Otwórz menu główne

Mieczysław Pęczkowski

Oficer dyplomowany Wojska Polskiego

Mieczysław Pęczkowski (ur. 13 lutego 1895, zm. 21 kwietnia 1962) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Mieczysław Pęczkowski
podpułkownik dyplomowany podpułkownik dyplomowany
Data urodzenia 13 lutego 1895
Data śmierci 21 kwietnia 1962
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 74 Pułk Piechoty,
22 Pułk Piechoty,
2 Dywizja Piechoty Legionów
Stanowiska szef sztabu dywizji
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie)
Grób Mieczysława Pęczkowskiego na Starym Cmentarzu w Łodzi

ŻyciorysEdytuj

Mieczysław Pęczkowski urodził się 13 lutego 1895. Podczas I wojny światowej był zastępcą komendantów okręgu łódzkiego Polskiej Organizacji Wojskowej, Jerzego Neugebauera oraz Stanisława Steckiego-Skwarczyńskiego[1][2].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z 1 czerwca 1919[3][4][5]. W 1923 był oficerem 74 pułku piechoty[6][7]. Jako oficer nadetatowy tej jednostki odbył Kurs Normalny 1923–1925 w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie[8]. Uzyskał tytuł oficera dyplomowanego. W 1928 jako oficer Sztabu Generalnego był w składzie osobowym II wiceministra spraw wojskowych[9]. Został awansowany na stopień majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930[10]. W 1932 był oficerem 22 pułku piechoty w Siedlcach[11]. Od 1928 do 1938 był redaktorem naczelnym czasopisma „Przegląd Piechoty”. W grudniu 1932 został przeniesiony do Wojskowego Instytutu Naukowo-Wydawniczego w Warszawie na stanowisko szefa Wydziału Naukowego[12]. Na początku czerwca 1935 został wybrany członkiem zarządu Towarzystwa Wiedzy Wojskowej[13]. Od 1937 sprawował stanowisko szefa sztabu 2 Dywizji Piechoty Legionów w Kielcach. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 roku i 44. lokatą w korpusie oficerów piechoty[14]. Pełnił funkcję do czasu wybuchu II wojny światowej podczas kampanii wrześniowej 8 września 1939.

Pochowany na Starym Cmentarzu w Łodzi.

Jego brat Benedykt Grzymała-Pęczkowski, poległ podczas wojny polsko-bolszewickiej walcząc w szeregach 28 pułku Strzelców Kaniowskich[15].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PublikacjeEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj