Otwórz menu główne

Napoleon Louis-Wawel

polski wojskowy

Napoleon Louis-Wawel (ur. 10 października 1861, zm. 14 grudnia 1934) – polski wiceadmirał i morski oficer pokładowy dużych okrętów nawodnych. W latach 1880-1918 służył w flocie austro-węgierskiej, a następnie − do 1920 − w odrodzonej polskiej Marynarce Wojennej. Karierę zakończył na stanowisku przedstawiciela rządu RP w Międzynarodowej Komisji Odry.

Napoleon Louis-Wawel
wiceadmirał wiceadmirał
Data i miejsce urodzenia 10 października 1861
Krzeszowice
Data i miejsce śmierci 14 grudnia 1934
Bydgoszcz
Przebieg służby
Siły zbrojne Austria-Hungary-flag-1869-1914-naval-1786-1869-merchant.svg Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine
Naval Ensign of Poland2.svg Marynarka Wojenna (II RP)
Stanowiska delegat rządu w Międzynarodowej Komisji Odry
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Służba wojskowa w Austro-WęgrzechEdytuj

Napoleon Louis-Wawel urodził się 10 października 1861 w Krzeszowicach, w zaborze austriackim. Był synem Józefa i Ernestyny z Nordfelden-Hietzgernów. W 1880 ukończył Akademię Morską w Fiumie (jego nazwisko zostało wymienione na tablicy pamiątkowej, ustanowionej w 2010 w siedzibie Dowództwa Marynarki Wojennej RP)[1]. Następnie − do 1918 − służył w Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine (Marynarce Wojennej Austro-Węgier). Od 1904 był austro-węgierskim attaché morskim w Wielkiej Brytanii. W 1909 został dowódcą pancernika "Arpad", w 1910 krążownika "Kaiser Karl VI", a od 1911 dowodził pancernikiem "Erzherzog Ferdinand Max". W 1913 objął funkcję zastępcy przewodniczącego Komitetu Technicznego Marynarki Wojennej. Od początku do końca I wojny światowej był dowódcą Głównej Bazy Marynarki Wojennej w Puli.

Awansował kolejno na stopnie:

Służba wojskowa w PolsceEdytuj

Po zakończeniu wojny przybył do Polski i wstąpił do odrodzonych Sił Zbrojnych RP.

Na mocy dekretu L. 2106 wydanego w dniu 14 kwietnia 1920 roku przez Naczelnego Wodza - marszałka Józefa Piłsudskiego, jako były wiceadmirał floty austro-węgierskiej, został przyjęty do Wojska Polskiego. Zatwierdzono go warunkowo w posiadanym stopniu generała porucznika oraz zaliczono do rezerwy armii, bez powołania do służby czynnej[2]. Z dniem 30 września 1920 r. został przeniesiony w stan spoczynku, z prawem noszenia munduru. Mieszkał w Wiedniu[3][4]. W 1921 nastąpiła zmiana stopni wojskowych, przemianowano go na wiceadmirała w stanie spoczynku.

W latach 1920-1923 pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych i zajmował posadę delegata rządu w Międzynarodowej Komisji Odry, która miała wytyczyć i uregulować zachodnią granicę RP. W 1923 odszedł z ministerstwa i przeniósł się do Bydgoszczy.

14 grudnia 1934 ciężko chory, samotny admirał popełnił samobójstwo. Został pochowany na cmentarzu wojskowym przy ul. Ludwikowo 4 w Bydgoszczy.

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Patryk Franiel: Stopnie oficerskie w marynarce austro-węgierskiej. nowastrategia.org.pl, 2015-05-24. [dostęp 2015-11-12].
  2. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 15 z 24 IV 1920, s. 293.
  3. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 14 z 9 marca 1923 roku, s. 174.
  4. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 42 z 24 czerwca 1923 roku, s. 423, przesunięto termin przeniesienia w stan spoczynku z 1 lipca na 30 września 1920 roku.

BibliografiaEdytuj