Otwórz menu główne

Sezon NHL 2011/2012 – 94. sezon gry National Hockey League, a 95. jej działalności. Pierwsze mecze sezonu odbyły się 6 października 2011 roku. W tym dniu odbyło się trzy spotkania, w tym konfrontacja drużyn: Philadelphia Flyers oraz obrońcą tytułu mistrzowskiego Boston Bruins[1]. Po raz piąty sezon rozpoczął się meczami w Europie. Rozegrane zostały one w dniach 7-8 października w trzech miastach: Helsinkach, Sztokholmie oraz w Berlinie w ramach NHL Premiere[2]. 29 stycznia 2012 roku w Ottawie w hali Scotiabank Place rozegrany został NHL All-Star Game[3]. Sezon zasadniczy zakończył się 7 kwietnia 2012 roku. Cztery dni później rozegrany został pierwszy mecz playoff. Ostatni mecz finałowy Pucharu Stanleya rozegrano 11 czerwca.

NHL 2011/2012
2010/2011 2012/2013
Sezon regularny
Termin 6 października 2011-7 kwietnia 2012
Liczba drużyn 30
Liczba kolejek 82
Mecze 1230
Strzelone gole 6726 (5.47 na mecz)
Najskuteczniejszy zawodnik Rosja Jewgienij Małkin
(Pittsburgh Penguins)
Presidents’ Trophy Vancouver Canucks
Playoff
Mecze 85
Strzelone gole 414 (4.87 na mecz)
Mistrz Konferencji Zachodniej Los Angeles Kings
Mistrz Konferencji Wschodniej New Jersey Devils
Najskuteczniejszy zawodnik Słowenia Anže Kopitar
(Los Angeles Kings)
MVP Stany Zjednoczone Jonathan Quick
(Los Angeles Kings)
Puchar Stanleya
Mistrz Los Angeles Kings
Finalista New Jersey Devils

Po zakończeniu poprzedniego sezonu klub Atlanta Thrashers zmienił siedzibę na Winnipeg[4] i postanowiono, że od tego sezonu będzie występował pod nazwą Winnipeg Jets[5]. Jest to pierwsze przeniesienie zespołu NHL od sezonu 1997/1998 kiedy to drużyna Hartford Whalers przeniosła się do Raleigh zmieniając nazwę na Carolina Hurricanes. NHL po tej zmianie nie przeprowadziła reorganizacji ligi przez co Jets zajęli miejsce Thrashers w dywizji południowo-wschodniej.

Wydarzenia przedsezonoweEdytuj

NHL Entry Draft 2011Edytuj

Osobny artykuł: NHL Entry Draft 2011.

W dniach 24-25 czerwca 2011 roku w stolicy stanu MinnesotaSaint Paul w hali Xcel Energy Center[6] odbył się czterdziesty dziewiąty w historii draft, w którym drużyny NHL mogą wybrać zawodników, którzy urodzili się pomiędzy 1 stycznia 1991 a 14 września 1993 roku[7]. Z numerem pierwszym wybranym został Kanadyjczyk Ryan Nugent-Hopkins, pochodzący z klubu Red Deer Rebels, środkowy ten został wybrany przez drużynę Edmonton Oilers. Łącznie zostało wybranych 211 graczy z 11 państw: 82 z Kanady, 60 ze Stanów Zjednoczonych, Szwecji, Czech, Finlandii, Rosji, Słowacji, Niemiec, Norwegii, Szwajcarii, Danii.

W pierwszej trójce draftu znaleźli się również: szwedzki prawoskrzydłowy - Gabriel Landeskog, który przeszedł do Colorado Avalanche. Trzecim zawodnikiem draftu był Kanadyjczyk, środkowy - Jonathan Huberdeau, który przeszedł do Florida Panthers.

Mecze towarzyskie w EuropieEdytuj

Cztery drużyny NHL rozegrały przed rozpoczęciem sezonu mecze w Europie z miejscowymi drużynami w ramach NHL Premiere Challenge. Cztery mecze, w czterech różnych państwach zagrała drużyna New York Rangers i wygrała 3 z nich, ulegając tylko szwajcarskiej drużynie EV Zug. Pozostałe trzy drużyny, Anaheim Ducks, Los Angeles Kings i Buffalo Sabres, zagrały po jednym meczu i wszystkie zwyciężyły[8].

Data Hala Drużyna europejska Drużyna NHL Wynik
29 września Tesla Arena, Praga   Sparta Praga New York Rangers 0:2
30 września Scandinavium, Göteborg   Frölunda HC New York Rangers 2:4
2 października Ondrej Nepela Arena, Bratysława   Slovan Bratysława New York Rangers 1:4
3 października Bossard Arena, Zug   EV Zug New York Rangers 8:4
4 października Hartwall Areena, Helsinki   Jokerit Anaheim Ducks 3:4 d.
4 października O2 World Hamburg, Hamburg   Hamburg Freezers Los Angeles Kings 4:5
4 października SAP Arena, Mannheim   Adler Mannheim Buffalo Sabres 3:8

Sezon zasadniczyEdytuj

Każda z 30 drużyn rozegra w sumie 82 meczów sezonu zasadniczego - 24 meczów z drużynami z tej samej dywizji, 40 meczów z drużynami z pozostałych dywizji tej samej konferencji oraz 18 meczów z drużynami opozycyjnej konferencji[9].

NHL PremiereEdytuj

Cztery drużyny, które rozgrywały mecze towarzyskie w Europie, zagrały ze sobą 7 i 8 października w ramach NHL Premiere. Drużyny zmierzyły się w Szwecji, Finlandii oraz po raz pierwszy w Niemczech. Pierwszego dnia Anaheim podjęło Buffalo w Hartwall Arena w Helsinkach, a NY Rangers Los Angeles w Ericsson Globe w Sztokholmie. Następnego dnia mecze rozegrały NY Rangers z Anaheim w Sztokholmie oraz Buffalo z Los Angeles w O2 World w Berlinie[8].

Data Miejsce Drużyna 1 Drużyna 2 Wynik
7 października   Helsinki Anaheim Ducks Buffalo Sabres 1:4
7 października   Sztokholm Los Angeles Kings New York Rangers 3:2
8 października   Sztokholm Anaheim Ducks New York Rangers 2:1
8 października   Berlin Buffalo Sabres Los Angeles Kings 4:2

NHL Winter ClassicEdytuj

2 stycznia 2012 roku odbyła się piąta edycja NHL Winter Classic. Mecz rozegrany został na stadionie Citizens Bank Park w Filadelfii. Gospodarze - Philadelphia Flyers podejmowali New York Rangers. Po raz pierwszy NHL Winter Classic odbyło się 2 stycznia, a nie jak to miało miejsce w poprzednich latach pierwszego. Dla drużyny z Filadelfii był to drugi taki mecz. Pierwszy zagrali w 2010 roku na Fenway Park w Bostonie przeciwko Boston Bruins i przegrali 2:1[10]. W tej edycji również Flyers przegrali jedną bramką, ulegając drużynie z Nowego Jorku rezultatem 2:3[11]. Nie zaplanowano jak w poprzednim sezonie meczu Heritage Classic[12].

Weekend GwiazdEdytuj

Weekend Gwiazd rozpoczął się 26 stycznia draftem w Casino du Lac-Leamy na przedmieściach miasta organizatora - Ottawy w Gatineau. Wyboru dokonywali: Szwed Daniel Alfredsson – przedstawiciel gospodarzy oraz Zdeno Chára – przedstawiciel zdobywcy Pucharu Stanleya. Po zwycięstwie w losowaniu pierwszego wyboru dokonał Chara, który wybrał Rosjanina Pawieła Daciuka[13]. Dwa dni później odbył się w sobotę 28 stycznia odbył się konkurs umiejętności. W pierwszej części weekendu gwiazd zwyciężyła drużyna Alfredssona zwyciężając wynikiem 21:12[14]. Podczas konkursu na najmocniejszy strzał Zdeno Chára poprawił dotychczasowy rekord NHL, również ustanowiony przez niego. Nowy rekord wynosi obecnie 175,1 km/h[15]. W niedzielę 29 stycznia 2012 roku odbył się o godzinie 16:00 czasu miejscowego NHL All-Star Game – mecz gwiazd[16]. Zwyciężyła w nim drużyna Cháry zwyciężając 12:9. Najbardziej wartościowym zawodnikiem meczu został wybrany Słowak - Marián Gáborík[17].

TabelaEdytuj

Klasyfikacja końcowa[18]

Konferencja Wschodnia
Dywizja Atlantycka
Lp. Drużyna M Z P DK Br Bl Pkt
1   New York Rangers 82 51 24 7 226-187 +39 109
2   Pittsburgh Penguins 82 51 25 6 282-221 +61 108
3   Philadelphia Flyers 82 47 26 9 264-232 +32 103
4   New Jersey Devils 82 48 28 6 228-209 +19 102
5   New York Islanders 82 34 37 11 203-255 -52 79
Dywizja Północno-wschodnia
Lp. Drużyna M Z P DK Br Bl Pkt
1   Boston Bruins 82 49 29 4 269-202 +67 102
2   Ottawa Senators 82 41 31 10 249-240 +9 92
3   Buffalo Sabres 82 39 32 11 218-230 -12 89
4   Toronto Maple Leafs 82 35 37 10 231-264 -33 80
5   Montreal Canadiens 82 31 35 16 212-226 -14 78
Dywizja Południowo-zachodnia
Lp. Drużyna M Z P DK Br Bl Pkt
1   Florida Panthers 82 38 26 18 203-227 -24 94
2   Washington Capitals 82 42 32 8 222-230 -7 92
3   Tampa Bay Lightning 82 38 36 8 235-281 -46 84
4   Winnipeg Jets 82 37 35 10 225-246 -21 84
5   Carolina Hurricanes 82 33 33 16 213-243 -30 82
Konferencja Zachodnia
Dywizja Centralna
Lp. Drużyna M Z P DK Br Bl Pkt
1   St. Louis Blues 82 49 22 11 210-165 +45 109
2   Nashville Predators 82 48 26 8 237-210 +27 104
3   Detroit Red Wings 82 48 28 8 248-203 +45 102
4   Chicago Blackhawks 82 45 26 11 248-238 +10 101
5   Columbus Blue Jackets 82 29 46 7 202-262 -60 65
Dywizja Północno-zachodnia
Lp. Drużyna M Z P DK Br Bl Pkt
1   Vancouver Canucks 82 51 22 9 249-198 +51 111
2   Calgary Flames 82 37 29 16 202-226 -24 90
3   Colorado Avalanche 82 41 35 6 208-220 -12 88
4   Minnesota Wild 82 35 36 11 177-226 -49 81
5   Edmonton Oilers 82 32 40 10 212-239 -27 74
Dywizja Pacyficzna
Lp. Drużyna M Z P DK Br Bl Pkt
1   Phoenix Coyotes 82 42 27 13 216-204 +12 97
2   San Jose Sharks 82 43 29 10 228-210 +18 96
3   Los Angeles Kings 82 40 27 15 194-179 +15 95
4   Dallas Stars 82 42 35 5 211-222 -11 89
5   Anaheim Ducks 82 34 36 12 204-231 -27 80
Legenda: Lp. - miejsce, M - mecze, Z - zwycięstwa, P - porażki, DK – porażki po dogrywce lub rzutach karnych, Br - bramki, Bl - bilans bramkowy, Pkt - punkty     = mistrz dywizji,     = awans do playoff

StatystykiEdytuj

Statystyki zaktualizowane po wszystkich 1230 meczach:[19]

Zawodnicy z pola:

Gole Asysty Punkty +/-
  Steven Stamkos 60   Henrik Sedin 67   Jewgienij Małkin 109   Patrice Bergeron +36
  Jewgienij Małkin 50   Claude Giroux 65   Steven Stamkos 97   Tyler Seguin +34
  Marian Gaborik 41   Jewgienij Małkin 59   Claude Giroux 93   Zdeno Chára +33
  James Neal 40   Erik Karlsson 59   Jason Spezza 84   Chris Kelly +33
  Aleksandr Owieczkin 38   Joe Thornton 59   Ilja Kowalczuk 83   Brad Marchand +31

Bramkarze:[20][21]

Obrony (w %) GAA[22] Shutouty Zwycięstwa
  Brian Elliott .940   Brian Elliott 1.56   Jonathan Quick 10   Pekka Rinne 43
  Cory Schneider .937   Jonathan Quick 1.95   Brian Elliott 9   Marc-Andre Fleury 42
  Henrik Lundqvist .930   Cory Schneider 1.96   Henrik Lundqvist 8   Henrik Lundqvist 39
  Mike Smith .930   Henrik Lundqvist 1.97   Mike Smith 8   Mike Smith 38
  Jonathan Quick .929   Jaroslav Halák 1.97   Jaroslav Halák 6   Jimmy Howard 35

PlayoffEdytuj

RozstawienieEdytuj

Po zakończeniu sezonu zasadniczego 16 zespołów zapewniło sobie start w fazie playoff. Drużyna Vancouver Canucks zdobywca Presidents’ Trophy uzyskała najlepszy wynik w lidze zdobywając w 82 spotkaniach 111 punktów. Jest to najwyżej rozstawiona drużyna. Kolejne miejsce rozstawione uzupełniają mistrzowie dywizji: New York Rangers, Boston Bruins, Florida Panthers, St. Louis Blues oraz Phoenix Coyotes.

Konferencja WschodniaEdytuj

  1. New York Rangers – mistrz dywizji atlantyckiej i konferencji wschodniej w sezonie zasadniczym oraz 109 punktów.
  2. Boston Bruins – mistrz dywizji północno-wschodniej, 102 punkty
  3. Florida Panthers – mistrz dywizji południowo-zachodniej, 94 punkty
  4. Pittsburgh Penguins – 108 punktów (51 zwycięstw)
  5. Philadelphia Flyers – 103 punktów (47 zwycięstw)
  6. New Jersey Devils – 102 punkty (48 zwycięstw)
  7. Washington Capitals – 92 punkty (42 zwycięstwa)
  8. Ottawa Senators – 92 punkty (41 zwycięstw)

Konferencja ZachodniaEdytuj

  1. Vancouver Canucks – mistrz dywizji północno-zachodniej i konferencji zachodniej w sezonie zasadniczym, zdobywca Presidents’ Trophy oraz 111 punktów.
  2. St. Louis Blues – mistrz dywizji centralnej, 109 punktów
  3. Phoenix Coyotes – mistrz dywizji pacyficznej, 97 punktów
  4. Nashville Predators – 104 punkty (48 zwycięstw)
  5. Detroit Red Wings – 102 punkty (48 zwycięstw)
  6. Chicago Blackhawks – 101 punktów (45 zwycięstw)
  7. San Jose Sharks – 96 punktów (43 zwycięstwa)
  8. Los Angeles Kings – 95 punktów (40 zwycięstw)

Drzewko playoffEdytuj

Po zakończeniu sezonu zasadniczego rozpocznie się walka o mistrzostwo ligi w fazie playoff, która rozgrywana będzie w czterech rundach. Drużyna, która zajęła wyższe miejsce w sezonie zasadniczym w nagrodę zostaje gospodarzem ewentualnego siódmego meczu. Z tym, że zdobywca Presidents’ Trophy (w tym wypadku Vancouver Canucks) zawsze jest gospodarzem siódmego meczu. Wszystkie cztery rundy rozgrywane są w formuje do czterech zwycięstw według schematu: 2-2-1-1-1, czyli wyżej rozstawiony rozgrywa mecze: 1 i 2 oraz ewentualnie 5 i 7 we własnej hali. Niżej rozstawiona drużyna rozgrywa mecze w swojej hali: trzeci, czwarty oraz ewentualnie szósty.

  Ćwierćfinały Konferencji Półfinały Konferencji Finały Konferencji Finał Pucharu Stanleya
                                     
1  New York Rangers 4     1  New York Rangers 4  
8  Ottawa Senators 3     7  Washington Capitals 3  


2  Boston Bruins 3 Konferencja Wschodnia
7  Washington Capitals 4  
    1  New York Rangers 2  
  6  New Jersey Devils 4  
3  Florida Panthers 3  
6  New Jersey Devils 4  
4  Pittsburgh Penguins 2   5  Philadelphia Flyers 1
5  Philadelphia Flyers 4     6  New Jersey Devils 4  


  W  New Jersey Devils 2
  Z  Los Angeles Kings 4
1  Vancouver Canucks 1     2  St. Louis Blues 0
8  Los Angeles Kings 4     8  Los Angeles Kings 4  
2  St. Louis Blues 4
7  San Jose Sharks 1  
  3  Phoenix Coyotes 1
  8  Los Angeles Kings 4  
3  Phoenix Coyotes 4  
6  Chicago Blackhawks 2   Konferencja Zachodnia
4  Nashville Predators 4   3  Phoenix Coyotes 4
5  Detroit Red Wings 1     4  Nashville Predators 1  

Finał Pucharu StanleyaEdytuj

Zespół wyżej rozstawiony Zespół niżej rozstawiony Wynik serii Wyniki i terminy meczów
1. 2. 3. 4. 5. 6.
New Jersey Devils Los Angeles Kings 2 : 4 30 maja 2 czerwca 4 czerwca 6 czerwca 9 czerwca 11 czerwca
1:2 1:2 0:4 3:1 2:1 1:6

NagrodyEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Matt Kalman: Flyers spoil party by beating Bruins 2-1 (ang.). nhl.com. [dostęp 6.10.2011].
  2. 2011 NHL Premiere teams, locations revealed (ang.). nhl.com. [dostęp 11.04.2011].
  3. Dave Lozo: NHL announces Ottawa as 2012 All-Star Game host (ang.). nhl.com. [dostęp 15.09.2010].
  4. PAP: NHL: Wielki hokej wraca po 15 latach do Winnipeg (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 20.05.2011].
  5. PAP: Winnipeg Jets zamiast Thrashers (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 25.06.2011].
  6. Wild to host '11 NHL draft (ang.). espn.com. [dostęp 10.04.2010].
  7. NHL Draft Guide (ang.). proicehockey.about.com. [dostęp 21 czerwca 2011].
  8. a b 2011 NHL Premiere teams, locations revealed (ang.). nhl.com. [dostęp 11.04.2011].
  9. NHL owners finally approve schedule change; Nashville sale approved (ang.). thehockeynews.com. [dostęp 29.11.2007].
  10. Reports: Flyers host Rangers, Jan. 2 NHL Winter Classic at Citizens Bank Park in Philadelphia (ang.). nhl.com. [dostęp 13.05.2011].
  11. Rangers turn away Flyers as Mike Rupp, Henrik Lundqvist fuel Winter Classic rally (ang.). espn.go.com. [dostęp 2.01.2012].
  12. Sources: Only 1 outdoor game next year (ang.). espn.go.com. [dostęp 11.06.2011].
  13. jrk: Składy na Mecz Gwiazd wybrane (pol.). hokej.net. [dostęp 27.01.2012].
  14. jrk: Weekend Gwiazd: Chára rekordzistą, Kane Supermanem (WIDEO) (pol.). hokej.net. [dostęp 29.01.2012].
  15. Erin Nicks: Chara sets record while keeping Hardest Shot title (ang.). nhl.com. [dostęp 28.01.2012].
  16. 2012 NHL ALL-STAR WEEKEND - SCHEDULE OF EVENTS (ang.). nhl.com. [dostęp 20.01.2012].
  17. Mnóstwo goli i świetna zabawa w Meczu Gwiazd NHL (pol.). interia.pl. [dostęp 30.01.2012].
  18. 2011–2012 Division Standings (ang.). nhl.com. [dostęp 11.04.2012].
  19. 2011–2012 Regural Season Stats (ang.). nhl.com. [dostęp 31.03.2011].
  20. Dotyczy bramkarzy grających w przynajmniej 1800 minut (30 meczów)
  21. 2011–2012 - Regular Season - Goaltender (ang.). nhl.com. [dostęp 11.04.2012].
  22. Średnia straconych bramek na mecz

Linki zewnętrzneEdytuj