Otwórz menu główne

Mieczysław Mümler

As myśliwski, oficer i pilot Wojska Polskiego

Mieczysław Mümler (ur. 10 grudnia 1899 we Lwowie, zm. 5 września 1985 w Londynie) – pułkownik pilot Wojska Polskiego, (ang. Group Captain, Colonel) Królewskich Sił Powietrznych, as myśliwski Polskich Sił Powietrznych na obczyźnie (5 i 1/2 pewnych zestrzeleń).

Mieczysław Mümler
5 i 1/2 zwycięstw
podpułkownik pilot podpułkownik pilot
Data i miejsce urodzenia 10 grudnia 1899
Lwów
Data i miejsce śmierci 5 września 1985
Londyn
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek Wojsk Wielkopolskich.svg Armia Wielkopolska
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Roundel of Poland (1921–1993).svg Lotnictwo Wojska Polskiego
Roundel of France.svg Aéronautique Militaire
RAF roundel.svg RAF
Jednostki III/3 dywizjon myśliwski,
GCII/7,
Dywizjon 302
Stanowiska dowódca eskadry, dowódca dywizjonu
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
kampania wrześniowa,
kampania francuska 1940,
bitwa o Anglię
Odznaczenia
Polowa Odznaka Pilota
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (od 1941, dwukrotnie) Medal Lotniczy (czterokrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Krzyż Wojenny 1939–1945 (Francja) Krzyż Waleczności Wojskowej (Francja) Rycerz Komandor Orderu Imperium Brytyjskiego od 1936 (wojskowy) Krzyż Wybitnej Służby Lotniczej (Wielka Brytania) Medal Pamiątkowy Jubileuszowy 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej Kawaler Orderu Korony Rumunii (1932-1947)

ŻyciorysEdytuj

Do szkoły powszechnej i średniej uczęszczał we Lwowie. l listopada 1918 r. walczył jako obrońca Lwowa, w czasie walk został ranny. W lutym 1919 r. został przydzielony do Pułku Artylerii Polowej Legionów. Brał udział w Powstaniu Wielkopolskim. W 1921 r. zdał maturę w Gimnazjum św. Anny w Krakowie. W 1922 r. ukończył Szkołę Podchorążych Artylerii i awansował na stopień podporucznika artylerii. W 1924 r. w Toruniu odbył kurs zwiadowców artylerii.

W 1926 r. złożył podanie o przeniesienie do lotnictwa, do którego został przyjęty. Kurs pilotażu ukończył w 11 pułku myśliwskim w Lidzie. W 1928 roku otrzymał przydział do 3 pułku lotniczego w Poznaniu, rok później został dowódcą 132 eskadry myśliwskiej. W 1930 r. i w 1934 r. kończył w Dęblinie kursy dowódców eskadr, w latach 1934-1935 odbył kursy pilotażu szybowcowego w Ustianowej. W 1931 r. był instruktorem pilotażu w Wyższej Szkoły Pilotażu w Grudziądzu, w tym samym roku otrzymał awans na kapitana. W 1937 roku został dowódcą III/3 dywizjonu myśliwskiego i otrzymał awans na majora.

W kampanii wrześniowej był dowódcą III/3 dywizjonu myśliwskiego i walczył w ramach Armii „Poznań", 6 września zestrzelił samolot He 111 a 12 września He 111 i Hs 126. Internowany w Rumunii uciekł i przedostał się do Francji, gdzie w bazie lotniczej w okolicach Lyonu został organizatorem i dowódcą II dywizjonu myśliwskiego. 1 czerwca 1940 r. zestrzelił samolot He 111 a 15 czerwca Dornier Do 17. W maju 1940 r. przeszedł do Groupe de Chasse II./27, gdzie latał samolotem Dewoitine D.520 w 3. eskadrze GCII/7 z Ounans[1].

Po klęsce Francji przeleciał do Algieru i dalej do Maroka i przedostał się do Wielkiej Brytanii (service number P1288), gdzie rozpoczął tworzenie i dowodzenie 302 Dywizjonem Myśliwskim „Poznańskim” (od 13 lipca 1940). 18 września 1940 r. zestrzelił Do 215. Dywizjonem dowodził do 9 grudnia 1940. Był najstarszym polskim pilotem biorącym udział w bitwie o Anglię. Pod koniec lutego 1941 r. został szefem pilotażu w 58 Operational Training Unit i 55 OTU w Sunderland. We wrześniu 1942 r. został dowódcą RAF Station Northolt. Loty bojowe wykonywał sporadycznie (np. 3 lutego 1943 r. uszkodził Fw 190). 24 października 1943 roku został polskim oficerem łącznikowym w dowództwie 84. Grupy Myśliwskiej RAF.

Pod koniec 1946 r. został zdemobilizowany, zamieszkał w Londynie (został piekarzem)[2]. Należał do Stowarzyszenia Lotników Polskich w Wielkiej Brytanii oraz do Koła Seniorów Lotnictwa. Nie przyjął obywatelstwa brytyjskiego, zmarł 5 września 1985 roku w Londynie.

Na liście Bajana jest sklasyfikowany na 34. pozycji z zaliczonymi 5 i 1/2 samolotami zestrzelonymi na pewno oraz 1 i 1/2 uszkodzonymi.

Zwycięstwa powietrzneEdytuj

Na liście Bajana zajmuje 34. pozycję z wynikiem zestrzeleń 5 i 1/2 pewnychi 1 i 1/2 uszkodzonych.

Zestrzelenia pewneEdytuj

  • He 111 - 6 września 1939
  • He 111 - 12 września 1939
  • Hs 126 - 12 września 1939
  • He 111 - 1 czerwca 1940
  • 1/2 Do 17[3] - 15 czerwca 1940
  • Do 215 (Do 17[4]) - 18 września 1940

UszkodzeniaEdytuj

  • 1/2 He 111 - (walki we Francji, brak szczegółowych danych)
  • Fw 190 - 3 lutego 1943 r. (pilotował Spitfire V)

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj