Narodnicy (Народники) – działacze ruchu (Narodnictwa, Народничество) na rzecz demokracji w Imperium Rosyjskim lat 1870–1890, idee antyfeudalne łączyli z krytyką burżuazyjnego postępu, głosząc hasła przygotowania powstania chłopskiego, obalenia samodzierżawia (caratu) i wprowadzenia swoistej formy socjalizmu (tzw. socjalizmu agrarnego) w Imperium Rosyjskim, którego zalążkiem miała być wspólnota chłopska (narodna pol. ludowa) (obszczina)[1].

Mimo niedojrzałości politycznej i stosowania indywidualnego terroru kierunek rewolucyjny odegrał ważną rolę. W ideologii narodnickiej wyróżnić można trzy główne kierunki teoretyczne: bakuninizm (tzw. buntarstwo), ławryzm (od Piotra Ławrowa) (czyli kierunek propagandowo-agitacyjny) oraz jakobinizm narodnicki (czyli kierunek spiskowy), ważnym współtwórcą idei narodnictwa był Nikołaj Michajłowski. Na rozwój narodnictwa miały wpływ idee Aleksandra Hercena i Nikołaja Czernyszewskiego. Wpływowymi organizacjami narodników były tajne organizacje rewolucyjne Ziemla i Wola, a po rozłamie tejże zrodziły się Czornyj Pieriedieł i Narodna Wola.

PrzypisyEdytuj