Otwórz menu główne

Mieczysław Mackiewicz

wojskowy polski, generał

Mieczysław Mackiewicz (ur. 9 maja 1880 Kurcieniszkach, zm. 6 sierpnia 1954 w Bangor) – kapitan piechoty Armii Imperium Rosyjskiego i generał brygady Wojska Polskiego.

Mieczysław Mackiewicz
Ilustracja
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 9 maja 1880
Kurcieniszki
Data i miejsce śmierci 6 sierpnia 1954
Bangor
Przebieg służby
Lata służby 1902–1935
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 26 Dywizja Piechoty, Wydział II Informacyjny Sztabu Generalnego WP, 41 Suwalski Pułk Piechoty, 2 Dywizja Litewsko-Białoruska, 18 Dywizja Piechoty, 30 Dywizja Piechoty, 26 Dywizja Piechoty
Stanowiska szef wydziału Sztabu Generalnego, dowódca pułku piechoty, p.o. dowódcy dywizji, oficer do zleceń Naczelnego Wodza, dowódca dywizji
Główne wojny i bitwy wojna rosyjsko-japońska,
I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Odznaka honorowa za Rany i Kontuzje
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 9 maja 1880 we wsi Kurcieniszki, w gminie Balkuny, powiecie kalwaryjskim. Kształcił się w Mariampolu i Szkole Junkrów w Petersburgu. Od 1902 oficer 26 Dywizji Piechoty w Grodnie. Walczył w wojnie rosyjsko-japońskiej 1904-1905. W 1913 nawiązał w Krakowie kontakt z Józefem Piłsudskim i konspiracyjnie został członkiem Związku Strzeleckiego. W 1914 dowódca kompanii na froncie niemieckim. W 1915 dostał się do niewoli niemieckiej. W obozach Helmstedt i Gardenlegen sformował polską szkołę podoficerską.

Zwolniony z niewoli w kwietniu 1918 został zatrudniony jako urzędnik cywilny w Komisji Wojskowej Tymczasowej Rady Stanu na stanowisku kierownika Referatu Personalnego. Jednocześnie kierował komórką wywiadowczą Polskiej Organizacji Wojskowej, której głównym zadaniem było udzielenie pomocy Polakom – dezerterom z armii niemieckiej i austro-węgierskiej oraz zdemobilizowanym żołnierzom I Korpusu Polskiego w Rosji[1]. Jako były oficer armii rosyjskiej zwolniony z obozu jeńców reskryptem Rady Regencyjnej z 25 października 1918 roku został przydzielony do podległego jej Wojska Polskiego i mianowany na stopień majora[2].

Od października do grudnia 1918 był szefem Wydziału II Informacyjnego Sztabu Generalnego WP. Od 19 grudnia 1918 do 6 sierpnia 1920 organizator i dowódca 41 Suwalskiego pułku piechoty. W międzyczasie, od 6 października 1919 do 12 kwietnia 1920 przydzielony został do Komisji Weryfikacyjnej. Dowódca Grupy Operacyjnej w walkach o Lidę – zdobył Lidę. W maju – czerwcu 1919 szef Misji Politycznej w Kownie (uważany przez Piłsudskiego za specjalistę od spraw litewskich). Pułkownik piechoty z 1 czerwca 1919. Po fiasku misji kwiecień – sierpień 1920 p.o. dowódcy 2 Dywizji Litewsko-Białoruskiej. Potem dowódca Grupy Operacyjnej i 18 Dywizji Piechoty. Ciężko ranny na froncie bolszewickim. Po wyleczeniu z ran, październik 1920 – styczeń 1921 oficer do zleceń Naczelnego Wodza. Od stycznia 1921 do 26 maja 1926 dowodził 30 Dywizji Piechoty. W maju 1926 objął dowództwo 26 Dywizji Piechoty w Skierniewicach i sprawował je do 8 marca 1935[3]. 16 marca 1927 Prezydent RP Ignacy Mościcki na wniosek Ministra Spraw Wojskowych, Pierwszego Marszałka Polski Józefa Piłsudskiego awansował go na generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 i 1. lokatą w korpusie generałów[4]. Z dniem 30 września 1935 został przeniesiony w stan spoczynku[5].

1 stycznia 1920 Józef Piłsudski, jako Naczelny Wódz, mianował go członkiem Kapituły tymczasowej Orderu „Virtuti Militari” i nadał mu Krzyż Srebrny tego orderu[6]. Został osadnikiem wojskowym w Żydomli[7]. Był członkiem władz Towarzystwa Rozwoju Ziem Wschodnich[8].

We wrześniu 1939 zgłosił się do służby, lecz nie otrzymał przydziału. Internowany w Rumunii w obozie w Băile Herculane[9]. Po uwolnieniu formalnie przydzielony do 2 Korpusu we Włoszech. Po przybyciu do Wielkiej Brytanii i demobilizacji osiadł w Walii, gdzie zmarł 6 sierpnia 1954. Jego syn Władysław poległ w walkach pod Monte Cassino.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Piotr Stawecki, Słownik biograficzny ... s. 207.
  2. Dziennik Rozporządzeń Komisji Wojskowej, 1918, R. 1, nr 1, Warszawa 1918, s. 8.
  3. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. Zwolnienia ze stanowisk. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 5, s. 29, 21 marca 1935. 
  4. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 10 z 19.03.1927 r.
  5. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. Przeniesienia w stan spoczynku. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 5, s. 29, 21 marca 1935. 
  6. a b Rozkaz Naczelnego Wodza z 1 stycznia 1920 r. (Dziennik Rozkazów 1920 r. Nr 1, poz. 1).
  7. Osadnicy wojskowi – lista kompletna. kresy.genealodzy.pl. s. 116. [dostęp 5 kwietnia 2015].
  8. Michał Kacprzak, Komitet do Spraw Szlachty Zagrodowej na Wschodzie Polski 1938-1939, w: Acta Universitatis Lodziensis. Folia Historica 78/2005, s. 93.
  9. Piotr Stawecki, Generałowie polscy w wojnie obronnej 1939 roku i ich dalsze losy wojenne : cz. 2, w: Przegląd Historyczno-Wojskowy 15 (66)/3 (249) s. 93-94.
  10. M.P. z 1934 r. nr 6, poz. 12.
  11. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 9, s. 106, 19 marca 1934. 
  12. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 54 z 23.12.1926.
  13. Rozporządzenie Kierownika MSWojsk. L. 6285/22 G.M.I. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 11, s. 348).
  14. Rocznik oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932, s. 12, 492. [dostęp 2015-06-09].
  15. Na podstawie fotografii https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Mieczys%C5%82aw_Mackiewicz.jpg
  16. Decyzja Naczelnika Państwa L. 3625.22 G. M. I. z 1922 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 8, s. 250).

BibliografiaEdytuj

  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione.
  • Danuta Poźniakowska-Hanak, Oddział II Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego 1919-1921, Biuletyn Wojskowej Służby Archiwalnej Nr 24 z 2001.
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa: „Bellona”, 1994, ISBN 83-11-08262-6, OCLC 830050159.
  • H.P. Kosk, Generalicja Polska, t. 1, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 1998.