tremblant
(3. miejsce – zjazd)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Szwajcaria
Igrzyska olimpijskie
złoto Sarajewo 1984 Zjazd
srebro Calgary 1988 Supergigant
Mistrzostwa świata
złoto Bormio 1985 Zjazd
srebro Crans-Montana 1987 Zjazd
srebro Crans-Montana 1987 Supergigant
Mistrzostwa świata juniorów
brąz Sestriere 1983 Gigant
brąz Sestriere 1983 Kombinacja
Puchar Świata
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa Kula
1984/1985
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa Kula
1987/1988
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1988/1989
Puchar Świata (Zjazd)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1984/1985
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1986/1987
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1987/1988
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1988/1989
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1989/1990
Puchar Świata (Gigant)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1984/1985
Puchar Świata (Supergigant)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1986/1987
Puchar Świata (Kombinacja)
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1984/1985
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1985/1986

KarieraEdytuj

Pierwsze sukcesy w karierze Michela Figini osiągnęła w 1983 roku, zdobywając dwa medale podczas mistrzostw świata juniorów w Sestriere. Najpierw zajęła trzecie miejsce w gigancie, przegrywając tylko z Michaelą Gerg z RFN i Francuzką Hélène Barbier. Dzień później brązowy medal wywalczyła także w kombinacji, plasując się za Gerg i Austriaczką Kathariną Gutensohn. Była tam też między innymi czwarta w zjeździe, przegrywając walkę o podium z Gutensohn o 0,05 sekundy. Parę tygodni wcześniej Figini zadebiutowała w zawodach Pucharu Świata, a 21 stycznia 1983 roku w Schruns zdobyła pierwsze punkty, zajmując dziesiąte miejsce w kombinacji. Już 5 marca 1983 roku w Mont-Tremblant pierwszy raz stanęła na podium zawodów tego cyklu, zajmując trzecie miejsce w zjeździe. Lepsze okazały się tam Kanadyjka Laurie Graham oraz inna reprezentantka Szwajcarii, Maria Walliser.

Najważniejszym punktem sezonu 1983/1984 były igrzyska olimpijskie w Sarajewie. Starty rozpoczęła od zajęcia trzynastego miejsca w slalomie gigancie, jednak trzy dni później zwyciężyła w biegu zjazdowym. W zawodach tych o 0,05 sekundy wyprzedziła Marię Walliser, a o 0,17 sekundy pokonała Olgę Charvátovą z Czechosłowacji. W zawodach pucharowych czterokrotnie plasowała się na podium: 8 stycznia w Puy-Saint-Vincent była druga w supergigancie, 28 stycznia w Megève odniosła pierwsze pucharowe zwycięstwo wygrywając zjazd, dzień później w Saint-Gervais wygrała kombinację, a 17 marca 1984 roku w Jasnej była druga w gigancie. W klasyfikacji generalnej oraz klasyfikacjach zjazdu i kombinacji zajmowała piąte miejsce, a w klasyfikacji giganta była szósta.

W sezonie 1984/1985 wywalczyła Kryształową Kulę za zwycięstwo w klasyfikacji generalnej. Na podium stawała dwanaście razy, w tym aż osiem razy zwyciężała: 4 stycznia w Mariborze wygrała giganta, w dniach 9-10 stycznia w Bad Kleinkirchheim wygrała kombinację i dwa zjazdy, 13 stycznia w Pfronten była najlepsza w supergigancie, 20 i 21 stycznia w Saint-Gervais zwyciężała w zjeździe i gigancie, a 8 marca 1985 roku w Arosa wygrała kombinację. Wyniki te dały jej Małe Kryształowe Kule w klasyfikacjach zjazdu i giganta, a w klasyfikacji kombinacji zajęła drugie miejsce za swą rodaczką, Brigitte Oertli. W lutym 1985 roku wystartowała na mistrzostwach świata w Bormio, gdzie wywalczyła złoty medal w zjeździe. W zawodach tych wyprzedziła o 1,58 sekundy kolejną Szwajcarkę Ariane Ehrat i Katharinę Gutensohn. Na tej samej imprezie zajęła także piętnaste miejsce w gigancie, a rywalizacji w kombinacji nie ukończyła.

Rok później tylko trzykrotnie plasowała się w najlepszej trójce. Najpierw 6 stycznia w Mariborze była druga w gigancie, następnie tego samego dnia wygrała kombinację, a 19 stycznia 1986 roku w Oberstaufen zajęła trzecie miejsce w gigancie. W klasyfikacji generalnej i klasyfikacjach zjazdu oraz giganta była szósta, a w kombinacji zajęła trzecie miejsce za Marią Walliser i Eriką Hess. Nieco lepsze wyniki osiągała w sezonie 1986/1987, który ukończyła na piątej pozycji. Odniosła trzy zwycięstwa: 12 grudnia w Val d’Isère, 16 stycznia w Pfronten i 8 marca 1987 roku w Calgary wygrywała biegi zjazdowe, dzięki temu zdobyła kolejną Małą Kryształową Kulę w klasyfikacji tej konkurencji. Z rozgrywanych na przełomie stycznia i lutego 1987 roku mistrzostw świata w Crans-Montana wróciła z dwoma medalami. Najpierw zajęła drugie miejsce w zjeździe, przegrywając tylko z Walliser o 0,31 sekundy. Następnie srebro wywalczyła w supergigancie, rozdzielając na podium Walliser oraz Mateję Svet z Jugosławii. Zajęła tam także czwarte miejsce w gigancie, przegrywając walkę o podium z Walliser o 0,26 sekundy.

Swoje drugie zwycięstwo w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata odniosła w sezonie 1987/1988. Dziewięciokrotnie stawała na podium, w tym pięciokrotnie była najlepsza: 11 i 12 grudnia w Leukerbad wygrywała zjazd i supergiganta, 14 stycznia w Zinal wygrała kolejny zjazd, a 12 i 13 marca 1988 roku w Rossland ponownie wygrała zjazd i supergiganta. W efekcie zwyciężyła także w klasyfikacjach zjazdu oraz supergiganta. Ostatni medal na arenie międzynarodowej wywalczyła podczas igrzysk olimpijskie w Calgary, zajmując drugie miejsce w supergigancie. Szwajcarka straciła 1 sekundę do Austriaczki Sigrid Wolf, a o 0,23 sekundy wyprzedziła Kanadyjkę Karen Percy. Na tych igrzyskach była również dziewiąta w zjeździe, a giganta nie ukończyła. Podczas rozgrywanych rok później mistrzostw świata w Vail jej najlepszym wynikiem było piąte miejsce w supergigancie. W zawodach pucharowych dziewięć razy stawała na podium, odnosząc sześć kolejnych zwycięstw: 2 grudnia w Val d’Isère, 12 i 13 stycznia w Grindelwald, 18 i 19 lutego w Lake Louise oraz 24 lutego 1989 roku w Steamboat Springs była najlepsza w zjeździe. W klasyfikacji generalnej była trzecia, plasując się za Vreni Schneider i Marią Walliser. Wywalczyła także trzecią z rzędu i zarazem ostatnią w karierze Małą Kryształową Kulę w klasyfikacji zjazdu.

Startowała także w sezonie 1989/1990, jednak osiągała wyniki słabsze niż w poprzednich sezonach. Na podium znalazła się tylko trzy razy, za każdym razem w zjeździe: 9 grudnia w Steamboat Springs była druga, 27 stycznia Santa Caterina odniosła ostatnie pucharowe zwycięstwo, a 3 lutego 1990 roku w Veysonnaz zajęła trzecie miejsce. Podium w Veysonnaz było jej ostatnim w karierze. W klasyfikacji generalnej zajęła ósme miejsce, a w klasyfikacji zjazdu była trzecia, za Kathariną Gutensohn i Austriaczką Petrą Kronberger. W marcu 1990 roku zakończyła karierę.

Wielokrotnie zdobywała medale mistrzostw Szwajcarii, w tym złote w zjeździe w latach 1984, 1985 i 1989 oraz gigancie w 1988 roku.

Wyszła za mąż za włoskiego alpejczyka, Ivano Camozziego, z którym ma dwójkę dzieci.

OsiągnięciaEdytuj

Igrzyska olimpijskie  Edytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
12. 13 lutego 1984   Sarajewo Gigant 2:20,98 min +2,36 s   Debbie Armstrong
1.  16 lutego 1984   Sarajewo Zjazd 1:13,36 min - -
9. 19 lutego 1988   Calgary Zjazd 1:25,86 min +1,40 s   Marina Kiehl
2.  22 lutego 1988   Calgary Supergigant 1:19,03 min +1,00 s   Sigrid Wolf
DNF 24 lutego 1988   Calgary Gigant 2:06,49 min -   Vreni Schneider

Mistrzostwa świataEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
1.  3 lutego 1985   Bormio Zjazd 1:26,96 min - -
DNF 4 lutego 1985   Bormio Kombinacja 18,72 pkt -   Erika Hess
15. 6 lutego 1985   Bormio Gigant 2:18,53 min +3,06 s   Diann Roffe
6. 30 stycznia 1987   Crans-Montana Kombinacja 15,32 pkt +36,99 pkt   Erika Hess
2.  1 lutego 1987   Crans-Montana Zjazd 1:43,80 min +0,31 s   Maria Walliser
2.  3 lutego 1987   Crans-Montana Supergigant 1:19,17 min +1,01 d   Maria Walliser
4. 5 lutego 1987   Crans-Montana Gigant 2:21,22 min +2,55 s   Vreni Schneider
8. 5 lutego 1989   Vail Zjazd 1:46,50 min +2,07 s   Maria Walliser
5. 8 lutego 1989   Vail Supergigant 1:19,46 min +0,62 s   Ulrike Maier

Mistrzostwa świata juniorówEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwyciężczyni
4. 3 marca 1983   Sestriere Zjazd 1:32,49 min +0,43 s   Marina Kiehl
3.  4 marca 1983   Sestriere Gigant 2:16,79 min +1,89 s   Michaela Gerg
16. 5 marca 1983   Sestriere Slalom 1:38,46 min +6,22 s   Fulvia Stevenin
3.  5 marca 1983   Sestriere Kombinacja ? ?   Michaela Gerg

Puchar ŚwiataEdytuj

Zwycięstwa w końcowych klasyfikacjachEdytuj

Zwycięstwa w konkursachEdytuj

  1.   Megève28 stycznia 1984 (zjazd)
  2.   Saint-Gervais29 stycznia 1984 (kombinacja)
  3.   Maribor4 stycznia 1985 (gigant)
  4.   Bad Kleinkirchheim9 stycznia 1985 (kombinacja)
  5.   Bad Kleinkirchheim9 stycznia 1985 (zjazd)
  6.   Bad Kleinkirchheim10 stycznia 1985 (zjazd)
  7.   Pfronten13 stycznia 1985 (supergigant)
  8.   Saint-Gervais20 stycznia 1985 (zjazd)
  9.   Saint-Gervais21 stycznia 1985 (gigant)
  10.   Arosa8 marca 1985 (kombinacja)
  11.   Maribor6 stycznia 1986 (kombinacja)
  12.   Val d’Isère12 grudnia 1986 (zjazd)
  13.   Pfronten16 stycznia 1987 (zjazd)
  14.   Calgary8 marca 1987 (zjazd)
  15.   Leukerbad11 grudnia 1987 (zjazd)
  16.   Leukerbad12 grudnia 1987 (supergigant)
  17.   Zinal14 stycznia 1988 (zjazd)
  18.   Rossland12 marca 1988 (zjazd)
  19.   Rossland13 marca 1988 (supergigant)
  20.   Val d’Isère2 grudnia 1988 (zjazd)
  21.   Grindelwald12 stycznia 1989 (zjazd)
  22.   Grindelwald13 stycznia 1989 (zjazd)
  23.   Lake Louise18 lutego 1989 (zjazd)
  24.   Lake Louise19 lutego 1989 (zjazd)
  25.   Steamboat Springs24 lutego 1989 (zjazd)
  26.   Santa Caterina27 stycznia 1990 (zjazd)
  • 26 zwycięstw (17 zjazdów, 4 kombinacje, 3 supergiganty i 2 giganty)

Pozostałe miejsca na podiumEdytuj

  1.   Mont-Tremblant5 marca 1983 (zjazd) – 3. miejsce
  2.   Puy-Saint-Vincent7 stycznia 1984 (zjazd) – 2. miejsce
  3.   Jasná17 marca 1984 (gigant) – 2. miejsce
  4.   Arosa26 stycznia 1985 (supergigant) – 3. miejsce
  5.   Banff8 marca 1985 (zjazd) – 2. miejsce
  6.   Banff9 marca 1985 (zjazd) – 2. miejsce
  7.   Banff10 marca 1985 (supergigant) – 2. miejsce
  8.   Maribor6 stycznia 1986 (gigant) – 2. miejsce
  9.   Oberstaufen19 stycznia 1986 (gigant) – 3. miejsce
  10.   Valzoldana20 grudnia 1986 (gigant) – 3. miejsce
  11.   Sarajewo22 marca 1987 (gigant) – 3. miejsce
  12.   Val d’Isère4 grudnia 1987 (zjazd) – 2. miejsce
  13.   Piancavallo20 grudnia 1987 (gigant) – 3. miejsce
  14.   Lech9 stycznia 1988 (supergigant) – 3. miejsce
  15.   Zinal16 stycznia 1988 (zjazd) – 2. miejsce
  16.   Altenmarkt15 grudnia 1988 (zjazd) – 3. miejsce
  17.   Grindelwald15 stycznia 1989 (kombinacja) – 3. miejsce
  18.   Steamboat Springs25 lutego 1989 (supergigant) – 3. miejsce
  19.   Steamboat Springs9 grudnia 1989 (zjazd) – 2. miejsce
  20.   Veysonnaz3 lutego 1990 (zjazd) – 3. miejsce

BibliografiaEdytuj