Mistrzostwa Europy w Rugby 7 Mężczyzn 2013

Mistrzostwa Europy w Rugby 7 Mężczyzn 2013 – dwunaste mistrzostwa Europy w rugby 7 mężczyzn, oficjalne międzynarodowe zawody rugby 7 o randze mistrzostw kontynentu organizowane przez FIRA-AER mające na celu wyłonienie najlepszej męskiej reprezentacji narodowej w tej dyscyplinie sportu w Europie. Zostały rozegrane w formie sześciu turniejów w trzech hierarchicznie ułożonych dywizjach w okresie od 18 maja – 22 września 2013 roku. W walce o tytuł mistrzowski brało udział dwanaście zespołów, pozostałe europejskie drużyny, które przystąpiły do rozgrywek, występowały w niższych dywizjach, pomiędzy wszystkimi trzema istniał system awansów i spadków.

Mistrzostwa Europy w Rugby 7 Mężczyzn 2013
Sevens Grand Prix Series 2013
2012 2014
Szczegóły
Organizacja

Europa

Termin

18 maja – 22 września 2013

Zwycięzca

 Anglia

W obydwu turniejach zwyciężyli Anglicy broniąc tym samym tytułu sprzed roku, pozostałe miejsca na podium zajęli Francuzi i Rosjanie[1][2][3][4][5].

Informacje ogólneEdytuj

Mistrzostwa zostały rozegrane w formie sześciu turniejów w dwunasto- lub ośmiozespołowej obsadzie – po dwa na każdym poziomie rozgrywek[6][7].

Mistrzem Europy zostawała drużyna, która po rozegraniu dwóch turniejów w czerwcu i sierpniu – w Lyonie i Bukareszcie – zgromadziła najwięcej punktów, które były przyznawane za zajmowane w nich miejsca[8][9]:

Miejsce Punkty
1 20
2 18
3 15
4 14
5 12
6 10
7 7
8 6
9 4
10 3
11 2
12 1

W przypadku tej samej liczby punktów ich lokaty były ustalane kolejno na podstawie[7]:

  1. lepszego bilansu punktów zdobytych i straconych;
  2. większej liczby zdobytych przyłożeń;
  3. rzutu monetą.

Reprezentacje zostały podzielone na dwie sześciozespołowe grupy rywalizujące w pierwszej fazie w ramach grup systemem kołowym, po czym nastąpiła faza pucharowa – dwie czołowe drużyny z każdej grupy awansowały do półfinałów, zespoły z miejsc trzeciego i czwartego do turnieju Plate, a pozostałe walczyły o Bowl. W fazie grupowej spotkania toczone były bez ewentualnej dogrywki, za zwycięstwo, remis i porażkę przysługiwały odpowiednio trzy, dwa i jeden punkt, brak punktów natomiast za nieprzystąpienie do meczu. W przypadku remisu w fazie pucharowej organizowana była dogrywka składająca się z dwóch pięciominutowych części, z uwzględnieniem reguły nagłej śmierci[10].

Przystępujące do turnieju reprezentacje mogły liczyć maksymalnie dwunastu zawodników. Rozstawienie w każdych zawodach następowało na podstawie wyników poprzedniego turnieju, a w przypadku pierwszych zawodów – na podstawie rankingu z poprzedniego roku[11].

Pomiędzy dywizjami istniał system awansów i spadków – po zakończonym sezonie najsłabsza reprezentacja z Grand Prix Series oraz i dwie z Dywizji A zostały relegowane do niższych klas rozgrywkowych, a ich miejsce zajęli zwycięzcy zawodów odpowiednio Dywizji A oraz obu turniejów Dywizji B[12][7].

TurniejeEdytuj

Lyon (8-9 czerwca)Edytuj

Miejsce Reprezentacja
1   Anglia
2   Rosja
3   Francja
4   Walia
5   Portugalia
6   Szkocja
7   Hiszpania
8   Rumunia
9   Włochy
10   Niemcy
11   Ukraina
12   Gruzja
  Półfinały Finał
             
09 czerwca 2013
   Walia 12  
   Rosja 14  
 
09 czerwca 2013
       Rosja 5
     Anglia 33
 
 
Mecz o 3. miejsce
09 czerwca 2013 09 czerwca 2013
   Anglia 21    Walia  10
   Francja 7      Francja  12

Bukareszt (21-22 września)Edytuj

Miejsce Reprezentacja
1   Anglia
2   Francja
3   Rosja
4   Włochy
5   Portugalia
6   Gruzja
7   Szkocja
8   Niemcy
9   Rumunia
10   Walia
11   Hiszpania
12   Ukraina
  Półfinały Finał
             
22 września 2013
   Anglia 24  
   Rosja 14  
 
22 września 2013
       Anglia 31
     Francja 7
 
 
Mecz o 3. miejsce
22 września 2013 22 września 2013
   Włochy 0    Rosja  31
   Francja 21      Włochy  7

Klasyfikacja końcowa[13]Edytuj

Poz. Drużyna LYO BUK Ogółem
Punkty +/- Punkty +/- Punkty +/-
    Anglia 20 +142 20 +122 40 +264
    Francja 15 +64 18 +68 33 +132
    Rosja 18 +55 15 +62 33 +117
4   Portugalia 12 +3 12 +24 24 +27
5   Włochy 4 -47 14 -52 18 -99
6   Walia 14 +138 3 -39 17 +99
7   Szkocja 10 -21 7 +22 17 +1
8   Gruzja 1 -73 10 -10 11 -83
9   Rumunia 6 -40 4 -1 10 -41
10   Hiszpania 7 -45 2 +22 9 -23
11   Niemcy 3 -58 6 -21 9 -79
12   Ukraina 2 -118 1 -197 3 -315

PrzypisyEdytuj

  1. England won the Lyon 7's Grand Prix Series for the third time (ang.). rugbyeurope.eu. [dostęp 2015-08-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-05)].
  2. England Sevens get World Cup boost in Lyon (ang.). irb.com @ web.archive.org. [dostęp 2015-08-22].
  3. England dominates the European Rugby Seven (ang.). rugbyeurope.eu. [dostęp 2015-08-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-05)].
  4. Romania locul 9 in clasamentul general la rugby in 7 (rum.). frr.ro. [dostęp 2015-08-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-04)].
  5. GPS: Anglicy obronili tytuł – 23/09/2013 (ang.). old.pzrugby.pl. [dostęp 2015-08-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-17)].
  6. Tournament Manual, s. 7, 12
  7. a b c MEN’S EUROPEAN 7’S CHAMPIONSHIP 2013 Group A & B – Tournament Manual (ang.). rugbyeurope.eu. [dostęp 2015-08-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-08)].
  8. Tournament Manual, s. 12–13
  9. Start of the 2013 7's Grand Prix Series (ang.). rugbyeurope.eu. [dostęp 2015-08-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-03-21)].
  10. Tournament Manual, s. 13–17
  11. Tournament Manual, s. 7, 10, 13
  12. Tournament Manual, s. 13
  13. 2013 Ranking 7s Grand Prix Series competition (ang.). rugbyeurope.eu. [dostęp 2015-08-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-10-08)].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj