Otwórz menu główne

Nagroda im. Stanisława Ignacego Witkiewicza

Nagroda im. Stanisława Ignacego Witkiewicza (znana również jako Nagroda Witkacego) – nagroda ustanowiona w roku 1983 i przyznawana przez Polski Ośrodek Międzynarodowego Instytutu Teatralnego w Międzynarodowym Dniu Teatru.

Nagroda im. Stanisława Ignacego Witkiewicza
Ilustracja
Stanisław Ignacy Witkiewicz, patron nagrody
Nagroda za za popularyzację polskiego teatru na świecie
Przyznawana przez Polski Ośrodek Międzynarodowego Instytutu Teatralnego
Lokalizacja  Polska
Warszawa
Pierwsze rozdanie 27 marca 1983
Strona internetowa

Historia nagrodyEdytuj

Od 1983 roku Zarząd Polskiego Ośrodka Międzynarodowego Instytutu Teatralnego 27 marca, w Międzynarodowym Dniu Teatru, przyznaje swoje nagrody, które trafiają do cudzoziemców jako dowód uznania ich działalności związanej z propagowaniem teatru i dramaturgii polskiej na świecie[1]. Laureatami mogą być działacze i animatorzy życia teatralnego, aktorzy, reżyserzy, dyrektorzy teatrów, badacze historii polskiego teatru i dramatu, krytycy teatralni, tłumacze, scenografowie. Nagrodę stanowi wizyta w Polsce oraz specjalny dyplom i dzieło sztuki polskiego artysty. Nagrodę wspiera finansowo Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, którego przedstawiciele, wraz z przedstawicielami Instytutu Teatralnego im. Zbigniewa Raszewskiego (prof. Dariusz Kosiński), Instytutu Sztuki Polskiej Akademii Nauk oraz Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie (prof. Barbara Osterlof), zasiadają w Jury nagrody[2][3].

W ramach nagrody[4] Sekcja Krytyków Teatralnych wyróżnia polskich twórców lub instytucję teatralną, promujących rodzimy teatr na świecie, przyznaje również tytuł Teatralnej Książki Roku[1]. W ostatnich latach w Jury Sekcji zasiadały m. in. prof. Magdalena Raszewska (Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie), dr Elżbieta Baniewicz (PWSFTviT im. Leona Schillera w Łodzi) i dr Maria Napiontkowa (Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk)[5].

LaureaciEdytuj

Z tym tematem związana jest kategoria: Laureaci Nagrody im. Stanisława Ignacego Witkiewicza.

Nagrodę im. Stanisława Ignacego Witkiewicza otrzymali m.in.:

Rok przyznania Nagroda Zarządu Polskiego Ośrodka ITI Nagroda

Sekcji Krytyków Teatralnych

Teatralna Książka Roku
2019 Koichi Kuyama   Japonia nie przyznano Jadwiga Rożek-Sieraczyńska[6]
2018 Paul Allain   Anglia Jarosław Bielski
 
Ewa Partyga[7]
2017 Bohdan Kozak   Ukraina Włodzimierz Herman
 
Tomasz Mościcki[8]
2016 Richard Gough   Anglia Andrzej Szczytko
   
Halina Waszkiel[9]
2015 Darja Dominkuš   Słowenia Janina Szarek
 
Beata Guczalska[10]
2014 Philip Arnoult(ang.)   Stany Zjednoczone Andrzej Wirth
   
2013 Manfred Beilharz(niem.)   Niemcy Stefan Sutkowski
 
Ewa Bułhak i Mateusz Żurawski[11]
2012 nie przyznano Diana Poskuta-Włodek[12]
2011 Tuğrul Çetiner   Turcja Białostocki Teatr Lalek

(Marek Waszkiel)
   

Katarzyna Osińska[13]
2010 Monique Stalens   Francja Teatr Pieśń Kozła

(Grzegorz Bral i Anna Bral)
   

Katarzyna Fazan[14]
2009 Irena Lexová   Czechy Śląski Teatr Tańca

(Jacek Łumiński)
 

Małgorzata Komorowska[15]
2008 Ellen Stewart(ang.)   Stany Zjednoczone Ewa Wycichowska
 

Teatr Ósmego Dnia
   

Urszula Aszyk[16]
2007 Biserka Rajčić   Serbia Erwin Axer[17]
2006 Allen Kuharski   Stany Zjednoczone Mariusz Treliński
   
Magdalena Raszewska[18]
2005 Nina Kirlay   Węgry Grzegorz Jarzyna
   
Lidia Kuchtówna[19]
2004 Giovanni Pampiglione   Włochy Teatr Biuro Podróży

(Paweł Szkotak)
 

2003 Dalibor Blažina   Chorwacja Krzysztof Warlikowski
     
Marta Steiner[20]
2002 Jacques Rosner(fr.)   Francja Teatr Provisorium

(Janusz Opryński)
 

Grzegorz Ziółkowski[21]
2001 Andriej Bazilewski   Rosja Tadeusz Bradecki
   
2000 Carla Pollastrelli   Włochy Jerzy Radziwiłowicz
 

Krystian Lupa
   

1999 Andrzej Nils Uggla   Szwecja
1998 Josep Maria de Sagarra Àngel(hiszp.)   Hiszpania Teatr Wierszalin

(Piotr Tomaszuk)
   

Krzysztof Pleśniarowicz[22]
1997 Hendrik Lindepuu(est.)   Estonia Krystyna Meissner
   
1996 Alois Woldan   Austria Andrzej Seweryn
   
1995 Yukio Kudō   Japonia Andrzej Wajda[23]
1994 Hanaa Abdel Fattah Metwaly   Egipt
1993 Nils Åke Nilsson(szw.)   Szwecja Erwin Axer[24]
1992 Richard Demarco   Szkocja Józef Szajna
   
Zygmunt Hübner[25]
1991 Michelle Kokosowski(fr.)   Francja Zbigniew Raszewski[26]
1990 Bonnie Marranca(ang.) i Gautam Dasgupta   Stany Zjednoczone
1989 Roberto Bacci(wł.)   Włochy Teatr Cricot 2

(Tadeusz Kantor)
 

Maria Bojarska[27]
1988 Bolesław Taborski   Wielka Brytania Jerzy Stuhr[28]
1987 Jaroslav Simonides   Czechosłowacja
1986 Henryk Bereska   NRD
1985 Denis Bablet   Francja
1984 Raymonde Temkine   Francja Zofia Jarema[29]

Henryk Tomaszewski[30]

Kazimierz Dejmek[31]     Jerzy Jarocki[32]
     

1983 Alain van Crugten   Belgia,

Daniel Gerould   Stany Zjednoczone

BibliografiaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Warszawa. Nagrody Polskiego Ośrodka ITI przyznane, www.e-teatr.pl [dostęp 2018-04-25].
  2. Wrocław. Nagroda Witkacego dla prof. Kozaka na Dialogu, www.e-teatr.pl [dostęp 2018-04-25].
  3. Warszawa. Nagrody Polskiego Ośrodka Międzynarodowego Instytutu Teatralnego (ITI), www.e-teatr.pl [dostęp 2019-03-27].
  4. Łukasz Maciejewski: Koniec świata wartości. Łódź: Wydawnictwo Biblioteki PWSFTviT, 2017, s. 248. ISBN 978-83-65501-04-2.
  5. Warszawa. Nagrody Polskiego Ośrodka ITI, www.e-teatr.pl [dostęp 2018-04-25].
  6. Warszawa. Nagrody Polskiego Ośrodka Międzynarodowego Instytutu Teatralnego (ITI), www.e-teatr.pl [dostęp 2019-05-27].
  7. Ibsenowskie konstelacje. Ćwiczenia w patrzeniu i czytaniu (wyd. Instytut Sztuki PAN, 2017)
  8. Warszawskie sezony teatralne 1944-1949 (wyd. Fundacja Historia i Kultura, 2016)
  9. Trudne lata. Teatr warszawski 1815-1868 (wyd. Teatr Narodowy, 2015)
  10. Aktorstwo polskie. Generacje (wyd. Państwowa Wyższa Szkoła Teatralna im. Ludwika Solskiego, 2014)
  11. Warjacje. Scenariusze z lat 1978-1991 (wyd. Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego, 2013)
  12. Dzieje teatru w Krakowie w latach 1918-1939. Zawodowe teatry dramatyczne (wyd. Wydawnictwo Literackie, 2012)
  13. Teatr rosyjski XX wieku wobec tradycji. Kontynuacje, zerwania, transformacje (wyd. słowo/obraz terytoria, 2010)
  14. Projekt intymnego teatru śmierci. Wyspiański. Leśmian. Kantor (wyd. Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2009)
  15. Marcella Sembrich-Kochańska. Życie i śpiew (wyd. Oficyna Wydawnicza Errata, 2008)
  16. Corrale de comedias: publiczne i stałe teatry w Hiszpanii (koniec XVI - początek XVIII wieku) (wyd. Wydawnictwo Adam Marszałek w Toruniu, 2005)
  17. Zbiór esejów z lat 1978-2003 pt. "Z pamięci".
  18. Teatr Narodowy 1949-2004 (wyd. Teatr Narodowy, 2006)
  19. Karol Frycz (wyd. Oficyna Wydawnicza Errata, 2004)
  20. Geneza teatru w świetle antropologii kulturowej (wyd. Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2003)
  21. Teatr Bezpośredni Petera Brooka (wyd. słowo/obraz terytoria, 2000)
  22. Kantor: artysta końca wieku (wyd. Wydawnictwo Dolnośląskie, 1997)
  23. Teatr w Polsce - polski wortal teatralny, www.e-teatr.pl [dostęp 2019-01-31].
  24. Teatr w Polsce - polski wortal teatralny, www.e-teatr.pl [dostęp 2019-01-31].
  25. Polityka i teatr (wyd. Wydawnictwo Literackie, 1991)
  26. Trudny rebus: studia i szkice z historii teatru (wyd. Wiedza o Kulturze, 1990)
  27. Mieczysława Ćwiklińska (wyd. Państwowy Instytut Wydawniczy, 1988)
  28. Teatr w Polsce - polski wortal teatralny, www.e-teatr.pl [dostęp 2019-01-31].
  29. Teatr w Polsce - polski wortal teatralny, www.e-teatr.pl [dostęp 2019-01-31].
  30. Teatr w Polsce - polski wortal teatralny, www.e-teatr.pl [dostęp 2019-01-31].
  31. Encyklopedia, Kazimierz Dejmek, Encyklopedia teatru polskiego [dostęp 2019-01-30] (pol.).
  32. Encyklopedia, Jerzy Jarocki, Encyklopedia teatru polskiego [dostęp 2019-01-30] (pol.).