Mistrzostwa Europy w Rugby 7 Mężczyzn 2011

Mistrzostwa Europy w Rugby 7 Mężczyzn 2011 – dziesiąte mistrzostwa Europy w rugby 7 mężczyzn, oficjalne międzynarodowe zawody rugby 7 o randze mistrzostw kontynentu organizowane przez FIRA-AER mające na celu wyłonienie najlepszej męskiej reprezentacji narodowej w tej dyscyplinie sportu w Europie. Zostały rozegrane w formie siedmiu turniejów w trzech hierarchicznie ułożonych dywizjach w okresie od 18 czerwca – 17 lipca 2011 roku. W walce o tytuł mistrzowski brało udział dwanaście zespołów, pozostałe europejskie drużyny, które przystąpiły do rozgrywek, występowały w niższych dywizjach, pomiędzy wszystkimi trzema istniał system awansów i spadków.

Mistrzostwa Europy w Rugby 7 Mężczyzn 2011
Sevens Grand Prix Series 2011
2010 2012
Szczegóły
Organizacja

Europa

Termin

18 czerwca – 17 lipca 2011

Zwycięzca

 Portugalia

Król strzelców

Anglia Christian Lewis-Pratt (191)

W pierwszych dwóch turniejach triumfowali Anglicy pokonując w finałach Hiszpanów[1] i Portugalczyków[2], w trzecim zaś niespodziewanie najlepsi okazali się Rosjanie[3]. Angielskiemu zespołowi do triumfu w końcowej klasyfikacji wystarczało zatem zdobycie czwartego miejsca w ostatnich zawodach[4], uplasowali się jednak na piątej lokacie, a dzięki przyłożeniu Gonçalo Foro w ostatniej minucie finałowego pojedynku wygrali Portugalczycy. Dzięki zwycięstwu w tym turnieju reprezentanci Portugalii zdobyli jednocześnie mistrzostwo Europy, srebrny medal ze stratą jednego punktu przypadł Anglii, zaś brązowy Hiszpanii[5][6][7].

Po zakończeniu cyklu FIRA-AER opublikowała statystyki[8]. Najwięcej punktów zdobył Anglik Christian Lewis-Pratt (191)[9], w klasyfikacji przyłożeń triumfował zaś jego rodak Nicholas Royle (35)[10].

Informacje ogólneEdytuj

System rozgrywek mistrzowskich został zmodyfikowany w perspektywie turnieju rugby 7 na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2016[11]. Mistrzostwa zostały rozegrane w formie siedmiu turniejów w dwunastozespołowej obsadzie – czterech w Grand Prix Series, dwóch w Dywizji A oraz jednym w Dywizji B[12][13].

Mistrzem Europy zostawała drużyna, która po rozegraniu czterech turniejów w czerwcu i lipcu – w Lyonie, Moskwie, Barcelonie i Bukareszcie – zgromadziła najwięcej punktów, które były przyznawane za zajmowane w nich miejsca[14]:

Miejsce Punkty
1 18
2 16
3 15
4 14
5 12
6 10
7 8
8 6
9 4
10 3
11 2
12 1

W przypadku tej samej liczby punktów ich lokaty były ustalane kolejno na podstawie[15]:

  1. lepszego bilansu punktów zdobytych i straconych;
  2. większej liczby zdobytych przyłożeń;
  3. rzutu monetą.

Reprezentacje w każdym z turniejów zostały podzielone na dwie sześciozespołowe grupy rywalizujące w pierwszej fazie w ramach grup systemem kołowym, po czym nastąpiła faza pucharowa – dwie czołowe drużyny z każdej grupy awansowały do półfinałów, zespoły z miejsc trzeciego i czwartego do turnieju Plate, a pozostałe walczyły o Bowl. W fazie grupowej spotkania toczone były bez ewentualnej dogrywki, za zwycięstwo, remis i porażkę przysługiwały odpowiednio trzy, dwa i jeden punkt, brak punktów natomiast za nieprzystąpienie do meczu. W przypadku remisu w fazie pucharowej organizowana była dogrywka składająca się z dwóch pięciominutowych części, z uwzględnieniem reguły nagłej śmierci[16].

Przystępujące do turnieju reprezentacje mogły liczyć maksymalnie dwunastu zawodników. Rozstawienie w każdych zawodach następowało na podstawie wyników poprzedniego turnieju, a w przypadku pierwszych zawodów – na podstawie rankingu z poprzedniego roku uzupełnionego o Anglię i Walię, które uplasowano na miejscach 6–7 w rozgrywkach elity[17].

Pomiędzy dywizjami istniał system awansów i spadków zmodyfikowany w związku z dołączeniem od 2012 roku reprezentacji Szkocji – po zakończonym sezonie dwie najsłabsze reprezentacje z Grand Prix Series oraz Dywizji A zostały relegowane do niższych klas rozgrywkowych, a ich miejsce zajęli zwycięzcy zawodów odpowiednio Dywizji A oraz Dywizji B[18][19][20].

UczestnicyEdytuj

Obsada turniejów została ustalona na podstawie wyników osiągniętych w poprzednich mistrzostwach[21].

GPS Dywizja A Dywizja B

TurniejeEdytuj

Lyon (18-19 czerwca)Edytuj

Miejsce Reprezentacja
1   Anglia
2   Hiszpania
3   Francja
4   Portugalia
5   Rosja
6   Walia
7   Gruzja
8   Holandia
9   Włochy
10   Ukraina
11   Rumunia
12   Mołdawia
  Półfinały Finał
             
19 czerwca 2011
   Hiszpania 19  
   Francja 12  
 
19 czerwca 2011
       Hiszpania 14
     Anglia 28
 
 
Mecz o 3. miejsce
19 czerwca 2011 19 czerwca 2011
   Portugalia 14    Francja  7
   Anglia 33      Portugalia  0

Moskwa (25-26 czerwca)Edytuj

Miejsce Reprezentacja
1   Anglia
2   Portugalia
3   Hiszpania
4   Gruzja
5   Francja
6   Walia
7   Rosja
8   Włochy
9   Rumunia
10   Ukraina
11   Mołdawia
12   Holandia
  Półfinały Finał
             
26 czerwca 2011
   Portugalia 24  
   Gruzja 10  
 
26 czerwca 2011
       Portugalia 12
     Anglia 24
 
 
Mecz o 3. miejsce
26 czerwca 2011 26 czerwca 2011
   Anglia 24    Gruzja  0
   Hiszpania 14      Hiszpania  27

Barcelona (9-10 lipca)Edytuj

Miejsce Reprezentacja
1   Rosja
2   Włochy
3   Portugalia
4   Anglia
5   Hiszpania
6   Ukraina
7   Francja
8   Holandia
9   Walia
10   Gruzja
11   Rumunia
12   Mołdawia
  Półfinały Finał
             
10 lipca 2011
   Anglia 14  
   Rosja 17  
 
10 lipca 2011
       Rosja 7
     Włochy 5
 
 
Mecz o 3. miejsce
10 lipca 2011 10 lipca 2011
   Włochy 12    Anglia  19
   Portugalia 7      Portugalia  22

Bukareszt (16-17 lipca)Edytuj

Miejsce Reprezentacja
1   Portugalia
2   Hiszpania
3   Francja
4   Rosja
5   Anglia
6   Gruzja
7   Włochy
8   Walia
9   Ukraina
10   Rumunia
11   Holandia
12   Mołdawia
  Półfinały Finał
             
17 lipca 2011
   Hiszpania 19  
   Francja 12  
 
17 lipca 2011
       Hiszpania 10
     Portugalia 14
 
 
Mecz o 3. miejsce
17 lipca 2011 17 lipca 2011
   Rosja 7    Francja  7
   Portugalia 19      Rosja  0

Klasyfikacja końcowa[22]Edytuj

Poz. Drużyna LYO MOS BAR BUK Ogółem
Punkty +/- Punkty +/- Punkty +/- Punkty +/- Punkty +/-
    Portugalia 14 +16 16 +112 15 +47 18 +102 63 +277
    Anglia 18 +136 18 +114 14 +84 12 +116 62 +450
    Hiszpania 16 +109 15 +53 12 +152 16 +131 59 +445
4   Rosja 12 +21 8 +66 18 +73 14 +11 52 +171
5   Francja 15 +61 12 +51 8 +32 15 +36 50 +180
6   Gruzja 8 +43 14 -30 3 -45 10 +4 35 -28
7   Włochy 4 +12 6 -18 16 +51 8 -35 34 +10
8   Walia 10 +2 10 -2 4 +1 6 -33 30 -32
9   Ukraina 3 -22 3 -44 10 -65 4 -37 20 -168
10   Holandia 6 -105 1 -144 6 -76 2 -87 15 -412
11   Rumunia 2 -86 4 -39 2 -112 3 -27 11 -264
12   Mołdawia 1 -187 2 -119 1 -142 1 -181 5 -629

PrzypisyEdytuj

  1. GPS In Lyon, England won the first tournament of 7's Grand Prix Series (ang.). rugbyeurope.eu. [dostęp 2015-03-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-02)].
  2. Wonderful England ! Winner of Moscow 7's GPS 2011 (ang.). rugbyeurope.eu. [dostęp 2015-03-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-03-22)].
  3. GPS Stage 3 in Barcelona - Fantastic victory of Russia in Barcelona (ang.). rugbyeurope.eu. [dostęp 2015-03-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-03-12)].
  4. The stakes of Bucharest's tournaments (Seven's Grand Prix Series and Top 12) (ang.). rugbyeurope.eu. [dostęp 2015-03-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-03-20)].
  5. 7's Grand Prix Series final tournament - Portugal on top of Europe (ang.). rugbyeurope.eu. [dostęp 2015-03-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-03-15)].
  6. Final try allows Portugal to win the tournament… and the title of European Champion (ang.). rugbyeurope.eu. [dostęp 2015-03-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-10-08)].
  7. Mistrzostwa Europy 7-17/07/2011 (pol.). pzrugby.pl. [dostęp 2015-03-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-07)].
  8. Seven's Grand Prix Series : the outcomes (ang.). rugbyeurope.eu. [dostęp 2015-03-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-03-15)].
  9. Rankings of best Scorers 2011 7's Grand Prix Series (ang.). rugbyeurope.eu. [dostęp 2015-03-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-22)].
  10. Rankings of best Try Scorers 2011 7's Grand Prix Series (ang.). rugbyeurope.eu. [dostęp 2015-03-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-22)].
  11. Rewolucyjne zmiany w rugby 7 (pol.). sport.trojmiasto.pl. [dostęp 2015-03-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-09-02)].
  12. 7s Rugby - Start of 2011' Competitions (ang.). rugbyeurope.eu. [dostęp 2015-03-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-02)].
  13. PRESS RELEASE (ang.). rugbyeurope.eu. [dostęp 2015-03-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-09-17)].
  14. Tournament Manual, s. 8, 27–28
  15. Tournament Manual, s. 15
  16. Tournament Manual, s. 33–35
  17. Tournament Manual, s. 7, 28
  18. Tournament Manual, s. 27
  19. MEN’S EUROPEAN 7’S CHAMPIONSHIP 2011 Group A & B – Technical Manual (ang.). rugbyeurope.eu. [dostęp 2015-03-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-03-09)].
  20. Mistrzostwa Europy 7 (pol.). pzrugby.pl. [dostęp 2015-03-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-17)].
  21. Tournament Manual, s. 7
  22. Ranking 7s Grand Prix Series competition (ang.). rugbyeurope.eu. [dostęp 2015-03-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-03-15)].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj