Mirosław Chojecki

Mirosław Jerzy Chojecki (ur. 1 września 1949 w Warszawie) – polski wydawca i producent filmowy, działacz opozycji w PRL. Kawaler Orderu Orła Białego.

Mirosław Jerzy Chojecki
Ilustracja
Mirosław Chojecki (2011)
Data i miejsce urodzenia

1 września 1949
Warszawa

Zawód, zajęcie

chemik, wydawca, producent filmowy

Odznaczenia
Order Orła Białego Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

ŻyciorysEdytuj

Syn Marii Stypułkowskiej-Chojeckiej (ps. „Kama”), uczestniczki zamachu na Franza Kutscherę i powstania warszawskiego.

W marcu 1968 uczestniczył w strajku studentów na Politechnice Warszawskiej, za co został usunięty z uczelni. Od 1967 do 1972 należał do Zrzeszenia Studentów Polskich. W 1974 ukończył studia na Wydziale Chemii Uniwersytetu Warszawskiego. Pracował w Instytucie Badań Jądrowych.

W czerwcu 1976 należał do uczestników akcji pomocy represjonowanym robotnikom Ursusa i Radomia. W tym samym roku znalazł się wśród organizatorów Komitetu Obrony Robotników. Zajął się niezależną działalnością wydawniczą, odpowiadał za powielanie Komunikatu „KOR” i Biuletynu Informacyjnego „KOR”. We wrześniu 1977 stworzył Niezależną Oficynę Wydawniczą „NOWa”, największe działające poza cenzurą wydawnictwo.

W marcu 1980 został tymczasowo aresztowany, prowadził głodówkę protestacyjną. W maju tego samego roku m.in. w jego obronie protest podjęła grupa opozycjonistów w kościele św. Krzysztofa w Podkowie Leśnej. Po procesie został skazany na karę 1,5 roku pozbawienia wolności więzienia z warunkowym zawieszeniem jej wykonania[1].

W trakcie wydarzeń sierpniowych w 1980 organizował druk publikacji drugiego obiegu. Został ponownie zatrzymany, zwolniono go po podpisaniu porozumień sierpniowych, przywrócono go też do pracy w IBJ. W tym samym roku został członkiem „Solidarności”.

W październiku 1981 wyjechał za granicę, gdzie zastało go wprowadzenie stanu wojennego. Pozostał na emigracji w Paryżu, wydawał m.in. miesięcznik „Kontakt”, produkował filmy poświęcone najnowszej historii Polski i organizował pomoc sprzętową dla podziemia w Polsce. Współpracował m.in. z Jerzym Giedroyciem.

Do kraju wrócił w 1990. Współtworzył pierwszą komercyjną stację telewizyjną NTW[2], założył też Grupę Filmową „Kontakt”. Był m.in. doradcą ministra kultury.

Zainicjował powstanie Stowarzyszenia Wolnego Słowa, został prezesem honorowym tej organizacji[3]. W 2005 był członkiem honorowego komitetu Donalda Tuska w trakcie kampanii prezydenckiej[4].

OdznaczeniaEdytuj

W 2022 prezydent Andrzej Duda odznaczył go Orderem Orła Białego[5][6]. W 2006 został przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[7].

Otrzymał także Srebrny (2005) i Złoty (2022) Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[8]. W 1984 wyróżniony Nagrodą Przyjaźni i Współpracy[9].

PrzypisyEdytuj

  1. Kalendarium 1980. kor.org.pl. [dostęp 2016-07-12].
  2. Chojecki i Komar, czyli co nam zdrady, [w:] Andrzej Tadeusz Kijowski, Opis obyczajów w 15-leciu międzysojuszniczym 1989–2004, Wydawnictwo AnTraKt, Warszawa 2010, ISBN 978-83-923292-7-5.
  3. O nas. sws.org.pl. [dostęp 2016-07-12].
  4. Warszawa. Artyści w komitecie honorowym Donalda Tuska. e-teatr.pl, 16 września 2005. [dostęp 2016-07-12].
  5. M.P. z 2022 r. poz. 1149.
  6. Ordery Orła Białego w 46. rocznicę powstania Komitetu Obrony Robotników. prezydent.pl, 23 września 2022. [dostęp 2022-09-23].
  7. M.P. z 2006 r. nr 80, poz. 807.
  8. Medal Zasłużony Kulturze – Gloria Artis. mkidn.gov.pl. [dostęp 2022-12-11].
  9. Laureaci nagród „Kultury”. kulturaparyska.com. [dostęp 2021-05-03].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj