Otwórz menu główne

MiniMax – audycja muzyczna nadawana w Programie III PR od 1968 (z przerwami) do dziś.

MiniMax
Rodzaj audycji muzyczna
Kraj produkcji  Polska
Język polski
Macierzysta stacja radiowa Polskie Radio Program III
Autor Gabriel Mérétik
Prowadzący Tadeusz Sznuk, Piotr Kaczkowski (1968 – obecnie), Leszek Adamczyk (2009 – obecnie)
Data premiery 28 stycznia 1968
Lata emisji 1968 – obecnie (z przerwami)
Strona internetowa audycji

HistoriaEdytuj

28 stycznia 1968 o godz. 19.30 nadano po raz pierwszy „Minimax, czyli muzyczne wydanie Fonoramy”. 3 marca 1968 zmieniono nazwę na „Minimax, czyli minimum słowa, maksimum muzyki”, a od 29 grudnia 1968 „Minimax – czyli minimum słów, maksimum muzyki”. Twórcą pierwszych ok. 30 audycji był Gabriel Mérétik (który spolszczył pierwotną francuską nazwę "Minimum de bla-bla, maximum de musique"), a prowadzącym Tadeusz Sznuk. Po powrocie Mérétika do Francji, 22 września 1968 o godz. 19.25 w 33 wydaniu debiutował w niej Piotr Kaczkowski, niezmiennie do dziś ją prowadzący, dzięki któremu osiągnęła ona ogromną popularność i wpływ na kształtowanie się gustów muzycznych kilku pokoleń w Polsce i krajach ościennych.

W piątek 8 listopada 1968 o godz. 19.45 pojawił się 20-minutowy „Minimax – wydanie dla fonoamatorów”, w którym jeszcze w grudniu przedstawiono „White Album” grupy The Beatles. Od 9 października 1970 nadawano go od godz. 18.35 do 19.00. Audycja istniała do 12 lutego 1971, a w środę 7 kwietnia 1971 pojawił się w jej miejsce „Mój Magnetofon”, przygotowywany przez P. Kaczkowskiego. Ostatni raz znalazł się on w programie w piątek 7 czerwca 1974 o godz. 17.15. Dwa dni wcześniej o tej samej porze rozpoczął się „Kiermasz Płyt”, który też prowadził Piotr Kaczkowski. W środę 7 stycznia 1976 zastąpiła go „Muzyczna Poczta UKF”, nadawana w godz. 17.05-17.40 do 9 grudnia 1981 i również prowadzona przez Kaczkowskiego.

Przez pierwsze lata istnienia „Minimax” nie miał stałej pory nadawania i zaczynał się po niedzielnym słuchowisku, w zasadzie między 19.20 a 19.40. 30 sierpnia 1969 nadano go o godz. 20.30, a 6 września 1970 o 19.00. Stabilizacja nastąpiła 11 czerwca 1972, gdy audycji „Minimax, czyli minimum słów, maksimum muzyki” przydzielono na stałe godzinę 18.30, wydłużając ją do 30 minut. O tej porze audycja zaczynała się do 1 września 1974 Tydzień później przesunięto ją na 17.55, wydłużając o dalsze 5 minut. W tym paśmie przetrwała do 19 grudnia 1976, 2 stycznia 1977 pojawiła się o 18.00, a we wtorek 4 stycznia zajęła odcinek 20.00-20.40, w którym pojawiała się do końca roku 1977.

5 stycznia 1978 rozpoczął się najdłuższa era w historii „Minimaxu”, związana z czwartkiem i godziną 20.00, o której pojawiał on się do 28 września 1978 i trwał najpierw 35, a potem 40 minut. 5 października 1978 pojawił się o godz. 19.00 i trwał pół godziny, ale już 4 stycznia 1979 wrócił na godz. 20.00. Nadawano go do 20.40, co umożliwiało prezentację większości płyt w całości. 12 czerwca 1980 uzyskano dodatkowe 5 minut, co jeszcze poprawiło komfort pracy i słuchania. Na tym odcinku „Minimax” przebywał do 10 grudnia 1981.

Po przerwie związanej z wprowadzeniem stanu wojennego „Minimax” wrócił na poprzednią porę 8 kwietnia 1982 Od 7 kwietnia do 1 września 1983 był nadawany o godz. 21.00 i trwał 40 minut, po czym wrócił na godz. 20.00. 26 lipca 1984 pierwszy raz nadano w nim płytę stereo, którą był album The Waterboys „A Pagan Place”, a 18 grudnia 1986 i 8 stycznia 1987 pierwszą płytę kompaktową – „Gone to Earth” Davida Sylviana. Na dobre płyty kompaktowe zagościły w audycji w październiku 1988, co wiązało się z powrotem do prezentacji klasyki rocka zamiast nowości płytowych, które pojawiały się w „Minimaxie” coraz rzadziej. Od października 1987 nie było ich prawie wcale. Wpływ na to miały m.in. częste wyjazdy P. Kaczkowskiego za granicę.

25 listopada 1987 „Minimax” przeniósł się na środę i godz. 20.00 i o tej porze przetrwał do 27 września 1989. 8 października 1989 pojawił się w niedzielne popołudnie o godz. 14.15 i w niedziele ukazywał się do końca tego swojego wcielenia: od 21 stycznia 1990 o godz. 21.20, od 4 lutego 1990 o 20.00, od 9 września 1990 o 18.20, a od 14 października 1990 o 18.25. Prezentował wtedy głównie powtórki klasycznych płyt rockowych, które ukazały się na kompakcie. Ostatni raz nadano go 24 marca 1991. W audycji znalazła się wtedy płyta Daniela Asha „Songs From Another Season” z 1990.

Pod koniec lat 90. P. Kaczkowski przywrócił nazwę „Minimax” do życia, prowadząc w czwartki o 23.00 audycję „Minimax, czyli Biuro Utworów Znalezionych”, która zdobyła duże uznanie wśród słuchaczy. Obecnie nadawana jest jako „Minimax” w niedziele od 22.05 do północy. Zawartość większości dawnych i obecnych audycji z cyklu podaje m.in. oficjalna strona internetowa programu. Program dorobił się kilku pokoleń wiernych słuchaczy (według badań z grudnia 2004 średnia słuchalność wynosi 550 000 osób).

W związku z tymczasowym zwolnieniem lekarskim Piotra Kaczkowskiego od kwietnia 2009 audycję Minimax prowadził Leszek Adamczyk.

Piotr Kaczkowski powrócił przed mikrofon MiniMaxu 4 listopada 2012 r.

Obecnie audycję prowadzą wymiennie Leszek Adamczyk i Piotr Kaczkowski.

Sygnały muzyczneEdytuj

Jednym z drobnych elementów audycji jest rozpoczynanie każdej godziny programu (po serwisie informacyjnym) tymi samymi fragmentami wybranych utworów.

Niedziela, 21:05Jethro Tull, Cheerio

Along the coast road, by the headland
the early lights of winter glow
I'll pour a cup to you my darling
Raise it up – say Cheerio

Niedziela, 22:05 – fragmenty: Led Zeppelin, Whole Lotta Love i King Coleman, The Boo Boo Song

Niedziela, 23:05 – słuchacze MiniMaxu w 40-lecie pracy P. Kaczkowskiego (marzec 2003) – polska wersja Cheerio w tłumaczeniu Katarzyny Kubali

Przy krętej drodze nad przystanią
gdzie pierwsze blaski zimy lśnią
Spełnię wina łyk za ukochaną
więc wznieśmy kielich – Cheerio!

Linki zewnętrzneEdytuj