Otwórz menu główne

Mikołaj Oppeln-Bronikowski

Mikołaj Bogdan Kajetan Oppeln-Bronikowski herbu własnego, (ur. 1767, zm. 1817) – Wielki Kuchmistrz Dworu Króla Jegomości w Warszawie w 1811 roku[1], generał wojsk polskich i francuskich, stolnik Księstwa Warszawskiego.

Mikołaj Oppeln-Bronikowski
Mikołaj Bogdan Kajetan Oppeln-Bronikowski
Ilustracja
Herb
Oppeln-Bronikowski
Rodzina Oppeln-Bronikowscy
Data urodzenia 1767
Data śmierci 1817
Ojciec Piotr Oppeln-Bronikowski
Matka Teresa z Radzyńskich
Żona

Anną z hr. Krasińskich 1.o voto Walicka

Dzieci

Amelia Oppeln-Bronikowska

Odznaczenia
Order Orła Białego Order Świętego Stanisława (Rzeczpospolita Obojga Narodów) Krzyż Komandorski Orderu Virtuti Militari Krzyż Kawalerski Orderu Virtuti Militari Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

ŻyciorysEdytuj

Syn Piotra i Teresy z Rydzyńskich, do 1782 pobierał nauki w Berlinie. Był członkiem wolnomularstwa, członkiem loży Szkoła Mądrości[2]. W 1786 wstąpił do wojska polskiego. Jako major gwardii pieszej koronnej odznaczył się w czasie wojny polsko-rosyjskiej 1792. Za bohaterską postawę w bitwie pod Zieleńcami został Kawalerem Orderu Virtuti Militari[3]. W czasie insurekcji kościuszkowskiej jako generał major[4], brał udział w wyprawie dywersyjnej Jana Henryka Dąbrowskiego do Wielkopolski w 1794. W czasach napoleońskich brał udział w bitwie pod Raszynem w 1809. W dowód uznania został stolnikiem księcia warszawskiego. Za udział w bitwie pod Wagram dostał od Napoleona krzyż Legii Honorowej. Po tej bitwie stanął na czele formowanej z jeńców austriackich (II) Legii Nadwiślańskiej. W Dreźnie Fryderyk August I nadał mu Order Orła Białego. Walczył w Hiszpanii jako generał 1 brygady II dywizji piechoty aragońskiej. W czasie ofensywy 1812 na Rosję został gubernatorem Mińska. W czasie kampanii w Saksonii w 1813 dowodził 2 brygadą VI dywizji II korpusu marszałka Victora. W czasie bitwy pod Lipskiem został ranny i dostał się do niewoli. Z wojska odszedł w stopniu generała dywizji.

W 1815 roku został przyjęty do Wojska Polskiego Królestwa Kongresowego w stopniu generała brygady. 4 października 1816 roku Naczelny Wódz przywrócił mu stopień generała dywizji i przykomenderował do piechoty[5]. Prawdopodobnie był założycielem konspiracyjnej organizacji – Związek pod imieniem Dąbrowskiego.

Ożenił się w 1795 z Anną z hr. Krasińskich 1:o voto Walicką (zm. 13 czerwca 1813), siostrą gen. Wincentego Krasińskiego. Jedyna córka Amelia, wcześnie osierocona przez rodziców, była wychowywana w Opinogórze przez wuja, gen. Wincentego Krasińskiego, i była według niektórych biografów pierwszą miłością Zygmunta Krasińskiego. Wyszła później za mąż za hr. Romana Załuskiego de Rivière d'Aerschot, zmarłego w roku 1865. Potomstwa nie mieli.

Działalność wolnomularskaEdytuj

Przed 1792 rokiem był członkiem loży Świątynia Mądrości (Wielki Wschód Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego) w Poznaniu. W 1811 roku, w stopniu 7. obrządku francuskiego (kawaler różanego krzyża), należał do loży Saint Louis de la Martinique des Frères réunis (Wielki Wschód Francji) w Paryżu[6].

OdznaczeniaEdytuj

Posiadacz Orderu św. Stanisława, w 1792 otrzymał Krzyż Kawalerski[7], a w czasach Księstwa Warszawskiego Krzyż Komandorski Orderu Virtuti Militari[8] (choć brak jest wiarygodnych danych potwierdzających to nadanie), w 1809 został odznaczony Orderem Orła Białego oraz francuskimi Krzyżami Kawalerskim i Oficerskim Orderu Legii Honorowej[7].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Kalendarzyk Polityczny Chronologiczny i Historyczny na rok pański 1811 z Magistraturami Kraiowemi, Warszawa 1811, s. 99.
  2. Stanisław Małachowski-Łempicki, Wykaz polskich lóż wolnomularskich oraz ich członków w latach 1738-1821, w: Archiwum Komisji Historycznej, t. XIV, Kraków 1930, s. 180.
  3. Krzysztof Filipow ,Order Virtuti Militari 1792-1945, Warszawa 1990, s. 18.
  4. Henryk P. Kosk, Generalicja polska, t. I, Pruszków 1998, s. 77-78.
  5. Rozkaz dzienny Naczelnego Wodza do Wojska Polskiego z 22 września (4 października) 1816 roku.
  6. Ludwik Hass, Wolnomularze polscy w lożach Zachodu: dwie pierwsze dekady XIX wieku, w: Ars Regia 7/8, 13/14, 1998-1999, s. 144.
  7. a b Tadeusz Jeziorowski: The Napoleonic Orders. Ordery Napoleońskie. Warszawa 2018, s. 147
  8. Krzysztof Filipow, Order Virtuti Militari 1792-1945, Warszawa 1990, s. 40.

BibliografiaEdytuj