Mikołaj Matwijewicz

Mikołaj Matwijewicz (ur. 22 maja 1915 w Uhryniu k. Czortkowa, zm. 13 maja 2001 w Warszawie) – generał brygady WP.

Mikołaj Matwiejewicz
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 22 maja 1915
Uhryń k. Czortkowa
Data i miejsce śmierci 13 maja 2001
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 19441977
Siły zbrojne Ludowe Wojsko Polskie Ludowe Wojsko Polskie
Stanowiska zastępca Głównego Kwatermistrza WP, dyrektor Departamentu Wojskowego w Ministerstwie Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Krzyża Grunwaldu III klasy Krzyż Walecznych (1943–1989) Srebrny Krzyż Zasługi Medal za Warszawę 1939–1945 Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Medal 10-lecia Polski LudowejMedal „Za udział w walkach o Berlin” Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Krzyż Wojenny Czechosłowacki 1939
Grób gen. Mikołaja Matwijewicza i jego żony Bronisławy na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

W 1935 ukończył seminarium nauczycielskie w Czortkowie, później był nauczycielem w Gródku i w Nyrkowie. 1936-1937 odbył kurs podchorążych rezerwy i kurs dowódców plutonu w Tarnopolu. Od 1937 członek Związku Nauczycielstwa Polskiego i Towarzystwa Szkół Ludowych. Uczestnik wojny obronnej 1939. Później kontynuował pracę nauczyciela, tym razem w szkołach sowieckich; działał w sowieckim związku zawodowym nauczycieli. Od maja 1944 w Armii Polskiej w ZSRR i w Szkole Oficerów Polityczno-Wychowawczych, od września 1944 porucznik w korpusie oficerów polityczno-wychowawczych. Zastępca dowódcy 4. Brygady Saperów ds. polityczno-wychowawczych. W styczniu 1945 brał udział w rozminowywaniu Warszawy, a potem w forsowaniu Nysy Łużyckiej i walkach na terenie Niemiec. Po wojnie ukończył wyższy kurs kwatermistrzowski i został szefem wydziału w kwatermistrzostwie Okręgu Wojskowego w Poznaniu. Od lipca 1948 kwatermistrz 12. Brygady Artylerii Ciężkiej w Gnieźnie, od lutego 1949 szef oddziału kwatermistrzostwa Okręgu Wojskowego w Krakowie. Krótko był p.o. kwatermistrza tego okręgu. Od 1950 szef oddziału i zastępca kwatermistrza, a w latach 1952-1953 kwatermistrz Okręgu Wojskowego we Wrocławiu. Od lipca 1955 komendant Centrum Wyszkolenia Służby Tyłów w Poznaniu, w 1956 przemianowanego na Ośrodek Szkolenia Oficerów Kwatermistrzostwa. Od grudnia 1956 szef Sztabu Głównego Kwatermistrzostwa WP, od lipca 1962 zastępca Głównego Kwatermistrza WP. W lipcu 1958 mianowany generałem brygady; nominację wręczył mu 22 VII 1958 w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL Aleksander Zawadzki. 1960-1963 studiował w ASG WP. 1970-1971 szef Misji Wojskowej PRL w Komisji Nadzoru Państw Neutralnych w Korei. 1972-1976 dyrektor Departamentu Wojskowego w Ministerstwie Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego. W styczniu 1977 pożegnany przez wiceministra obrony narodowej gen. broni Józefa Urbanowicza w związku z zakończeniem zawodowej służby wojskowej i przeniesiony w stan spoczynku. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera BII-11-5)[1].

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. II: I-M, Toruń 2010, s. 459-461.