Otwórz menu główne

Mieczysław Rawicz-Mysłowski

pułkownik dyplomowany WP

Mieczysław Rawicz Mysłowski (ur. 30 października 1896, zm. 12 września 1939) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Mieczysław Rawicz-Mysłowski
Ilustracja
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data urodzenia 30 października 1896
Data śmierci 12 września 1939
Przebieg służby
Siły zbrojne Legiony Polskie,
Wojsko Polskie
Jednostki 5 Pułk Piechoty, 26 Dywizja Piechoty, DOK VII, Ekspozytura Oddz. II SG WP Nr 1, 1 Dywizja Piechoty Legionów, Inspektorat Armii Nr 2, 2 Pułk Czołgów w Żurawicy, Dowództwo Broni Pancernych, Brygada KOP „Polesie”, 4 Dywizja Piechoty
Stanowiska szef sztabu dywizji, dowódca pułku czołgów, I zastępca dowódcy Broni Pancernych, dowódca brygady KOP, dowódca piechoty dywizyjnej, dowódca dywizji piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa:
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Brązowy za Długoletnią Służbę Komandor Orderu Miecza (Szwecja) Order Krzyża Orła III Klasy (Estonia)
Odznaka „Znak Pancerny”

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

W czasie I wojny światowej walczył w Legionach Polskich. Był oficerem 5 pułku piechoty. 29 września 1914 awansowany na chorążego, a 5 marca 1915 na porucznika z pominięciem stopnia podporucznika.

2 stycznia 1920 rozpoczął studia w Wojennej Szkole Sztabu Generalnego. W połowie kwietnia 1920 skierowany został na front celem odbycia praktyki sztabowej. W czasie bitwy warszawskiej w sierpniu 1920 kierował Oddziałem Operacyjnym Wojskowego Gubernatorstwa Warszawy[1]. W okresie od stycznia do września 1921 kontynuował naukę w Wyższej Szkole Wojennej. Po ukończeniu nauki otrzymał tytuł oficera Sztabu Generalnego i przydział na stanowisko szefa sztabu 26 Dywizji Piechoty w Skierniewicach[2][3]. Z dniem 15 października 1923 roku został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu[4]. W tym czasie pozostawał nadetatowym oficerem 18 pułku piechoty w Skierniewicach. 1 grudnia 1924 awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 43. lokatą w korpusie oficerów piechoty[5].

Z dniem 15 listopada 1924 roku powierzono mu kierownictwo Ekspozytury Oddziału II SG WP Nr 1[6]. W październiku 1925 przeniesiony został do Dowództwa 1 Dywizji Piechoty Legionów w Wilnie na stanowisko szefa sztabu[7]. W styczniu 1926 został przydzielony do Inspektoratu Armii Nr 2 w Warszawie na stanowisko II referenta[8].

W czasie przewrotu majowego 1926 opowiedział się po stronie Józefa Piłsudskiego[9].

W latach 1927–1930 dowodził 1 Pułkiem Czołgów w Poznaniu. Na tym stanowisku 24 grudnia 1929 awansował na pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 i 8. lokatą w korpusie oficerów piechoty[10]. Z dniem 16 lipca 1930 został przeniesiony z dyspozycji II wiceministra spraw wojskowych i wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy broni pancernych[11].

Równolegle ze służbą wojskową rozwijał działalność sportową. Był prezesem Zarządu Polskiego Związku Gier Sportowych, w 1936 przemianowanego na Polski Związek Piłki Ręcznej. W tym samym roku wybrany został na przewodniczącego Komisji Technicznej Volleyballu funkcjonującej od 1934 przy Międzynarodowej Amatorskiej Federacji Piłki Ręcznej.

27 lutego 1937 został wyznaczony na stanowisko dowódcy Brygady KOP „Polesie”[12].

Kampanię wrześniową 1939 rozpoczął na stanowisku dowódcy piechoty dywizyjnej 4 Dywizji Piechoty. 3 września generał Mikołaj Bołtuć dokonał zamiany na stanowiskach dowódcy dywizji i jego zastępcy. Dotychczasowy dowódca dywizji, płk dypl. Tadeusz Lubicz-Niezabitowski objął stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej natomiast płk dypl. Mieczysław Rawicz-Mysłowski zajął jego miejsce.

12 września, w czasie bitwy nad Bzurą, 4 DP miała wykonać natarcie na Głowno. W natarciu uczestniczyć miało 6 batalionów piechoty wspartych artylerią dywizyjną i I/2 pac. Natarciem kierować miał płk dypl. Lubicz-Niezabitowski ze stanowiska dowodzenia w folwarku Psary Polesie, w lesie na północ od Głowna. Sztab dywizji znajdował się w m. Bielawy. Początek natarcia wyznaczono na godziną 16, a następnie przesunięto o trzy godziny. Bezpośrednio po rozpoczęciu natarcia do sztabu 4 DP przybył gen. dyw. Władysław Bortnowski i wstrzymał działanie dywizji. Płk dypl. Rawicz-Mysłowski wraz z szefem sztabu i oficerem ordynansowym udał się samochodem na stanowisko dowodzenia dowódcy PD w celu odwołania natarcia. Pojazd wjechał na własną minę, która eksplodowała. Dowódca dywizji oraz towarzyszący mu oficerowie i kierowca samochodu zginęli. Na cmentarzu w Głownie stoi obelisk, na którym wyryto napis o treści „MIECZYSŁAW RAWICZ-MYSŁOWSKI PUŁKOWNIK DYPLOMOWANY DOWÓDCA 4TEJ DYW PIECHOTY POLEGŁ POD GŁOWNEM WRAZ Z 30 NIEZNANYMI ŻOŁNIERZAMI 13-IX-1939 CZEŚĆ ICH PAMIĘCI”.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

UwagiEdytuj

  1. Medal nadany Rozkazem nr 25 Ministerstwa Spraw Wewnętrznych - Korpusu Ochrony Pogranicza z dnia 28 maja 1938 roku, pkt 4 (informacja ze zbiorów Archiwum Straży Granicznej w Szczecinie).

PrzypisyEdytuj

  1. Piotr Krzysztof Marszałek. Wojskowy Gubernator Warszawy. Sierpień–wrzesień 1920 roku. „Acta Universitatis Wratislaviensis”. 2616, s. 237–260, 2004. Wrocław. 
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 38 z 8 października 1921 roku, s. 1435.
  3. Rocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 92, 176, 401.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 63 z 27 września 1923 roku, s. 584.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 732.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 125 z 28 listopada 1924 roku, s. 705.
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 110 z 23 października 1925 roku, s. 590.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 20 stycznia 1926 roku, s. 33.
  9. Antoni Czubiński, Przewrót majowy 1926 roku, Warszawa 1989, s. 169.
  10. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 21 z 24 grudnia 1929 roku, s. 439.
  11. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 4.
  12. Pułkownicy piechoty, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1. Z informacji zamieszczonych w wykazie wynika, że został on sporządzony na przełomie lutego i marca 1939 roku, przed awansami generalskimi.
  13. Rozporządzenie Kierownika MSWojsk. L. 4597/22 (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 9, s. 315)
  14. Dziennik Personalny MSWojsk Nr 8/1931, s. 382
  15. Eesti tänab 1919-2000, Tallinn: Eesti Vabariigi Riigikantselei, 2000, ISBN 9985-60-778-3 [dostęp 2014-10-23] [zarchiwizowane z adresu 2011-08-27] (est.).
  16. Zezwolenie na przyjęcie i noszenie orderów. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 4, s. 20, 19 marca 1935. 

BibliografiaEdytuj

  • Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917), Warszawa 1917, s. 6,
  • Lista oficerów dyplomowanych (stan z dnia 15 kwietnia 1931 r.), Sztab Główny WP, Warszawa 1931, s. 6,
  • Rocznik Oficerski 1924, s. 166, 344,
  • Rocznik Oficerski 1928, s. 112, 164,
  • Rocznik Oficerski 1932, s. 18, 450,
  • Jacek Skalski, 1 Batalion Pancerny, Zarys historii wojennej pułków polskich w kampanii wrześniowej, zeszyt 5, P.W. „Egross-Mikromax” Sp. z o.o., Warszawa 1991, wyd. I, ​ISBN 83-85253-20-3​, s. 14,
  • Serwis o siatkówce w Powiatowym Zespole Nr 10 Szkół Mechaniczno-Elektrycznych im. Mikołaja Kopernika w Kętach