Nicholas Ray

amerykański reżyser i scenarzysta

Nicholas Ray, właśc. Raymond Nicholas Kienzle (ur. 7 sierpnia 1911 w Galesville w stanie Wisconsin, zm. 16 czerwca 1979 w Nowym Jorku) – amerykański reżyser i scenarzysta filmowy.

Nicholas Ray
Ilustracja
Zsa Zsa Gabor i Nicholas Ray (1953)
Prawdziwe imię i nazwisko Raymond Nicholas Kienzle
Data i miejsce urodzenia 7 sierpnia 1911
Galesville
Data i miejsce śmierci 16 czerwca 1979
Nowy Jork
Zawód reżyser, scenarzysta
Współmałżonek 1) Jean Evans
(1936–1942);
2) Gloria Grahame
(1948–1952);
3) Betty Utey
(1958–1964);
4) Susan Schwartz
(1969–1979)
Lata aktywności 1948–1979

ŻyciorysEdytuj

Nicholas Ray, zanim zaczął tworzyć filmy, studiował architekturę. Nominowany do nagrody Oscara jako twórca kultowego dramatu Buntownik bez powodu (Rebel Without a Cause, 1955) z Jamesem Deanem i Natalie Wood oraz jednej z wielu hollywoodzkich adaptacji Nowego Testamentu – zwracającego uwagę realizacyjnym rozmachem i swobodnym traktowaniem tradycyjnych wątków filmu Król królów (King of Kings, 1961) z Jeffreyem Hunterem w roli Jezusa z Nazaretu.

Jako pierwszy poruszył w kinie problem buntującej się młodzieży i ukazał jego podłoże psychologiczno-społeczne. Zwrócił uwagę na dysfunkcjonalność wielu amerykańskich rodzin i wyraził swój pogląd na to, co tak naprawdę powinni zapewnić i przekazywać swoim dzieciom rodzice.

Był członkiem jury na festiwalach filmowych: w Berlinie (1961) i dwukrotnie w San Sebastian (1964 i 1974).

Życie prywatneEdytuj

Był czterokrotnie żonaty – w latach trzydziestych z Jean Evans, następnie z aktorką i tancerką Betty Utey oraz późniejszą twórczynią eseju The Autobiography of Nicholas Ray Susan Schwartz, ostatecznie z aktorką Glorią Grahame od 1 czerwca 1948 do 14 sierpnia 1952. Ze związków tych zrodzono mu trójkę dzieci: syna Anthony'ego (który to następnie poślubił macochę Glorię Grahame, co zszokowało opinię publiczną) oraz dwie córki, Nicę i Julie. Pomimo licznych związków z kobietami, był osobą biseksualną[1][2].

FilmografiaEdytuj

ReżyserEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Jonathan Rosenbaum, Essential Cinema: On the Necessity of Film Canons, str. 334.
  2. Mark Cousins, The Story of Film, str. 229.

Linki zewnętrzneEdytuj