Monaster Zwiastowania w Nieżynie

Monaster Zwiastowania (ukr. Благовіщенський монастир) – prawosławny kompleks klasztorny w Nieżynie, wybudowany według projektu G. Ustinowa w pierwszej połowie XVIII w.

Monaster Zwiastowania
Благовіщенський монастир
Distinctive emblem for cultural property.svg nr rej. 74-104-9002
Ilustracja
Remontowany sobór Zwiastowania
(stan w 2017 r.)
Państwo  Ukraina
Obwód  czernihowski
Miejscowość Nizhyn gerb.png Nieżyn
Kościół Ukraiński Kościół Prawosławny Patriarchatu Moskiewskiego
Rodzaj klasztoru monaster
Eparchia nieżyńska
Klauzura nie
Typ monasteru męski
Obiekty sakralne
Sobór Zwiastowania
Cerkiew Świętych Piotra i Pawła
Założyciel klasztoru metropolita riazański Stefan (Jaworski)
Data budowy 1702
Data zamknięcia lata 30. XX wieku
Data reaktywacji 1999
Położenie na mapie obwodu czernihowskiego
Mapa konturowa obwodu czernihowskiego, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Nieżyn, monaster Zwiastowania”
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa konturowa Ukrainy, u góry znajduje się punkt z opisem „Nieżyn, monaster Zwiastowania”
51,0482°N 31,8846°E/51,048180 31,884634

HistoriaEdytuj

Inicjatorem budowy cerkwi, a następnie klasztoru, był metropolita riazański i locum tenens Patriarchatu Moskiewskiego Stefan (Jaworski), który w 1702 osobiście wybrał miejsce pod jego budowę. Poświęcenie soboru, zwanego Nazaretem Bogurodzicy, nastąpiło 14 lat później. W 1721 metropolita przekazał cerkwi swoją bogatą bibliotekę z zaleceniem ochrony i poszerzania jej zbiorów (została po śmierci hierarchy przewieziona do Charkowa), a następnie postanowił sfinansować również organizację męskiego monasteru. Prace zostały ukończone jeszcze w pierwszej połowie XVIII w., jednak już po kilku dekadach istnienia monaster poważnie ucierpiał na skutek pożaru i władze kościelne planowały jego zamknięcie. Protesty mieszkańców Nieżyna i przeprowadzona przez nich zbiórka pieniędzy na odbudowę obiektu pozwoliły jednak na zachowanie klasztoru. Ostatnie prace renowacyjne zostały przeprowadzone w latach 1803–1823 przez zespół pod kierownictwem Wiktora Czerniajewa, który dobudował do istniejących gmachów niewielką cerkiew Świętych Piotra i Pawła.

W czasach stalinowskich klasztor został przejęty przez państwo i zaadaptowany na magazyn. Całkowicie zniszczone lub rozgrabione zostało oryginalne wyposażenie monasteru, w tym dwa szczególnie czczone przez miejscową społeczność wizerunki: Korsuńską Ikonę Matki Bożej i wielkiego męczennika Jerzego. Przebudowano również jego ściany zewnętrzne, przebijając przez dziedziniec drogę dla traktorów. Nowa renowacja budynku, mająca na celu zwrócenie go wiernym, rozpoczęła się dopiero w 1999 i trwa nadal.

BibliografiaEdytuj