Nie ma mocnych

film w reżyserii Sylwestra Chęcińskiego

Nie ma mocnych – polska komedia filmowa z 1974 roku w reżyserii Sylwestra Chęcińskiego, nakręcona na podstawie scenariusza Andrzeja Mularczyka. Jest to drugie ogniwo trylogii zabużańskiej, w której skład wchodzą również filmy Sami swoi (1967) oraz Kochaj albo rzuć (1977).

Nie ma mocnych
Ilustracja
Dom Pawlaka
Gatunek komedia obyczajowa
Rok produkcji 1974
Data premiery 28 maja 1974
Kraj produkcji  Polska
Język polski
Czas trwania 90 min
Reżyseria Sylwester Chęciński
Scenariusz Andrzej Mularczyk
Główne role Wacław Kowalski
Władysław Hańcza
Anna Dymna
Andrzej Wasilewicz
Maria Zbyszewska
Halina Buyno-Łoza
Muzyka Andrzej Korzyński
Zdjęcia Andrzej Ramlau
Jacek Stachlewski
Scenografia Tadeusz Kosarewicz
Kostiumy Marek Mierzejewski
Iza Irena Rutowicz
Montaż Krzysztof Osiecki
Produkcja Zespół Filmowy Iluzjon
Poprzednik Sami swoi (1967)
Kontynuacja Kochaj albo rzuć (1977)

Opis fabułyEdytuj

Akcja rozgrywa się w latach 70. XX wieku. Kazimierz Pawlak i Władysław Kargul, migranci zza Buga cieszący się dobrą opinią wśród wiejskiej społeczności, nie mają dziedzica, który byłby w stanie odziedziczyć ich gospodarstwa. Ich dzieci – syn Pawlaka i córka Kargula – posiadają własne gospodarstwo i mają córkę Anię, której Pawlak i Kargul planują zapisać swą ziemię w testamencie. Ania spotyka się z kawalerem Zenkiem, młodym agronomem z pobliskiego Państwowego Gospodarstwa Rolnego. Pawlak i Kargul zamierzają ich ze sobą zeswatać, czemu przeciwni są rodzice Ani, których przeraża szybkie zamążpójście córki oraz obcość Zenka – przybysza znikąd. Ania i Zenek, pomimo wątpliwości Pawlaka co do pochodzenia Zenka, biorą ślub w Urzędzie Stanu Cywilnego i przybywają na pośpiesznie urządzone przez dziadków wesele. Zenek oświadcza jednak, że nie weźmie planowanego przez dziadków ślubu kościelnego, gdyż jest to niezgodne z jego poglądami. Oburzony Pawlak przerywa wesele i zamyka wnuczkę w areszcie domowym[1].

ObsadaEdytuj

OdbiórEdytuj

Nie ma mocnych został pozytywnie przyjęty zarówno przez publiczność (8,5 miliona widzów w kinach)[2], jak i krytyków. Oskar Sobański z pisma „Film” chwalił komedię Chęcińskiego i Mularczyka za dialogi oraz satyryczny potencjał: „W Nie ma mocnych to wszystko, co tak strasznie złości w telewizyjnym dukaniu różnych dyrektorów i działaczy, tutaj – użyte oszczędnie i umiejętnie – brzmi jak najprzedniejszy dowcip”. Cezary Wiśniewski z pisma „Kino” oceniał film następująco w porównaniu z Samymi swoimi: „ten sam przedni dialog, te same krewkie charaktery i kresowa ciepła egzotyka, a ponadto inteligentnie przejaskrawiona aktualność”[3].

NagrodyEdytuj

Rok Festiwal Nagroda Laureat[4]
1974 Lubuskie Lato Filmowe Złote Grono
Nagroda za pierwszoplanową rolę męską Wacław Kowalski
Koszaliński Festiwal Debiutów Filmowych „Młodzi i Film” Nagroda za reżyserię Sylwester Chęciński
Nagroda za scenariusz Andrzej Mularczyk
Nagroda Publiczności
Nagroda za rolę męską Wacław Kowalski
Festiwal Polskich Filmów Fabularnych Nagroda Publiczności
1975 Ministerstwo Kultury i Sztuki Nagroda Ministra Kultury i Sztuki II stopnia Sylwester Chęciński
1978 Czasopismo „Film” Złota Kamera za najlepszy film o tematyce współczesnej

PrzypisyEdytuj

  1. Pełczyński 2015 ↓, s. 375.
  2. Dymna: „Nie ma mocnych" to komedia charakterów, wciąż żywa i aktualna, kultura.gazetaprawna.pl, 28 maja 2019 [dostęp 2021-05-12] (pol.).
  3. "Nie ma mocnych" na kultowe polskie komedie!, Polskie Radio, 28 maja 2020 [dostęp 2021-05-12].
  4. Nie ma mocnych w bazie filmpolski.pl

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj