Narodowy Uniwersytet Techniczny Ukrainy Politechnika Kijowska

Narodowy Uniwersytet Techniczny Ukrainy Politechnika Kijowska (ukr. Національний технічний університет України «Київський політехнічний інститут імені Ігоря Сікорського», КПІ[3]) – największa ukraińska uczelnia techniczna, założona w 1898 roku w Kijowie[1].

Politechnika Kijowska[1]
Національний технічний університет України «Київський політехнічний інститут імені Ігоря Сікорського»
Godło
Ilustracja
Gmach główny KPI
Data założenia

1898

Typ

państwowa

Państwo

 Ukraina

Rektor

Michaiło Zgurowski[2]

Położenie na mapie Kijowa
Mapa konturowa Kijowa, blisko centrum na lewo u góry znajduje się punkt z opisem „Politechnika Kijowska”
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa konturowa Ukrainy, u góry znajduje się punkt z opisem „Politechnika Kijowska”
Położenie na mapie Kijowa i obwodu kijowskiego
Mapa konturowa Kijowa i obwodu kijowskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Politechnika Kijowska”
Ziemia50°26′59″N 30°27′39″E/50,449722 30,460833
Strona internetowa

Historia edytuj

  • 1898 – zatwierdzenie utworzenia Kijowskiego Instytutu Politechnicznego przez ostatniego cara Rosji Mikołaja II. Początek prac ziemnych na terenie poligonu Szuliawka. Pierwszy rok akademicki w wynajętych pomieszczeniach rozpoczyna 360 studentów.
  • 1899 – oddany do użytkowania wydział chemiczny, warsztaty mechaniczne i domy dla wykładowców.
  • 1902 – oddano do eksploatacji główny gmach Politechniki. Na uczelni uczy się 1200 studentów.
  • 1903 – pierwsi absolwenci KPI. Są wśród nich Polacy.
  • 1918 – I wojna światowa i częste zmiany władzy w Kijowie powodują wstrzymanie działalności uczelni. Liczni polscy studenci i absolwenci wyjeżdżają do odrodzonej Polski.
  • 1920–1940 – w miarę rozwoju Kijowski Instytut Politechniczny (od 1934 Kijowski Instytut Industrialny) stał się bazą powstania ośmiu nowych uczelni technicznych w Kijowie. Między innymi na bazie wydziałów budownictwa przemysłowego i budownictwa komunalnego w 1930 roku powstaje Kijowski Narodowy Uniwersytet Budownictwa i Architektury (KNUCA), zaś w 1933 roku na bazie wydziału lotnictwa – Kijowski Instytut Inżynierów Lotnictwa Cywilnego (KIIGA), obecnie – Akademia Lotnicza.
  • 1941 – uczelnia zostaje ewakuowana do Taszkentu.
  • 1943 – odbudowa zrujnowanych budynków KPI.
  • 1944 – wznowienie działalności uczelni.
  • 1975–1985 – szybki rozwój i rozbudowa KPI. Łączna powierzchnia uczelni rośnie z 41 ha do 104 ha, zaś powierzchnia pomieszczeń dydaktycznych rośnie ze 20 tys. m kw. do 320 tys. m kw. Politechnika daje początek 4 nowym uczelniom.
  • 1995 – prezydent Ukrainy nadaje KPI status autonomicznej uczelni i nazwę: Narodowy Uniwersytet Techniczny Ukrainy – „Kijowski Instytut Politechniczny”.
  • 1998 – Politechnika obchodzi stulecie istnienia.

Politechnika Kijowska w liczbach edytuj

  • 40 tys. studentów
  • 2700 pracowników naukowych, w tym ponad 270 profesorów, w tym 44 członków Akademii Nauk Ukrainy
  • 96 specjalności
  • 154 katedr
  • 20 wydziałów
  • 9 instytutów dydaktyczno-naukowych
  • 13 instytutów naukowo-badawczych
  • 30 budynków dydaktycznych
  • 22 domy studenckie

Słynne nazwiska związane z Politechniką Kijowską edytuj

Polonica edytuj

  • W okresie powojennym Politechnika Kijowska wykształciła prawie 300 polskich inżynierów. Od 1922 roku przy Naczelnej Organizacji Technicznej działa Sekcja Wychowanków Politechniki Kijowskiej.
  • W 2017 prof. Jan Szmidt otrzymał tytuł doktora honoris causa Politechniki Kijowskiej.

Przypisy edytuj

  1. a b Włodzimierz Wilczyński: Ukraina Leksykon. Książka i Wiedza, s. 188. ISBN 978-83-051-3570-2.
  2. Struktura własnościowa Politechnika Kijowska. Retrieved April 29, 2023.
  3. Про нас – Українсько-польський центр [online] [dostęp 2023-08-29] (ukr.).

Linki zewnętrzne edytuj