Otwórz menu główne

Niechmirów

wieś w województwie łódzkim

Niechmirówwieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie sieradzkim, w gminie Burzenin. Wieś leży nad rzeką Oleśnicą, 9 km od Burzenina, w sąsiedztwie sporych obszarów leśnych.

Niechmirów
Państwo  Polska
Województwo łódzkie
Powiat sieradzki
Gmina Burzenin
Liczba ludności (2006) 361
Strefa numeracyjna (+48) 43
Kod pocztowy 98-260[1]
Tablice rejestracyjne ESI
SIMC 0701091
Położenie na mapie gminy Burzenin
Mapa lokalizacyjna gminy Burzenin
Niechmirów
Niechmirów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Niechmirów
Niechmirów
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa lokalizacyjna województwa łódzkiego
Niechmirów
Niechmirów
Położenie na mapie powiatu sieradzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu sieradzkiego
Niechmirów
Niechmirów
Ziemia51°23′28″N 18°45′53″E/51,391111 18,764722
Spichlerz – dawna oficyna dworska (przed 1990)

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa sieradzkiego.

Sołectwo zajmuje pow. 1155 ha. Mieszka tu 361 osób. W skład sołectwa wchodzą: Niechmirów PGR, Niechmirów Kolonia Prawa, Niechmirów Kolonia Lewa i Niechnmirów-Radunek. Łącznie 119 gospodarstw.

Spis treści

Części wsiEdytuj

Integralne części wsi Niechmirów[2][3]
SIMC Nazwa Rodzaj
0701139 Lewa Kolonia część wsi
0701151 Rudunek część wsi
0701100 Światłowizna część wsi
0701116 Zamoście część wsi

HistoriaEdytuj

Pierwsza pisana wzmianka o wsi (Nyechmyrów, Nyekmirów) pochodzi z 1553 r. Był tu wtedy folwark należący do braci Marcina i Jana Niechmirowskich. Pod koniec XVII w. właścicielami Niechmirowa byli Olszowscy. W 100 lat później wieś posiadał Hieronim z Olszowy Olszowski. W 1863 r. Antoni Olszowski, dziedzic Niechmirowa, był cywilnym naczelnikiem powstańczym powiatu sieradzkiego i za to został zesłany na Sybir. W 1870 r. na licytacji majątek ten nabył fabrykant N. Heutschel fabrykant z Łodzi. W XIX w. wieś liczyła 423 mieszkańców (w tym 10 Żydów) i 41 domów. Był tu wówczas młyn, piec wapienny i cegielnia. W 1880 r. wieś nabył Łabędzki. Ostatnim właścicielem folwarku był Żyd Mendel Glinstein, nazywany przez mieszkańców "Jaśnie Tate" (tak mówiły do niego córki). W czasie okupacji była tu filia sieradzkiego więzienia, po wojnie - PGR. Piękny murowany dwór w 1945 r. spalili radzieccy żołnierze.

ZabytkiEdytuj

Pozostała neogotycka kaplica Niepokalanego Poczęcia NMP i bł. Wincentego Kadłubka, wzniesiona w 1729 r. przez Olszowskich, przebudowana w 1876 r. Jest to budynek murowany na planie ośmioboku, z czterema niższymi ryzalitami. Ocalała także oficyna podworska z przełomu XVIII/XIX w. W podworskim parku aleja grabowa i cenne okazy drzew.

W lesie nad rzeką Oleśnicą (na wschód od wsi) odkryto w 1927 r.,podczas wyrębu lasu, duże cmentarzysko kultury łużyckiej badane jeszcze w roku odkrycia przez archeologa J. Fitzke z Muzeum Prehoistorycznego w Krakowie. Poczynając od 1973 r. było ono badane przez wiele lat przez archeologów pod kierunkiem A. Dzierzgowskiej z Muzeum Okręgowego w Sieradzu gdzie można oglądać wydobyte eksponaty. Cmentarzysko to było używane bez przerwy przez ok. 1,5 tys. lat, obejmuje 9 ha, i należy do największych i najbogatszych (w eksponaty) tego typu w środkowej Polsce. Ciała zmarłych palono na stosie, kości wsypywano do naczyń glinianych i wraz z różnymi darami składano w jamie przykrytej kamieniami.

Według rejestru zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa[4] na listę zabytków wpisane są obiekty:

  • oficyna dworska, XVIII/XIX w., nr rej.: 291 z 28.12.1967
  • park, XVIII/XIX w., nr rej.: 835 z 28.12.1967

LiteraturaEdytuj

A. Ruszkowski "Sieradz i okolice", Sieradz 2000.



PrzypisyEdytuj

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. s. według wyboru. [dostęp 2014–03–09].
  2. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1867, 2013–02–15. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 2014–03–09]. 
  3. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 18.11.2015].
  4. NID: Rejestr zabytków nieruchomych, województwo łódzkie. [dostęp 19 września 2008].