Otwórz menu główne

Nazwa pospolita (imię pospolite, apelatyw[1] od łac. appellativum) – nazwa mogąca się odnosić do dowolnego egzemplarza desygnatów danej klasy przedmiotów (np. stół, drzewo, pies, kobieta, człowiek), w odróżnieniu od nazw własnych (imion własnych), odnoszących się do jednostek[2][1].

Wyrazy pospolite (łac. nomina appellativa) służą do kategoryzacji obiektów (przedmiotów), łączymy je w pewne zbiory (klasy) w oparciu o charakterystyczne dla tej grupy cechy, które odróżniają je od innej, np. stół, czyli wyraz pospolity odnosi się do obiektów, które uważamy za identyczne – wszystkie stoły mają co najmniej jedną nogę.

Wyrazy (rzeczowniki) pospolite pełnią w języku dwie funkcje:

  1. funkcję orzekającą – za ich pomocą przypisujemy danemu obiektowi (przedmiotowi) określone cechy (np. Ona jest prawniczką. czy On jest piękny.),
  2. funkcję wskazującą – za ich pomocą wyznaczamy indywidualny, pojedynczy przedmiot, egzemplarz danego zbioru (np. Ten prawnik jest dobry.).

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Hladká 2017 ↓.
  2. Stanisław Urbańczyk: Encyklopedia języka polskiego. Wrocław: 1991, s. 23.

BibliografiaEdytuj

  • Zofia Kaleta, Teoria nazw własnych, [w:] Polskie nazwy własne. Encyklopedia, pod. red. Ewy Rzetelskiej-Feleszko, Kraków 2005, s. 15-36.
  • Zofia Kaleta, Gramatyka nazw własnych, [w:] Polskie nazwy własne. Encyklopedia, pod. red. Ewy Rzetelskiej-Feleszko, Kraków 2005, s. 37-43.
  • Zdeňka Hladká, OBECNÉ JMÉNO [w:] Petr Karlík, Marek Nekula, Jana Pleskalová (red.), Nový encyklopedický slovník češtiny, 2017 (cz.).