Monaster Trójcy Świętej w Brajłowie

Monaster Trójcy Świętejprawosławny klasztor w Brajłowie, w eparchii winnickiej Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego.

Monaster Trójcy Świętej
Свято-Троїцький жіночий монастир
Ilustracja
Sobór monasterski
Państwo

 Ukraina

Obwód

 winnicki

Miejscowość

Brajłów

Kościół

Ukraiński Kościół Prawosławny Patriarchatu Moskiewskiego

Eparchia

winnicka

Ihumenia

Antonina (Stecenko)

Klauzura

nie

Typ monasteru

żeński

Obiekty sakralne
Cerkiew

św. Mikołaja

Data budowy

1845

Data zamknięcia

1962

Data reaktywacji

1990

Położenie na mapie obwodu winnickiego
Mapa konturowa obwodu winnickiego, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Monaster Trójcy Świętej”
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa konturowa Ukrainy, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Monaster Trójcy Świętej”
Ziemia49°06′22″N 28°10′08″E/49,106111 28,168889

Pierwszy prawosławny klasztor w Brajłowie został założony w 1635 przez Michała Kropiwnickiego, za zgodą króla Władysława IV. W XVIII w. wspólnota przyjęła unię, jednak w 1780 zakonnicy zlikwidowali klasztor z braku środków na dalsze funkcjonowanie. W 1786 na krótko wrócili do Brajłowa[1].

W 1845 do Brajłowa został przeniesiony żeński monaster Trójcy Świętej w Winnicy, funkcjonujący w tej miejscowości od 1795 (wcześniej należał do unitów). Zakonnicom przekazano zrujnowane obiekty klasztoru trynitarzy, zlikwidowanego w 1832. Monaster posiadał status klasztoru I klasy, w jego ramach działały trzy cerkwie: Trójcy Świętej (przebudowana z kościoła), Świętych Antoniego i Teodozjusza Pieczerskich oraz św. Mikołaja. Mniszki prowadziły szkołę dla dziewczynek-sierot oraz dla córek diakonów[1].

Po rewolucji październikowej władze radzieckie odebrały mniszkom większość budynków mieszkalnych, pozostawiając wspólnocie tylko jeden dom. W 1925 klasztor zamieszkiwało 145 sióstr, z czego 92 były niezdolne do pracy z powodu podeszłego wieku. Mniszki utrzymywały wspólnotę własną pracą – szyciem i pracą w polu w wiejskich spółdzielniach (dawne grunty klasztorne zostały skonfiskowane). W 1932 monaster został całkowicie zlikwidowany[1]. Klasztor otwarto ponownie w 1942; działał do 1962, kiedy został ponownie zamknięty[1].

Zabudowania monasteru zostały zwrócone Kościołowi prawosławnemu w 1989, w roku następnym w zdewastowanej cerkwi odprawiono po raz pierwszy od zamknięcia Świętą Liturgię. Stopniowo remontowane były kolejne budynki, do użytku liturgicznego oddano cerkiew św. Mikołaja[1].

PrzypisyEdytuj