Mieczysław Najdorf

polski szachista

Mieczysław Najdorf, właśc. Mendel Najdorf, po zmianie obywatelstwa Miguel Najdorf (ur. 15 kwietnia 1910 w Grodzisku Mazowieckim, zm. 5 lipca 1997 w Maladze) – polski szachista pochodzenia żydowskiego, obywatel Argentyny od 1944 roku.

Mieczysław Najdorf
Ilustracja
Mieczysław Najdorf, Wijk aan Zee 1973
Państwo  Polska
 Argentyna
Data i miejsce urodzenia 15 kwietnia 1910
Grodzisk Mazowiecki
Data i miejsce śmierci 5 lipca 1997
Málaga
Tytuł szachowy arcymistrz (1950)
Gnome-go-next.svg Polscy arcymistrzowie szachowi
Gnome-go-next.svg Argentyńscy arcymistrzowie szachowi
ABCDEFGH
8
Chessboard480.svg
A8 – Czarna wieża
B8 – Czarny skoczek
C8 – Czarny goniec
D8 – Czarny hetman
E8 – Czarny król
F8 – Czarny goniec
H8 – Czarna wieża
B7 – Czarny pionek
E7 – Czarny pionek
F7 – Czarny pionek
G7 – Czarny pionek
H7 – Czarny pionek
A6 – Czarny pionek
D6 – Czarny pionek
F6 – Czarny skoczek
D4 – Biały skoczek
E4 – Biały pionek
C3 – Biały skoczek
A2 – Biały pionek
B2 – Biały pionek
C2 – Biały pionek
F2 – Biały pionek
G2 – Biały pionek
H2 – Biały pionek
A1 – Biała wieża
C1 – Biały goniec
D1 – Biały hetman
E1 – Biały król
F1 – Biały goniec
H1 – Biała wieża
8
77
66
55
44
33
22
11
ABCDEFGH
Wariant Najdorfa w obronie sycylijskiej

ŻyciorysEdytuj

Pierwszymi nauczycielami Najdorfa byli Dawid Przepiórka i Ksawery Tartakower. W roku 1930 wystąpił w pierwszym szachowym turnieju i zajął w mistrzostwach Warszawy VI-VII miejsce. W kolejnych latach wystąpił w wielu turniejach, osiągając liczne sukcesy, m.in.:

W okresie powojennym należał do ścisłej światowej czołówki, co potwierdził bardzo dobrymi wynikami, które osiągnął na turniejach pretendentów do tytułu mistrza świata: w roku 1950 w Budapeszcie zajął V[1], a w 1953 w Zurychu – VI miejsce[2]. Lokaty te odpowiadały wówczas miejscu w pierwszej dziesiątce na świecie.

Na olimpiadach wystąpił łącznie czternastokrotnie (11 razy w barwach Argentyny, w tym dziesięciokrotnie na I szachownicy oraz 3 razy w barwach Polski). Zdobył 11 medali (7 drużynowych i 4 indywidualnie) oraz rozegrał 222 olimpijskich partii, w których uzyskał 145 pkt[3]. W czasie swojej kariery siedmiokrotnie zdobywał tytuł indywidualnego mistrza Argentyny (w latach 1949, 1950, 1951, 1955, 1960, 1968, 1970)[4].

Był rekordzistą, jeśli chodzi o grę w symultanach. W São Paulo w 1947 r. rozegrał 45 pojedynków „na ślepo”, wygrywając 39 partii, 4 remisując i tylko 2 przegrywając (seans trwał 19 godzin i 40 minut). W 1950 r. (również w São Paulo) w trakcie ponad 11 godzin rozegrał 250 partii jednocześnie, osiągając wynik +226 −10 =14[5]. Wniósł duży wkład w rozwój teorii szachowej, głównie obrony sycylijskiej i królewsko-indyjskiej. Nazwisko Najdorfa nosi jeden z najbardziej popularnych i często stosowany przez najsilniejszych szachistów świata wariant w obronie sycylijskiej:

1.e4 c5 2.Sf3 d6 3.d4 c:d4 4.S:d4 Sf6 5.Sc3 a6

W 1996 r. został drugim w historii Polakiem (po Dawidzie Przepiórce), który otrzymał tytuł Honorowego Członka Międzynarodowej Federacji Szachowej[6].

Poza sukcesami szachowymi, podobne powodzenie osiągnął w interesach, a mianowicie w branży ubezpieczeniowej – po wojnie został jednym z najzamożniejszych Argentyńczyków (posiadał własne towarzystwo ubezpieczeniowe)[7].

Najdorf tak opowiadał o swojej życiowej pasji (Warszawa, 1992)[4]:

Szachy to moja pasja. Codziennie przy partii szachowej, zwłaszcza przy blitzach zapominam o wszystkich zmartwieniach dnia codziennego. Czuję się jakbym słuchał muzyki, bo partia szachów to dla mnie jakby symfonia Mozarta. Inspiruje nowe idee, odradza ducha walki.

W 1930 r. Mieczysław Najdorf rozegrał w Warszawie partię, która została później nazwana „polską nieśmiertelną partią”[8]:

Glücksberg – M.Najdorf, Warszawa 1929
1.d4 f5 2.c4 Sf6 3.Sc3 e6 4.Sf3 d5 5.e3 c6 6.Gd3 Gd6 7.0-0 0-0 8.Se2 Sbd7 9.Sg5? G:h2+! 10.Kh1 Sg4 11.f4 He8 12.g3 Hh5 13.Kg2 Gg1! 14.S:g1 Hh2+ 15.Kf3 e5 16.de5 Sd:e5+ 17.fe5 S:e5+ 18.Kf4 Sg6+ 19.Kf3 f4 20.ef4 Gg4+ 21.K:g4 Se5+ 22.fe5 h5 # 0-1

Według retrospektywnego systemu Chessmetrics, najwyżej sklasyfikowany był w lipcu 1946 r., zajmował wówczas 2. miejsce na świecie, za Michaiłem Botwinnikiem[9].

PrzypisyEdytuj

  1. 1950 Budapest Candidates Tournament
  2. 1953 Zurich Candidates Tournament
  3. Olimpbase
  4. a b „Szachista” nr 8/1993, str. 243
  5. Zapis (+226 –10 =14) oznacza 226 wygranych partii, 10 przegranych oraz 14 remisów
  6. FIDE Honorary Members
  7. „Szachista” nr 6/1993, str. 173
  8. Sprawa „polskiej partii nieśmiertelnej”. [dostęp 2014-03-19].
  9. Chessmetrics Player Profile: Miguel Najdorf

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj