Neotaoizm

Neotaoizm – nurt filozoficzny, odmiana taoizmu, rozwijający się w okresie od III do IV wieku. W języku chińskim nosi nazwę xuanxue, czyli ciemna nauka (rozumiane jako tajemna, głęboka).

Neotaoizm
Nazwa chińska
Pismo uproszczone 玄学
Pismo tradycyjne 玄學
Hanyu pinyin Xuánxué
Wade-Giles Hsüan-hsüeh

Neotaoiści koncentrowali się na studiach nad Daodejing, Zhuangzi i Księgą Przemian. Konfucjusza uważali za największego mędrca, znali i poważali niektóre z klasycznych pism konfucjańskich, choć interpretowali je w duchu taoizmu. Za cel stawiali sobie nadanie tekstom konfucjańskim nowych znaczeń w oparciu o pojęcia taoistyczne oraz przeinterpretowanie taoizmu w duchu społeczno-moralnej doktryny konfucjanizmu[1]. Nawiązywali także do dociekań szkoły nazw, skoncentrowanych wokół wykraczania poza kształty i cechy (rozważania na temat nazwy, rzeczywistości i ich wzajemnych stosunków).

Głównymi teoretykami neotaoizmu byli Wang Bi, He Yan i Guo Xiang.

PrzypisyEdytuj

  1. Encyklopedia historyczna świata. T. III. Kraków: Agencja Publicystyczno-Wydawnicza Opres, 2000, s. 312. ISBN 83-85909-61-3.

BibliografiaEdytuj

  • Feng Youlan: Krótka historia filozofii chińskiej. Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001. ISBN 83-01-13421-6.