Otwórz menu główne

Mikołaj Freund-Krasicki

Oficer dyplomowany Wojska Polskiego

Mikołaj Freund-Krasicki[1] (ur. 1 czerwca 1888 w Czernelicy, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – pułkownik dyplomowany piechoty inżynier Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Mikołaj Freund-Krasicki
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 1 czerwca 1888
Czernelica
Data i miejsce śmierci 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby 1913-1940
Siły zbrojne Austria-Hungary-flag-1869-1914-naval-1786-1869-merchant.svg Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine
Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Piechoty Legionów
Brygada KOP „Wołyń”
Oficerski Trybunał Orzekający
Stanowiska dowódca brygady
członek OTO
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Mikołaj Freund-Krasicki urodził się 1 czerwca 1888 roku w Czernelicy, w powiecie horodeńskim ówczesnego Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Władysława i Albiny z Borysiuków. W 1907 roku ukończył C. K. Gimnazjum w Brzeżanach[2]. Następnie studiował w Szkole Politechnicznej we Lwowie. Jednocześnie był członkiem Związku Strzeleckiego, w którym ukończył kurs oficerski. W październiku 1913 roku został powołany do służby w cesarskiej i królewskiej Marynarki Wojennej.

W grudniu 1915 roku wstąpił do Legionów Polskich i został przydzielony do 1 pułku piechoty Legionów. Dowodził plutonem i kompanią. 28 kwietnia 1916 roku awansował na chorążego, a 1 listopada 1916 roku na podporucznika[3]. Latem 1917 roku, po kryzysie przysięgowym, został wcielony do c. i k. Armii i wysłany na front włoski.

28 października 1918 roku powrócił do kraju. Dowodził kompanią i w zastępstwie batalionem 5 pułku piechoty Legionów. Formalnie został przyjęty do Wojska Polskiego z byłych Legionów Polskich z dniem 12 kwietnia 1919 roku z zatwierdzeniem posiadanego stopnia kapitana[4]. Pełnił służbę w Adiutanturze Generalnej Naczelnego Wodza, a następnie w Adiutanturze II Wiceministra Spraw Wojskowych. Od lipca do listopada 1919 roku był słuchaczem I Kursu Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie.

15 lipca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. Pełnił wówczas służbę w Departamencie I Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie[5]. 1 czerwca 1921 roku w dalszym ciągu pełnił służbę w Departamencie I MSWojsk pozostając w ewidencji Oddziału V Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych[6]. W latach 1921–1922 był słuchaczem I Kursu Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 109. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Jego oddziałem macierzystym był wówczas 79 pułk piechoty w Słonimie[7].

Po ukończeniu kursu i uzyskaniu „pełnych kwalifikacji do pełnienia służby na stanowiskach Sztabu Generalnego” otrzymał przydział do Oddziału I Sztabu Generalnego WP na stanowisko kierownika referatu, pozostając oficerem nadetatowym 1 pp Leg.[8][9]. W kwietniu 1924 roku został przydzielony z Oddziału I SG do 80 pułku piechoty w Słonimie na stanowisko dowódcy II batalionu[10]. W październiku tego roku został przesunięty na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[11]. 31 marca 1924 roku awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 51. lokatą w korpusie oficerów piechoty[12].

W czerwcu 1925 roku przeniesiony został do Dowództwa 19 Dywizji Piechoty w Wilnie na stanowisko szefa sztabu[13][14]. Z dniem 31 października 1926 roku został mianowany szefem sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie[15]. W marcu 1927 roku zastąpił pułkownika Juliusza Zulaufa na stanowisku dowódcy 19 pułku piechoty Odsieczy Lwowa we Lwowie[16]. W czerwcu 1930 roku obowiązki dowódcy pułku zdał podpułkownikowi dyplomowanemu Feliksowi Kwiatkowi, a następnie objął stanowisko szefa sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie[17][18].

W marcu 1932 roku mianowany został dowódcą Brygady KOP „Wołyń”[19]. 21 grudnia 1932 roku awansował na pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1933 i 13. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W opinii za 1936 roku sporządzonej przez inspektora armii, generała dywizji Stanisława Burhardt-Bukackiego został scharakteryzowany, jako „oficer bardzo wartościowy ideowo. Taktycznie słaby”. Z dniem 1 lutego 1937 roku został przeniesiony do dyspozycji Ministra Spraw Wojskowych[20]. Do września 1939 roku był członkiem Oficerskiego Trybunału Orzekającego.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z dnia 5 października 2007 roku został awansowany pośmiertnie do stopnia generała brygady[21]. Awans został ogłoszony w dniu 9 listopada 2007 roku w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 5 z 3 sierpnia 1931 roku, s. 256 sprostowano nazwisko ppłk. dypl. Mikołaja Krasickiego-Freund z „Krasicki-Freund” na „Freund-Krasicki”.
  2. Sprawozdania Dyrekcji c. i k. Gimnazjum w Brzeżanach za rok szkolny (...), Brzeżany 1904, s. 72, Brzeżany 1905, s. 47.
  3. Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich ..., s. 21.
  4. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 44 z 24 kwietnia 1919 roku, poz. 1435.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 27 z 21 lipca 1920 roku, poz. 671.
  6. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r., s. 8, 712.
  7. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 29.
  8. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 33 z 16.09.1922 r.
  9. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 8, 125, 400.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 42 z 29 kwietnia 1924 roku, s. 243.
  11. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 105 z 8.10.1924 r.
  12. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 32 z 2 kwietnia 1924 roku, s. 167.
  13. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 61 z 6.06.1925 r.
  14. Lista oficerów Sztabu Generalnego, Oddział V Sztabu Generalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych (stan z dnia 31 grudnia 1925 roku), Drukarnia Sztabu Generalnego, Warszawa 1926, s. 6.
  15. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 50 z 24.11.1926 r.
  16. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 11 z 31.03.1927 r.
  17. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 11 z 18.06.1930 r.
  18. Lista oficerów dyplomowanych (stan z dnia 15 kwietnia 1931 roku), Sztab Główny, Drukarnia Sztabu Generalnego, Warszawa 1931, s. 5.
  19. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 23 marca 1932 r.
  20. Archiwum Józefa Piłsudskiego, teczka 701/1/120, Opinie dowódców brygad KOP za 1936 rok.
  21. M.P. z 2007 r. nr 85, poz. 885

BibliografiaEdytuj