Mona-Lisa Pursiainen

fińska lekkoatletka, sprinterka

Elvor Mona-Lisa Pursiainen z domu Strandvall (ur. 21 czerwca 1951 w Kronoby, zm. 7 sierpnia 2000 w Kauniainen[1]) – fińska lekkoatletka, sprinterka, dwukrotna medalistka mistrzostw Europy w 1974.

Mona-Lisa Pursiainen
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 21 czerwca 1951
Kronoby
Data i miejsce śmierci 7 sierpnia 2000
Kauniainen
Wzrost 170 cm
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Finlandia
Mistrzostwa Europy
srebro Rzym 1974 sztafeta 4 × 400 m
brąz Rzym 1974 bieg na 200 m
Uniwersjada
złoto Moskwa 1973 bieg na 100 m
złoto Moskwa 1973 bieg na 200 m
srebro Rzym 1975 bieg na 100 m
srebro Rzym 1975 bieg na 200 m

Zajęła 8. miejsce w sztafecie 4 × 400 metrów oraz odpadła w eliminacjach biegu na 100 metrów na mistrzostwach Europy w 1969 w Atenach. Na kolejnych mistrzostwach Europy w 1971 w Helsinkach odpadła w półfinale biegu na 400 metrów i zajęła 7. miejsce w biegu sztafetowym 4 × 400 metrów[2].

Na igrzyskach olimpijskich w 1972 w Monachium odpadła w półfinale biegu na 400 metrów i eliminacjach sztafety 4 × 100 metrów, a w sztafecie 4 × 400 metrów zajęła 7. miejsce[1]. Odpadła w półfinale biegu na 60 metrów na halowych mistrzostwach Europy w 1973 w Rotterdamie[3]. Zwyciężyła w biegu na 100 metrów i biegu na 200 metrów na uniwersjadzie w 1973 w Moskwie[4]. W tym roku zajmowała czołowe miejsca na listach najlepszych wyników wśród sprinterek: 4. miejsce w biegu na 100 metrów, 3. miejsce w biegu na 200 metrów i 2. miejsce w biegu na 400 metrów[5]. Została wybrana najlepszym sportowcem Finlandii w 1973.

16 lutego 1974 w Vierumäki wyrównała nieoficjalny halowy rekord świata w biegu na 60 metrów czasem 7,1 s (pomiar ręczny)[6]. Na halowych mistrzostwach Europy w 1974 w Göteborgu poprawiła w półfinale nieoficjalny halowy rekord świata w biegu na tym dystansie przy pomiarze automatycznym rezultatem 7,22 s, który utraciła tego samego dnia w finale na rzecz Renate Stecher z Niemieckiej Republiki Demokratycznej, która uzyskała czas 7,16 s[7][8].

Zdobyła srebrny medal w sztafecie 4 × 400 metrów (która biegła w składzie: Marika Eklund, Pursiainen, Pirjo Wilmi i Riitta Salin), brązowy medal w biegu na 200 metrów, przegrywając tylko z Ireną Szewińską i Renate Stecher oraz zajęła 6. miejsce w biegu na 100 metrów na mistrzostwach Europy w 1974 w Rzymie[9]. Zdobyła srebrne medale w biegach na 100 metrów i na 200 metrów na uniwersjadzie w 1975 w Rzymie[4]. Odpadła w półfinale biegu na 60 metrów na halowych mistrzostwach Europy w 1976 w Monachium[10].

Na igrzyskach olimpijskich w 1976 w Montrealu Pursiainen zajęła 6. miejsce w sztafecie 4 × 400 metrów (która biegła w tym samym składzie, co na mistrzostwach Europy w 1974) oraz odpadła w ćwierćfinałach biegów na 100 metrów i na 200 metrów[1]. Na mistrzostwach Europy w 1978 w Pradze startowała tylko w sztafecie 4 × 400 metrów, która nie zakwalifikowała się do finału[11].

Pursiainen była mistrzynią Finlandii w biegu na 100 metrów w latach 1967–1970 i 1973–1977, w biegu na 200 metrów w latach 1967–70 oraz w biegu na 400 metrów w 1970[12], a także halową mistrzynią swego kraju w biegu na 60 metrów w 1973, 1974 i 1977 oraz biegu na 400 metrów w 1975[13].

Sześciokrotnie poprawiała rekord Finlandii w biegu na 100 metrów do czasu 11,19 s, uzyskanego 4 sierpnia 1973 w Warszawie. Była dziewięciokrotną rekordzistką swego kraju w biegu na 200 metrów. Jej najlepszy rezultat 22,39 s osiągnięty 20 sierpnia 1973 w Moskwie jest do tej pory (listopad 2019) rekordem Finlandii[14]. Trzykrotnie poprawiała rekord swego kraju w biegu na 400 metrów do wyniku 51,27 s (16 września 1973 w Helsinkach), osiem razy w sztafecie 4 × 100 metrów do czasu 43,95 s (30 sierpnia 1975 w Helsinkach) i również 8. razy w sztafecie 4 × 400 metrów do rezultatu 3:25,7 (8 września 1974 w Rzymie)[15]. Również ten ostatni rezultat jest obecnym (listopad 2019) rekordem Finlandii[14].

Zmarła w 2000 na raka piersi.

Stryj Pursiainen Börje Strandvall był lekkoatletą sprinterem, dwukrotnym olimpijczykiem[1].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Mona-Lisa Strandvall-Pursiainen Biography and Olympic Results, sports-reference.com [dostęp 2019-11-23] (ang.).
  2. Berlin 2018 Leichtatletik – EM Statistics Handbook, European Athletics, s. 534–535, 537, 543, 545 [dostęp 2019-11-23] (ang.).
  3. European Athletics Indoor Championships – Glasgow 2019, Statistics Handbook, European Athletics, s. 431–432 [dostęp 2019-11-23] (ang.).
  4. a b World Student Games (Universiade – Women), GBRAthletics [dostęp 2019-11-23] (ang.).
  5. Mona-Lisa Pursiainen (neé Strandvall), Track and Field Statistics [dostęp 2019-11-23] (ang.).
  6. Alain Bouillé (red.): L’Athlétisme européen en salle. Paryż: Fédération Française d’Athlétisme, 1994, s. 117. ISBN 2-9095528-06-5.
  7. European Athletics Indoor Championships – Glasgow 2019, Statistics Handbook, European Athletics, s. 436 [dostęp 2019-11-23] (ang.).
  8. Alain Bouillé (red.): L’Athlétisme européen en salle. Paryż: Fédération Française d’Athlétisme, 1994, s. 118. ISBN 2-9095528-06-5.
  9. Berlin 2018 Leichtatletik – EM Statistics Handbook, European Athletics, s. 550, 553 [dostęp 2019-11-23] (ang.).
  10. European Athletics Indoor Championships – Glasgow 2019, Statistics Handbook, European Athletics, s. 445 [dostęp 2019-11-23] (ang.).
  11. Berlin 2018 Leichtatletik – EM Statistics Handbook, European Athletics, s. 561 [dostęp 2019-11-23] (ang.).
  12. Finnish Championships, GBRAthletics [dostęp 2019-11-23] (ang.).
  13. Finnish Indoor Championships, GBRAthletics [dostęp 2019-11-23] (ang.).
  14. a b Yleisurheilun Suomen parhaat kautta aikojen, apulanta.fi [dostęp 2019-11-23] (fiń.).
  15. Janusz Waśko, John Brant, Györgyi Csiki, Andrzej Socha: Golden Century of IAAF Records. National Records Evolution 1912-2012. Zamość: 2013, s. 212, 221, 229, 360 i 371. ISBN 978-83-62033-30-0.