Mieczysław Grabiński

polski urzędnik, dyplomata

Mieczysław Grabiński (ur. 28 maja 1893 w Wieluniu, zm. 6 maja 1960 w Londynie) – polski urzędnik konsularny i dyplomata.

Mieczysław Grabiński
Ilustracja
Mieczysław Grabiński - konsul w Czerniowcach
Data i miejsce urodzenia

28 maja 1893
Wieluń

Data i miejsce śmierci

6 maja 1960
Londyn

Kierownik Konsulatu RP w Czerniowcach
Okres

od 1929
do 1933

Poprzednik

Henryk Woroniecki

Następca

Marian Uzdowski

Konsul Generalny RP w Wiedniu
Okres

od 1935
do 1939

Poprzednik

Stefan Lalicki

Następca

Józef Zarański

Konsul Generalny RP w Monachium
Okres

od 1939

Poprzednik

Konstanty Jeleński

Konsul Generalny RP w Zagrzebiu
Okres

od 1939
do 1941

Poprzednik

Wiktor Pol

Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Złoty Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Srebrny za Długoletnią Służbę Medal Brązowy za Długoletnią Służbę Komandor Orderu Korony Rumunii Oficer Orderu Świętego Sawy

ŻyciorysEdytuj

Syn Kazimierza i Kazimiery. Uczęszczał do szkoły elementarnej w Wieluniu, następnie do gimnazjum w Kaliszu (–1912). W tym też okresie należał do młodzieżowej organizacji niepodległościowej „Zarzewie”; był więziony. W okresie I wojny światowej żołnierz POW, legionista od 1914, w 1917 uzyskał dyplom Wyższej Szkoły Handlowej w Warszawie. W 1919 wstąpił do polskiej służby zagranicznej, kolejno będąc zatrudniony - w Biurze Prac Kongresowych MSZ (1919), pełniąc funkcję sekretarza w konsulatach - w Odessie (1919–1920) i Królewcu (1920), pom. ref./ref. w departamencie administracyjnym MSZ (1920–1921), sekr. w wydziale konsularnym w poselstwie w Mo­skwie (1921–1924), referenta w MSZ (1924–1925), wicekonsula w poselstwie w Belgradzie (1925–1926), wicekonsula w konsulacie generalnym w Zagrzebiu (1926–1928), radcy w komisariacie generalnym w Gdańsku (1928–1929), w MSZ (1929), konsula/kier. urzędu w konsulacie w Czerniowcach (1929–1933), radcy min./kier. ref./zast. nacz./zast. p.o. dyr. biura personalnego MSZ (1933–1935), konsula generalnego w konsulacie w Wiedniu (1935–1939), kons. gen. w konsulatach generalnych - w Monachium (1939) i Zagrzebiu (1939–1941). Aresztowany 14 kwietnia 1941 przez chorwackich ustaszów i wydany gestapo, więziony (1941–1945) m.in. w więzieniach - w Grazu i w pałacu Wittelsbachów w Monachium, spędził kilka lat w obozie koncentracyjnym w Dachau.

Po II wojnie światowej m.in. delegat MSZ na amerykańską strefę okupacyjną w Niemczech (1945–1949), prezes Polskiego Związku b. Więźniów Politycznych Obozów Koncentracyjnych oraz prezes Międzynarodowego Komitetu Uchodźców Politycznych w Niemczech, członek Instytutu Badań Spraw Międzynarodowych w Londynie (–1950), IV Rady Narodowej RP na uchodźstwie, Tymczasowej Rady Jedności Narodowej, Ligi Niepodległości Polski, Instytutu Marszałka Józefa Piłsudskiego, prezes Stowarzyszenia Pracowników Polskiej Służby Zagranicznej. Był też członkiem zespołu redakcyjnego wydawnictwa „Polska służba zagraniczna po 1 września 1939 r.” (1954), pozostawił po sobie rękopis wspomnień pt. Wieluń na przełomie wieków.

Był mężem Wandy (1901–1995), córki Aleksandra Januszkiewicza, rektora Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie. Miał dwoje dzieci: Annę i Jerzego.

Pochowany na cmentarzu Putney Vale (Putney Vale Cemetery) w Londynie[1][2].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Publikacje własneEdytuj

  • Dyplomacja w Dachau, 1946, 2007.

PrzypisyEdytuj

  1. http://www.polishheritage.co.uk/index.php?option=com_content&view=article&id=384&Itemid=301
  2. Rocznik Służby Zagranicznej 1939
  3. M.P. z 1931 r. nr 260, poz. 352 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  4. M.P. z 1929 r. nr 267, poz. 621 „za zasługi na polu organizacyjno-społecznem wśród kolonji polskiej w Gdańsku”.

BibliografiaEdytuj

  • Rocznik Służby Zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na 1 czerwca 1939. Warszawa: Stowarzyszenie „Samopomoc Urzędników Polskiej Służby Zagranicznej”, 1939, s. 192. [dostęp 2022-04-27].
  • Jacek Piotrowski (opr.): Dzienniki czynności Prezydenta RP Władysława Raczkiewicza : 1939–1947, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego Wrocław 2004, (Acta Universitatis Wratislaviensis; 2687), ISBN 83-229-2566-2, s. 492.
  • Wojciech Skóra: Początki działalności konsulatu polskiego w Czerniowcach (1919–1920), [w:] Istoriko-politicni problemi sucasnogo svitu: zbirnik naukovich statej, Ministerstvo Osviti i Nauki Ukraini Cernivec'kij Nacional'nij Universitet imeni Jurija Fed'kovica Cernivci 2008, T. 17–18, s. 143–149.
  • Tadeusz Olejnik: Leksykon Miasta Wielunia, Wieluńskie Towarzystwo Naukowe Wieluń 2007.