Otwórz menu główne

Nemanja Radulović

serbski skrzypek

Nemanja Radulović, serb. Немања Радуловић (ur. 18 października 1985 w Nisz) – serbski skrzypek.

Nemanja Radulović
Ilustracja
Imię i nazwisko Немања Радуловић
Data i miejsce urodzenia 18 października 1985
Nisz
Pochodzenie serbskie
Instrumenty skrzypce
Gatunki muzyka poważna
Zawód skrzypek
Instrument
Jean Baptiste Vuillaume, Paris, 1843[1]
Strona internetowa
Nemanja Radulović i Noord Nederlands Orkest, Opéra de Vichy, listopad 2016
Nemanja Radulović (skrzypce) i Marielle Nordmann (harfa), podczas festiwalu Concerts de Vollore, lipiec 2010

ŻyciorysEdytuj

Gry na skrzypcach uczył się od siódmego roku życia, początkowo w szkole muzycznej w rodzinnym mieście Nisz, w południowej Serbii[2]. Następnie studiował na Akademii Sztuk w Belgradzie oraz na Hochschule für Musik Saar w Saarbrücken u Joshuy Epsteina. W wieku 14 lat został przyjęty do prestiżowego Konserwatorium Paryskiego, gdzie studiował pod kierunkiem Patrice’a Fontanarosy[3][4][5]. Brał także udział w kursach mistrzowskich u Yehudi Menuhina, Joshuy Epsteina, Dejana Mihailovica i Salvatora Accardo w Stauffer Academy w Cremonie[4].

Jego debiut miał miejsce w 2006, w paryskiej Salle Pleyel. Wykonał wtedy, w zastępstwie Maksima Wiengierowa, Koncert skrzypcowy Beethovena z towarzyszeniem Orchestre Philharmonique de Radio France pod dyrekcją Myung-Whun Chunga[5]. Występował z wieloma renomowanymi orkiestrami, m.in. z Münchner Philharmoniker, Deutsches Symphonie-Orchester Berlin, Sächsische Staatskapelle Dresden, Royal Liverpool Philharmonic, Orchestre Symphonique de Montréal, Orquesta Nacional de Espana, Helsinki Philharmonic Orchestra, Salzburg Camerata, hanowerska NDR Radiophilharmonie, WDR Sinfonieorchester z Kolonii, Orchestre National de Belgique, Orchestre National de Lille, Orchestra Sinfonica Nazionale della RAI z Turynu, Orchestra della Toscana, Royal Philharmonic Orchestra, Copenhagen Philharmonic, Geneva Camerata, Macao Orchestra, Malaysian Philharmonic, Bilbao Orkestra Sinfonikoa oraz Tokyo Symphony Orchestra i tokijską Yomiuri Nippon Symphony[5][6].

Radulović jest w równej mierze kameralistą jak i solistą koncertującym. Założył dwa zespoły kameralne: Devil's Trills[7] i Double Sens Orchestra[8]. Daje również recitale solowe, występując w tak renomowanych salach koncertowych jak: nowojorska Carnegie Hall, amsterdamska Concertgebouw, Filharmonia Berlińska, paryskie Salle Pleyel i Théâtre des Champs Élysées, tokijska Suntory Hall, Teatro Colón w Buenos Aires oraz Melbourne Recital Centre[6].

Występował również w Polsce, z Orkiestrą Kameralną Polskiego Radia „Amadeus” pod dyrekcją Agnieszki Duczmal (2004)[9], Orkiestrą Filharmonii Poznańskiej (2006)[10] i Polską Orkiestrą Sinfonia Iuventus pod dyrekcją Grzegorza Nowaka (2009[11].

Jest laureatem wielu międzynarodowych konkursów i nagród muzycznych[6], m.in. zwycięzcą Międzynarodowego Konkursu Skrzypcowego im. Josepha Joachima w Hanowerze (2003)[12] i zdobywcą prestiżowej nagrody Echo Klassik Award w kategorii Best Violin Newcomer of the Year 2015[13].

Radulović gra na skrzypcach z 1843 roku Jean-Baptiste Vuillaume[5][1].

Wybrana dyskografiaEdytuj

  • 2005 – Bach, Miletic, Paganini & Ysaye (Transart Live)
  • 2010 – Beethoven, Sonatas for Violin and Piano No. 5 Spring, No. 7, No. 8 – z Susan Manoff (ArtAct)
  • 2011 – Les trilles du diable – Devil's Trills (ArtAct)
  • 2011 – Mendelssohn, Violin Concertos no 1 and 2 (Transart Live)
  • 2011 – Antonio Vivaldi, Aleksandar Sedlar, Nemanja Radulović – Les 5 Saisons (Decca)
  • 2013 – Après un rêve, avec Marielle Nordmann (Transart)
  • 2013 – Paganini Fantasy (Deutsche Grammophon)
  • 2014 – Carnets de Voyage (Deutsche Grammophon)
  • 2014 – Journey East (Deutsche Grammophon)
  • 2016 – Bach (Deutsche Grammophon)
  • 2017 – Tchaikovsky: Violin concerto - Rococo Variations (Deutsche Grammophon)

PrzypisyEdytuj

  1. a b Jean Baptiste Vuillaume, Paris, 1843 (ang.). W: Tarisio [on-line]. [dostęp 2018-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-17)].
  2. Violinista Nemanja Radulović nastupa u Nišu (bośn.). W: Južne vesti [on-line]. 2015-11-30. [dostęp 2018-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-17)].
  3. Nemanja Radulovic, First Prize 2003 (ang.). W: International Joseph Joachim Violin Competition [on-line]. [dostęp 2018-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-17)].
  4. a b Nemanja Radulović (niem.). W: Deutsche Symphonie-Orchester Berlin [on-line]. [dostęp 2018-01-17].
  5. a b c d Nemanja Radulovic (fr.). W: France Musique [on-line]. [dostęp 2018-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-02-09)].
  6. a b c Nemanja Radulović, violin (ang.). W: IMG Artists [on-line]. [dostęp 2018-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-17)].
  7. Devil's Trills (ang.). W: ArtAct.org [on-line]. [dostęp 2018-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-17)].
  8. Double Sens Orchestra – Milosevic – Radulovic (niem.). W: Jeunesse [on-line]. [dostęp 2018-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-17)].
  9. SW: Jutro w Poznaniu (pol.). W: GW Poznań nr 278, Kultura [on-line]. 2004-11-27. s. 6. [dostęp 2018-01-17].
  10. Jolanta Brózda: Młodzi muzycy (pol.). W: GW Poznań nr 18, Kultura [on-line]. 2006-01-21. s. 7. [dostęp 2018-01-17].
  11. Katarzyna Chmura: Orkiestra młodych talentów (pol.). W: GW Gdańsk nr 266, Co Jest Grane [on-line]. 2009-11-13. s. 13. [dostęp 2018-01-17].
  12. Prize Winners. W: International Joseph Joachim Violin Competition [on-line]. [dostęp 2018-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-17)].
  13. ECHO Klassik 2015: This Year's Prize Winners Have Been Chosen (ang.). W: Echo Klassik [on-line]. 2015-08-24. [dostęp 2018-01-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-17)].

Linki zewnętrzneEdytuj