Monaster Trójcy Świętej Aleksandra Świrskiego

Monaster Trójcy Świętej Aleksandra Świrskiegoprawosławny męski klasztor w obwodzie leningradzkim, w odległości 21 km od miasta Łodiejnoje Pole, w jurysdykcji eparchii tichwińskiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.

Monaster Trójcy Świętej Aleksandra Świrskiego
Свято-Троицкий Александра Свирского монастырь
Ilustracja
Widok ogólny
Państwo  Rosja
Obwód  leningradzki
Miejscowość
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Eparchia tichwińska
Ihumen Antoni (Gutnik)[1].
Klauzura nie
Obiekty sakralne
Sobór Trójcy Świętej
Sobór Przemienienia Pańskiego
Cerkiew Świętych Zachariasza i Elżbiety
Założyciel klasztoru Aleksander Świrski
Fundator Wasyl III
Materiał budowlany kamień
Data budowy od pocz. XVI w.
Data zamknięcia 1918
Data reaktywacji 1997
Położenie na mapie obwodu leningradzkiego
Mapa konturowa obwodu leningradzkiego, u góry po prawej znajduje się punkt z opisem „Monaster Trójcy Świętej Aleksandra Świrskiego”
Położenie na mapie Rosji
Mapa konturowa Rosji, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Monaster Trójcy Świętej Aleksandra Świrskiego”
Ziemia60°46′46″N 33°19′00″E/60,779444 33,316667
Strona internetowa klasztoru

Patronem klasztoru jest Trójca Święta; wymienianie w nazwie świętego mnicha Aleksandra Świrskiego wskazuje na osobę założyciela wspólnoty.

Monaster został założony pod koniec XV stulecia przez mnicha Aleksandra. Najstarszą częścią kompleksu jego budynków jest wzniesiona w 1533 w stylu nowogrodzkim cerkiew Opieki Matki Bożej, której fundatorem był wielki książę moskiewski Wasyl III. Z 1644 pochodzi sobór Przemienienia Pańskiego, zaś z 1791 – sobór Trójcy Świętej, zbudowany na miejscu drewnianej cerkwi, wzniesionej jeszcze przez twórcę wspólnoty. W 1685 w klasztorze powstała cerkiew Świętych Zachariasza i Elżbiety, zaś w 1718 – cerkiew św. Jana Damasceńskiego. Wszystkie budowle były fundacjami zamożnej rosyjskiej szlachty i kupców.

W XIX stuleciu klasztor był nieformalnie określany jako Północna Ławra, posiadał 27 placówek filialnych i skitów. Głównym przedmiotem kultu w monasterze pozostawały relikwie jego założyciela.

Po 1918 klasztor został zamknięty przez władze radzieckie. Przełożony wspólnoty, archimandryta Eugeniusz (Trofimow), został rozstrzelany, inni mnisi zmuszeni do wyjazdu z klasztoru. Budynki pełniły następnie różne funkcje: więzienia, koszar, domu inwalidów, sowchozu, szpitala psychiatrycznego.

W 1997 Rosyjski Kościół Prawosławny odzyskał część budynków monasterskich i reaktywował wspólnotę.

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj