Niala[7] (Tragelaphus) – rodzaj ssaka z podrodziny bawołów (Bovinae) w obrębie rodziny wołowatych (Bovidae).

Niala
Tragelaphus[1]
Blainville, 1816[2]
Ilustracja
Przedstawiciel rodzaju – samiec bongo leśnego (Tragelaphus eurycerus)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd Cetartiodactyla
Podrząd przeżuwacze
Infrarząd Pecora
Rodzina wołowate
Podrodzina bawoły
Plemię Tragelaphini
Rodzaj niala
Typ nomenklatoryczny

Antilope sylvatica Sparrman, 1780

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Zasięg występowaniaEdytuj

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Afryce[8][9][10].

MorfologiaEdytuj

Długość ciała 114–235 cm, długość ogona 19–65 cm, wysokość w kłębie 61–135 cm; długość rogów 23–119 cm; masa ciała samic 24–253 kg, samców 32–405 kg[9].

SystematykaEdytuj

EtymologiaEdytuj

  • Tragelaphus: gr. τραγελαφος tragelaphos „kozło-jeleń”, od τραγος tragos „kozioł”; ελαφος elaphos „jeleń”[11].
  • Euryceros: gr. ευρυκερως eurukerōs „z rozłożystymi rogami”, od ευ eu „dobry”; κερας keras, κερατος keratos „róg”[12]. Gatunek typowy: Antilope eurycerus Ogilby, 1837; młodszy homonim Euryceros Lesson 1831 (Aves).
  • Hydrotragus: gr. ὑδρο- hudro- „wodny-”, od ὑδωρ hudōr, ὑδατος hudatos „woda”; τραγος tragos „kozioł”[13]. Gatunek typowy: Tragelaphus spekii Speke, 1863; młodszy homonim Hydrotragus Fitzinger, 1866 (Bovidae).
  • Limnotragus: gr. λιμνη limnē „bagno”; τραγος tragos „kozioł”[14]. Nowa nazwa dla Hydrotragus J.E. Gray, 1872.
  • Boocercus: gr. βους bous, βοος boos „byk, wół”; κερκος kerkos „ogon”[15]. Nowa nazwa dla Euryceros J.E. Gray, 1850.

Podział systematycznyEdytuj

Do rodzaju należą następujące gatunki[8][7]:

PrzypisyEdytuj

  1. Tragelaphus, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. H.M.D. de Blainville. Sur plusieurs espèces d’animaux mammifères, de l’ordre des ruminans. „Bulletin de la Société philomathique de Paris”. Année 1816, s. 75, 1816 (fr.). 
  3. J.E. Gray: Gleanings from the menagerie and aviary at Knowsley Hall. Cz. 2. Knowsley: Printed for private distribution, 1850, s. 27. (ang.)
  4. J.E. Gray: Catalogue of ruminant Mammalia (Pecora, Linnaeus) in the British Museum. London: British Museum, 1872, s. 49. (ang.)
  5. P.L. Sclater & O. Thomas: The book of antelopes. Cz. 4. London: R.H. Porter, 1899–1900, s. 149.
  6. O. Thomas. On the East-African representative of the Bongo and its generic position. „The Annals and Magazine of Natural History”. Seventh series. 10, s. 309, 1902 (ang.). 
  7. a b Nazwy zwyczajowe za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 181. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  8. a b C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 2: Eulipotyphla to Carnivora. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 328–330. ISBN 978-84-16728-35-0. (ang.)
  9. a b C. Groves, D. Leslie, B. Huffman, R. Valdez, K. Habibi, P. Weinberg, J. Burton, P. Jarman & W. Robichaud: Family Bovidae (Hollow-horned Ruminants). W: D.E. Wilson & R.A. Mittermeier (red. red.): Handbook of the Mammals of the World. Cz. 2: Hoofed Mammals. Barcelona: Lynx Edicions, 2011, s. 597–610. ISBN 978-84-96553-77-4. (ang.)
  10. D.E. Wilson & D.M. Reeder (red. red.): Genus Tragelaphus (ang.). W: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2021-04-23].
  11. Palmer 1904 ↓, s. 684.
  12. Palmer 1904 ↓, s. 280.
  13. Palmer 1904 ↓, s. 366.
  14. Palmer 1904 ↓, s. 377.
  15. Palmer 1904 ↓, s. 139.

BibliografiaEdytuj