Monaster Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni w Bieżecku

Monaster Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni – zniszczony męski klasztor prawosławny w Bieżecku.

Monaster Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni
Введенский монастырь
Państwo  Rosja
Miejscowość Bieżeck
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Rodzaj klasztoru monaster
Eparchia twerska
Klauzura nie
Typ monasteru męski
Obiekty sakralne
Cerkiew Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni
Cerkiew św. Sergiusza z Radoneża
Założyciel klasztoru św. Nektariusz Bieżecki
Styl ruski
Materiał budowlany cegła
Data zamknięcia po 1722
Data zburzenia lata 30. XX wieku
Data reaktywacji nie reaktywowany
brak współrzędnych

Założycielem klasztoru był późniejszy święty mnich Nektariusz Bieżecki, który zainicjował powstanie wspólnoty monastycznej w połowie XV w. Mnisi skupili się wokół dwóch cerkwi: Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni i św. Sergiusza z Radoneża. Dzięki nadaniom ziemskim uzyskiwanym od kolejnych władców Rosji (po raz pierwszy w 1588) oraz darom prywatnym monaster zyskał znaczny majątek; w 1627 został jednak zniszczony w czasie wojen polsko-rosyjskich. Odbudowę kompleksu klasztornego sfinansował Siemion Zaborowski, który opłacił budowę kamiennej dzwonnicy i cerkwi – pierwszych murowanych obiektów w Bieżecku. W 1682, już po śmierci fundatora, dokonano poświęcenia nowej cerkwi Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni.

W XVIII stuleciu monaster przestał otrzymywać prywatne dary, co doprowadziło do jego upadku. W 1722 stracił status niezależnej wspólnoty mniszej, stając się filią monasteru św. Antoniego w Krasnochołmsku. W tym samym stuleciu cerkiew św. Sergiusza z Radoneża została rozebrana, zaś dotychczasowa główna świątynia monasterska została zmieniona w parafialną. Oznaczało to całkowitą likwidację monasteru męskiego w Bieżecku. Jedyna ocalała z niego cerkiew w połowie XIX wieku była już w złym stanie technicznym; całkowitej wymiany wymagał m.in. ikonostas oraz większość ikon. Tylko stojąca obok świątyni dzwonnica zachowała się w dobrym stanie.

Cerkiew Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni została pozbawiona resztek wyposażenia po rewolucji październikowej, a następnie całkowicie zniszczona w latach 30. XX wieku. Przetrwała jedynie dzwonnica.

BibliografiaEdytuj